shopping-cart 0,00 zł

swobodnie na temat

Wzgórza Krzesławickie – integracja

computer zapisz w ulubionych

Wzgórza Krzesławickie – integracja

01 października '19
Dane techniczne
Typ: praca dyplomowa magisterska
Rok obrony: 2018
Nazwa: „WZGÓRZA KRZESŁAWICKIE — INTEGRACJA. REWITALIZACJA I REHABILITACJA OSIEDLA MIESZKANIOWEGO WZGÓRZA KRZESŁAWICKIE W KRAKOWIE”
Autorki: Katarzyna Gilek, Justyna Janowiec
Uczelnia:
Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej
Promotorka:
prof. Grażyna Schneider-Skalska

Wzgórza Krzesławickie to potoczne określenie dużego obszaru mieszkaniowego położonego na obrzeżach Krakowa. Powstała w latach 1960–1980 zabudowa jest bardzo różnorodna — składa się z osiedla zabudowy wielorodzinnej, zespołu około sześciuset domów jednorodzinnych oraz z wielo­rodzinnej zabudowy deweloperskiej z końca lat 90. W samym centrum terenu znajdują się rozległe Ro­dzinne Ogródki Działkowe. W zakres obszaru na potrzeby przyszłych zmian włączono również trzy forty z XIX wieku.

cel

Celem projektu było przeprowadzenie kompleksowej rewitalizacji terenu i polepszenie środo­wiska życia mieszkańców. Prześledzenie największych problemów i konfliktów przestrzennych, a także wnikliwe analizy, wizje lokalne i wywiady z mieszkańcami pozwoliły określić najważniejsze kierunki zmian i główną ideę projektu. Okazało się, że istotne przeszkody w prawidłowym funkcjonowaniu terenu to brak odpowiednich miejsc parkingowych i zdominowanie okolicy przez samochody, niedostosowanie górzystego terenu do potrzeb osób starszych i niepełnosprawnych oraz (soc)modernistyczna urbani­styka, której grzechy to brak poprawnie funkcjonują­cych przestrzeni publicznych czy hierarchizacji przestrzeni. Dużym wyzwaniem i główną przy­czyną przystąpienia do projektu stała się planowana budowa drogi ekspresowej S7, która wykluczy funkcjonalnie i przestrzennie osiedle z terenów Krakowa. Koniecznością stało się stworzenie samo­dzielnie funkcjonującej i atrakcyjnej jednostki mieszkaniowej, do tej pory składającej się z kilku nieza­leżnych ośrodków, które w żaden sposób nie były ze sobą zintegrowane.

etapy

Główną ideą projektu stała się więc integracja; proces podzielono na trzy etapy. Pierwszy z nich to stworzenie szlaku „czerwonego”, czyli ciągu przestrzeni publicznych i głów­nych miejsc aktywności mieszkańców, scalających cały teren. Do szlaku mają zostać włączone istnie­jące miejsca gromadzenia się ludzi, a także nowe, uzupełniające tkankę miejską przestrzenie. Najważ­niejszą prze­strzeń publiczną osiedla zaplanowano w samym centrum terenu, na granicy osie­dli wielo- i jednorodzinnego. Połączy ona dwa odmienne tereny oraz przeniesie cię­żar funkcjo­nalny i kompozycyjny z osiedla wielorodzinnego do części centralnej. W centrum, rozciągają­cym się na obszarze około dwóch hektarów, zaproponowano cztery nowe funkcje: zespół hal targowych z placem targowym, żłobek, Osiedlowe Centrum Integracji (klub seniora i świetlicę dla dzieci) oraz Centrum Administracyjne i Społeczne. Ponadto zadbano o odpowiednie urządzenie terenu: zaprojek­towano sensoryczny plac zabaw, ogród zapachowy, czytelnię na powietrzu, park, cieki i zbiorniki wodne oraz małą architekturę.

Drugim etapem było zaprojektowanie szlaku „zielonego”, czyli sportowo-krajobrazowego, u podnóża wzgórz. Atrakcją szlaku są trzy for­ty przystosowane do funkcji rekreacyjnej.

Trzecim elementem kon­cepcji było zintegrowanie trzech wyróżniających się terenów: osiedla zabudowy jedno- i wielorodzinnej oraz ogródków działkowych w obrębie jednego wnętrza urbanistycznego. W ten sposób w Rodzinnych Ogródkach Działkowych, poza terenami prywatnych działek zaprojektowano ogród spo­łeczny podzielony na kilka przestrzeni o odmiennym charakterze: aktywności, odpoczynku i warszta­tową. W osiedle zabudowy jednorodzinnej wprowadzono miejsca integracji oraz odzyskano dla miesz­kańców część ulic, tworząc tam woonerfy i przestrzenie spotkań. Najwięcej ingerencji wyma­gało osie­dle zabudowy wielorodzinnej. Budynki zostały połączone w niewielkie zespoły, między który­mi po­wstała przestrzeń sąsiedzka. Jej głównym elementem są wielofunk­cyjne altany zaprojektowane indywidualnie dla każdej jednostki. Wprowa­dzono również przestrzenie półprywatne w otoczeniu każdego z bloków, a mieszkania na parterze powiększono o prywatny taras­‑ogródek.

Poza działaniami integrującymi teren zaproponowano również wiele punktowych interwencji oraz zmian w zakresie komunikacji czy urządzenia zieleni na osiedlu.

Katarzyna GILEK, Justyna JANOWIEC

© Autorki