II Nagroda
100 000 złotych brutto

projekt
gmp Architekten Internazional GMBH

zespół autorski

Stephan Schütz (Główny projektant), Nicolas Pomränke (Główny projektant), Stefan Hornscheidt (Koordynacja projektu), Alicja Nowak (Koordynacja i opracowanie koncepcji konkursowej), Yahan Zeng (Opracowanie koncepcji filharmonicznej sali koncertowej), Chi Zhang (Opracowanie koncepcji sali kameralnej), Annette Löber (Opracowanie koncepcji sal koncertowych), Reibun Funaki (Opracowanie rzutów), Anna Bulanda-Jansen (Opracowanie rzutów), Eckhard Kahle (Konsultacje akustyczne dot. filharmonicznej sali koncertowej), Joerg Kümmel (Konsultacje akustyczne dot. sali kameralnej), Christoph Franzen (Konsultacje dot. projektu sceny i techniki scenicznej), Sven Plieninger (Konsultacje dot. koncepcji konstrukcji), Sebastian Fauck (Koncepcja krajobrazu), Matthias Rammig (Konsultacje dot. rozwiązań zrównoważonego rozwoju).

opinia jury

Nagrodę przyznano za przejrzyste założenia uczynienia obiektu elementem krajobrazu miasta, co zostało rozwiązane z uszanowaniem uwarunkowań szeroko pojętej dostępności i inkluzywności, przy wykorzystaniu walorów proponowanej zieleni, stanowiąc też próbę włączenia topografii budynku do aktywnej strefy rekreacji miejskiej.

Przestawiona koncepcja, jest spójna i przemyślana zarówno pod względem funkcjonalnym, jak i społecznym. Szczególnie istotne wydaje się usytuowanie części publicznych zarówno od strony Alei Pokoju jak i Alei Powstania Warszawskiego, co nie tylko otwiera budynek na miasto, ale również nadaje mu miastotwórczy charakter czemu sprzyja również aktywna i zapraszająca elewacja. Układ trzech głównych przestrzeni – sali koncertowej, kameralnej oraz sal konferencyjnych – rozmieszczonych równolegle należy ocenić jako racjonalny, gdyż zapewnia zarówno czytelną komunikację, jak i skuteczne rozdzielenie akustyczne poszczególnych funkcji.

Sąd konkursowy docenił próbę kształtowania dostępnej i atrakcyjnej przestrzeni publicznej. Wielopoziomowy dach udostępniony użytkownikom, przestronne foyer tworzą miejsce o wysokim potencjale integracyjnym. Budynek pomyślano jako element krajobrazu publicznego. Cały dach traktowany jest bowiem jako teren dostępny dla wszystkich, funkcjonujący jako element topografii miasta, tak by pozbawiać go charakteru zamkniętej instytucji kultury. Połączeniu z miastem sprzyja również wprowadzenie licznych punktów dostępu z poziomu ulicy. Odwiedzający mogliby poruszać się po budynku, poprzez niego i wokół niego bez konieczności posiadania biletu co również jest rozwiązaniem otwartym i inkluzywnym.

Dzięki stworzeniu ogólnodostępnego tarasu na dachu projekt w pewnym sensie próbuje demokratyzować instytucję kultury. Ma to szczególne znaczenie w Krakowie, gdzie koncepcja kopca ma istotną tradycję i symbolikę społeczną. Projekt na nowo interpretuje tę tradycję, osadzając ją w integracyjnej, współczesnej przestrzeni publicznej.

Uznanie Sądu Konkursowego wzbudziły też zrównoważone rozwiązania proekologiczne. Park na dachu stanowi część szerszej strategii ekologicznej: retencji wody deszczowej, różnorodności biologicznej, zacienienia i chłodzenia. Zielone dachy pełnią funkcję zarówno udogodnień publicznych, jak i narzędzi adaptacji klimatycznej, łącząc wypoczynek z działaniami na rzecz środowiska. Ta ekologiczna warstwa wzmacnia tożsamość budynku nie tylko jako instytucji kultury ale też jako parku miejskiego.

Na uwagę zasługuje geometria sali koncertowej, której proporcje można uznać za właściwe – dobrze wyważona kubatura pozytywnie wpływa na jakość pogłosu. Całość układu funkcjonalnego, oparta na równoległych częściach, wprowadza klarowny podział na strefę publiczną i zaplecze, co przekłada się na wysoką efektywność użytkowania oraz komfort zarówno dla odbiorców, jak i obsługi.

Potencjał akustyczny tego projektu jest wysoki, lokalizacja scen i głównych sal jest poprawna, ruch słuchaczy, wykonawców i instrumentów przemyślany. Układ miejsc na widowni jest właściwy co znajduje odzwierciedlenie w równomiernym rozkładzie Siły Dźwięku na załączonych obliczeniach. Wątpliwość budzi skuteczność wykorzystania dodatkowej kubatury pogłosowej w górnej części sali, oraz dosyć wysoko umieszczone najwyższe poziomy balkonów. Dobór materiałów wykończeniowych i rozwiązań rozpraszających dźwięk we wszystkich salach i pomieszczeniach prób wymagałby dalszych analiz. Kształt studia nagrań i reżyserki powinien zostać poprawiony. Należałoby rozważyć nieznaczną zmianę kształtu foyer przed salą kameralną, aby dojście do sali było bardziej widoczne.

Wątpliwości Sądu Konkursowego wzbudziły też szczegółowe rozwiązania architektoniczne dotyczące artykulacji, przejrzystości i kompozycji fasad obiektu oraz rozwiązania dotyczące wykorzystania licznych dachów, które choć atrakcyjne przestrzennie i społecznie mogą być jednocześnie źródłem problemów technicznych i eksploatacyjnych.