Jak urządza własny dom architektka wnętrz, która na co dzień projektuje dla innych? Anna Budzowska z pracowni BUDUAR stworzyła na wrocławskim Rakowcu przestrzeń dopasowaną do rytmu swojej rodziny: gotowania, czytania, pracy i kolekcjonowania sztuki. Jasną, surową bazę ożywiają zielona kuchnia, kawowe zabudowy, meble z różnych dekad, prace zaprzyjaźnionych artystów i ponad sto rodzajów roślin. W centrum domu znalazły się lekkie stalowe schody, nad którymi zawisła niemal trzymetrowa rzeźba Moniki Rubaniuk.
W salonie neutralna sofa tworzy spokojne tło dla rozbudowanej kolekcji książęk — © Mood Authors
dom zaprojektowany wokół codzienności
Projektując własny dom, Anna Budzowska nie chciała tworzyć katalogowej aranżacji ani podporządkowywać wnętrza chwilowym trendom. Punktem wyjścia stała się codzienność jej rodziny oraz potrzeba znalezienia miejsca dla książek, sztuki, roślin i przedmiotów zbieranych przez lata. Temu podporządkowała również układ trzykondygnacyjnego budynku, który powstał na wrocławskim Rakowcu — w zielonej części miasta, otoczonej parkiem, lasem i dwiema rzekami. Na parterze znalazło się biuro projektantki oraz niezależna przestrzeń z osobnym wejściem, przygotowana dla dorastającego syna. Piętro wyżej zaplanowano otwartą część dzienną z kuchnią, jadalnią i salonem, natomiast najwyższą kondygnację przeznaczono na sypialnię, garderoby, łazienkę i pralnię. Taki podział pozwolił wyraźnie oddzielić pracę od życia prywatnego, a jednocześnie dopasować dom do rytmu mieszkańców. Projekt powstawał w czasie pandemii. Choć budowa rozpoczęła się w niepewnym momencie, przymusowe spowolnienie dało właścicielom więcej czasu na rozmowy i dopracowanie kolejnych decyzji. Inspiracją pozostawała także historia Rakowca, przed wojną zabudowanego między innymi domami z lat 20. XX wieku.
Ażurowe stalowe schody stały się centralnym elementem otwartej strefy dziennej i oddzielają salon od kuchni z jadalnią — © Mood Authors
rzeźba, która wpłynęła na cały projekt
Jednym z pierwszych elementów, o których projektantka pomyślała podczas pracy nad wnętrzem, była rzeźba Moniki Rubaniuk. Obiekt ma niemal trzy metry wysokości, dlatego znalezienie dla niego odpowiedniego miejsca wpłynęło na kształt klatki schodowej. Rzeźba zawisła nad schodami, w samym środku domu. Ich forma musiała pozostać lekka, aby nie przytłoczyć wnętrza i nie konkurować z dziełem. Zamiast masywnej konstrukcji z betonu lub drewna pojawiły się więc perforowana stal i ażurowe balustrady o nieco bauhausowskim charakterze. Schody dzielą część dzienną na salon oraz kuchnię z jadalnią, ale nie zamykają przestrzeni wizualnie. Dzięki takiemu położeniu rzeźba nie jest dekoracją oglądaną tylko z jednego miejsca. Towarzyszy domownikom podczas przechodzenia między piętrami, gotowania i codziennego krzątania się po domu.
Sztuka, bujna zieleń i industrialne lampy tworzą wyrazistą oprawę dla dużego drewnianego stołu — © Mood Authors
spokojne tło dla sztuki i zieleni
Wnętrze miało stać się neutralną bazą dla obrazów, rzeźb i przedmiotów zbieranych przez lata. Dominują w nim biel, szarości, lastryko, drewno oraz proste zabudowy pozbawione dekoracyjnych podziałów. Wyraźniejszy kolor pojawia się przede wszystkim w kuchni. Zielone fronty zestawiono z drewnem i kawowymi laminatami. Najmocniejszym barwnym akcentem z czasem stały się jednak rośliny. Rodzina przeprowadziła się tu z pokaźną kolekcją, która w nowym domu szybko zaczęła się rozrastać. Dziś znajduje się w nim ponad sto ich rodzajów. Zieleń liści łagodzi surowość stali i lastryka, a jednocześnie nie konkuruje ze sztuką. Na ścianach zawisły dzieła między innymi Martyny Ścibior, Jerzego Zajączkowskiego, Wioli Tycz, Katarzyny Kmity, Anny Kołodziejczyk i Zdzisława Nitki.
Kuchnia, jadalnia i salon tworzą wspólną przestrzeń zaprojektowaną z myślą o gotowaniu, rozmowach i spotkaniach przy dużym stole — © Mood Authors
kuchnia stworzona do wspólnego gotowania
Kuchnia, jadalnia i salon tworzą jedną otwartą przestrzeń. Domownicy lubią gotować dla rodziny i przyjaciół, dlatego zależało im na układzie, który pozwala wspólnie spędzać czas niezależnie od tego, czy ktoś siedzi przy stole, odpoczywa na sofie czy przygotowuje posiłek. Centralna wyspa ułatwia gotowanie w kilka osób i naturalnie staje się miejscem spotkań podczas większych przyjęć. Większość sprzętów można schować w zabudowie, dzięki czemu po zakończeniu pracy kuchnia odzyskuje spokojny wygląd. Równie ważny jest duży stół w jadalni. Powstał na wzór mebla z poprzedniego domu, który właściciele zostawili nowym mieszkańcom.
W łazience wolnostojąca wanna została zestawiona z czarno-białą tapetą przedstawiającą fantastyczny, bujny pejzaż — © Mood Authors
łazienka jak osobny pokój
Duża łazienka była jednym z najważniejszych założeń projektu. Nie została jednak połączona bezpośrednio z sypialnią. Wchodzi się do niej z korytarza, dzięki czemu oboje domowników mogą korzystać z niej niezależnie od swojego rytmu dnia. Brązowa ceramika, drewniane żaluzje i okrągła lampa nadają pomieszczeniu bardziej kameralny charakter. Wielkie lustro przywołuje atmosferę wnętrz z lat 80., ale też optycznie powiększa przestrzeń. Odbija się w nim tapeta z fantastycznym pejzażem inspirowanym światem Alexandra von Humboldta. Dekoracyjny motyw sprawia, że łazienka bardziej przypomina nastrojowy pokój niż typowe użytkowe pomieszczenie.
Sypialnię wypełniają głębokie odcienie zieleni, sztuka oraz rośliny skupione przy dużym oknie — © Mood Authors
sypialnia także na dzień
Najwyższe piętro jest cieplejsze i bardziej kameralne od pozostałych części domu. Brązowe zasłony osłaniają duże okno, a drewno i miękkie tkaniny łagodzą surową bazę. Potencjał wnęki okiennej wykorzystano, zawieszając w niej hamak do czytania. Obok stanęła niewielka sofa, na której można usiąść z kawą, porozmawiać albo zjeść śniadanie. Sypialnia nie służy więc wyłącznie do spania. Znalazł się w niej także niewielki kącik do pracy, pozwalający właścicielce na chwilę odciąć się od głównego biura.
Niemal trzymetrowa rzeźba Moniki Rubaniuk zawisła nad klatką schodową i stała się jednym z najważniejszych elementów domu — © Mood Authors
dom, który mieści prawdziwe życie
Choć dom ma 240 m², nie sprawia wrażenia chłodnej, reprezentacyjnej rezydencji. Wypełniają go książki, rośliny, dzieła sztuki, starsze meble i przedmioty, z którymi właściciele nie chcieli się rozstawać. Wśród nich znalazł się między innymi kredens z lat 70. oraz szafka z lat 60., kupiona jeszcze zanim meble z tego okresu ponownie stały się popularne. Nowe elementy nie wypierają tych starszych, lecz tworzą z nimi swobodną i osobistą całość. Anna Budzowska nie zaprojektowała dla siebie wnętrza, które ma zawsze wyglądać tak samo. Stworzyła dom przygotowany na zmiany, kolejne obrazy, książki i rośliny. Surowa architektura porządkuje przestrzeń, ale to przedmioty i codzienne rytuały nadają jej charakter.
