Czterdzieści lat temu japoński urzędnik Tomohide Akiyama, kierujący Agencją Leśną, zaproponował nowy sposób obcowania z przyrodą. W czasach, gdy Japonia coraz szybciej się urbanizowała, dostrzegł, że ludzie potrzebują prostego powrotu do natury. Tak narodziła się idea shinrin-yoku — kąpieli leśnych, czyli świadomego zanurzenia się w lesie wszystkimi zmysłami, by odzyskać spokój i równowagę.
Dziś, kilkanaście tysięcy kilometrów dalej, na Wyspie Sobieszewskiej, powstało miejsce, które mówi tym samym językiem. Pino Resort nie naśladuje Japonii, lecz podąża za jej ideą: że spokój jest formą siły, a architektura może współbrzmieć z krajobrazem tak, jak człowiek z lasem.
Zespół budynków zaprojektowany przez MSK Architekci wznosi się wśród sosen, w otoczeniu zieleni osiedlowej, która zmienia się wraz z porami roku — brzóz i klonów, żywopłotów z buka czerwonego oraz lokalnych traw i roślin płożących. Twórcy chcieli, by mieszkańcy mieli poczucie, że mieszkają w krajobrazie, a nie obok niego. Proste, białe bryły nawiązują do kamieni polnych rozsianych wśród traw. Ich rytm jest spokojny i geometryczny. Budynki mają dwie kondygnacje, a mieszkania na parterze — osobne wejścia i charakterystyczne skrzynki na listy w kształcie kopert. Ta kameralność sprawia, że zabudowa przypomina niewielkie domy jednorodzinne.
Pino Resort
fot.: © Tom Kurek
Inspiracją była także wabi-sabi — sztuka odnajdywania piękna w prostocie, rzeczach skromnych i niedoskonałości. Zamiast bambusów są sosny, zamiast ryżowych pól — piasek i trawy z czystszych plaż Sobieszewa. Zamiast egzotycznego słońca — północne, rozproszone światło i cienie, które w Pino Resort stają się częścią kompozycji. Duże przeszklenia kadrują widoki na las, pola i rzekę, a każda loggia i zadaszenie zostały tak ukształtowane, by kąt padania światła w zależności od pory dnia i roku tworzył malarskie układy na białych ścianach.
Współczesne pojęcie luksusu — zdaniem twórców — to cisza i kojący minimalizm domu stworzonego z natury. To antidotum na miejską gorączkę. Symbolem tej harmonii jest bonsai, rosnące w klimatyzowanej strefie wejścia. Nie jest detalem, lecz sercem budynku. Przetrwanie i długowieczność zapewnia mu specjalne oświetlenie. Wokół drzewka wznosi się stalowa konstrukcja schodów z marmurowymi stopniami. Materiały w Pino Resort dobrano tak, by starzały się z godnością. Ściany strefy wejścia pokrywa trawertyn w układzie rzymskim, a na korytarzach — elegancka tapeta. Na zewnątrz aluminiowe lamele w kolorze drewna łapią cienie i filtrują światło.
Pino Resort
fot.: © Tom Kurek
Energia na potrzeby części wspólnych jest pozyskiwania z paneli phot.:woltaicznych zamontowanych na dachach. Wody opadowe gromadzone są w podziemnych zbiornikach retencyjnych, wykorzystywane do automatycznego podlewania zieleni i odprowadzane do kanału Młynówka.
Kluczowe w projekcie są dobrostan i relacje międzyludzkie. Równowaga między spokojem a ruchem, samotnością a wspólnotą, jest tu częścią codziennego rytmu. Na terenie Pino Resort powstały miejsca sprzyjające spotkaniom i aktywności — boisko do siatkówki, plac zabaw, palenisko, kuchnia sąsiedzka i strefa chill wśród drzew. To przestrzenie, które łączą energię z uważnością, a kontakt z naturą staje się równie ważny jak kontakt z drugim człowiekiem.
Pino Resort nie oferuje ucieczki od świata, lecz jego łagodniejszą wersję — taką, w której można żyć w tempie wyspy, w równowadze między oddechem a ruchem.
