Główna nagroda za inwestycję zrealizowaną ze środków publicznych
projekt
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
autor
Projekt Praga
zespół
Marcin Garbacki, Karolina Tunajek, Jacek Wochowski, Patrycja Arasim, Agata Bonisławska, Bartek Dudziński, Magdalena Maciąg, Malwina Mąka, Damian Kasperowicz, Katarzyna Krokos, Joanna Ryżko, Kinga Rzeplińska, Zuzanna Sprogis, Zofia Stachura, Jan Szkarłat, Michał Sztolcman, Marek Wojda
współpraca
Piotr Bujnowski Architekt
opinia jury
Architektura jako dziedzina intelektualna powstaje zawsze w określonym celu, miejscu i czasie. Projekt nowej siedziby Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego jest tego jasnym przykładem, łącząc te trzy fundamentalne wektory w spójną i dojrzałą wypowiedź przestrzenną. W czasie naznaczonym wybrzmiewającymi zewsząd kryzysami, w tym również kryzysem psychicznym, w czasie intensywnie poszukującym balansu, architektura stać się może narzędziem niosącym realne rozwiązanie.
Projekt w sposób niezwykle umiejętny odpowiada na to pokoleniowe zapotrzebowanie. Buduje równowagę, daje poczucie spokoju, a modnemu dziś sloganowi „well-being" nadaje rzeczywistą, fizyczną postać.
Ta uzdrawiająca architektura ma swój kontekst — powstaje w konkretnym miejscu. Obiekt osadzono w przestrzeni zurbanizowanej, którą dziś wskazuje się za najbardziej właściwą do wznoszenia nowych obiektów publicznych.
Konsolidując w pełni potencjał śródmiejski, istniejącej infrastruktury i komunikacji miejskiej, projekt uzupełnia zastane funkcje kampusu nowymi wartościami. W efekcie powstaje przestrzeń społeczna w pełni otwarta, która integruje środowisko akademickie z mieszkańcami dzielnicy i naturalnie włącza budynek w tkankę miejską. Wszystkie te zabiegi podporządkowano nadrzędnemu celowi. Tym celem jest wykreowanie przestrzeni, która prowokuje do ludzkich interakcji, gwarantując jednocześnie właściwe warunki do budowania głębokich relacji społecznych.
Architektura ta nie atakuje przesadnymi środkami wyrazu, nie krzyczy, lecz emanuje kojącym spokojem. Jest wyważona, czysta i bardzo dośrodkowa. Centralne atrium oraz korytarze przekształcone w otwarte galerie tworzą unikalną strukturę, po której swobodnie rozlewa się naturalne światło. W poszukiwaniu równowagi psychicznej autorzy posłużyli się minimalną ilością środków wyrazu. Szary, surowy w formie beton to dominujący materiał, który wraz z modułową architekturą bryły, ciepłem drewna i celowo dopełniającą, organiczną zielenią tworzy spójną, wyważoną całość. Granice między wnętrzem a zewnętrzem subtelnie się zacierają, a architektura staje się szlachetnym, nie przeładowanym akcentami tłem dla życia społecznego.
Poprzez intuicyjną komunikację, bezbarierową dostępność, inkluzywność oraz wyjątkowy komfort akustyczny, cel ten został osiągnięty. Dla studentów psychologii ta architektura może mieć wartość szczególną. Staje się przestrzenią, w której mogą kształtować swoją wiedzę teoretyczną, jednocześnie sami doświadczając kojącego wpływu otoczenia na ludzki dobrostan. To bardzo dobry przykład architektury publicznej, która udowadnia, że największą cnotą projektowania jest służba człowiekowi i wspólnocie.
