okno zamknie się za 5

computer zapisz w ulubionych

18. edycja łódzkiego Fotofestiwalu pt. „Supernatural”

27 czerwca '19

Jeszcze tylko do 30 czerwca br. trwać będzie 18. edycja łódzkiego Fotofestiwalu pt. „Supernatural”, próbująca odpowiedzieć na pytanie, czym są zjawiska nadprzyrodzone i w jaki inny sposób, oprócz posiłkowania się wiedzą i zmysłami, możemy opisywać naszą rzeczywistość.

Program festiwalu składa się z siedmiu wystaw indywidualnych oraz jednej grupowej, wśród których można wyróżnić trzy główne wątki: wspólnot duchowych i rytuałów, poszukiwania odpowiedzi na metafizyczne pytania, a także obrazowania nadprzyrodzonych zjawisk oraz roli artysty jako pośrednika ze światem ukrytych znaczeń.

Wystawy główne

Projekt Nicoli Lo Calzo jest trwającym od prawie dziesięciu lat wizualnym śledztwem, w którym autor odnosi się do postkolonialnego dziedzictwa w XXI wieku. Fotograf stara się dokumentować niematerialne ślady tragicznej przeszłości obydwu Ameryk i Afryki. Dla setek milionów ich mieszkańców kultywowanie swoich wierzeń było ostatnią formą oporu przeciw kolonializmowi i możliwością zachowania tożsamości.

Piotr Zbierski w swoim projekcie fotograficznym o zanikających rytuałach zwraca uwagę na bliskość tradycyjnych kultur z naturą, a także odmienne od naszego podejście do śmiertelności. Jednym z plemion, które zainteresowało fotografa jest Toraja. Jego przedstawiciele do początku XX wieku praktycznie nie mieli kontaktu z europejską cywilizacją — ich wierzenia przetrwały w prawie niezmienionej formie przez setki lat. Warto dodać, że to właśnie podczas Fotofestiwalu odbędzie się premierowa odsłona najnowszego projektu laureata tak prestiżowych nagród jak Leica Oskar Barnack Award.

Christoph Draeger i Heidrun Holzfeind opowiadają w swoim projekcie o Auroville — współczesnym przypadku budowania wspólnoty na bazie duchowych i humanistycznych ideałów. Odwiedzając to miejsce w Indiach pół wieku od czasu symbolicznego gestu założenia osady, artyści sprawdzają na ile udało się urzeczywistnić idee Matki założycielki sprzed 60 lat.

Projekt Davida Fathi (laureata Grand Prix Fotofestiwal z 2016 roku) „Ostatnia droga nieśmiertelnej kobiety” przedstawia historię chorej na raka Henrietty Lacks, której tkanki rakowe zostały pobrane w latach 50. bez zgody chorej i jej rodziny. Od tamtej pory są pomnażane, transportowane służąc licznym badaniom i eksperymentom. Fathi nie tylko zwraca uwagę na nadużycia, jakich może dopuścić się nauka dla dobra postępu, ale także dotyka filozoficznego problemu granic istnienia będącego do tej pory domeną religii i filozofii.

Henrik Spohler, w swoim cyklu „Hipoteza”, od wielu lat dokumentuje największe ośrodki naukowe zajmujące się zarówno badaniem życia na Ziemi, jak i obserwacją kosmosu.

Klaus Pichler w swoim ironicznym projekcie „To na zawsze zmieni twoje życie” przygląda się zgoła mniej naukowemu podejściu do rzeczywistości: ezoteryce i wszelkich usługach pseudonaukowych oferowanych przez ludzi nastawionych wyłącznie na zysk.

Wystawa Brada Feuerhelma „Amerykańskie objawienie” bazująca na kolekcji pocztówek i zdjęć prasowych z pierwszej połowy XX wieku opowie o niezwykłej sile apokaliptycznych i postapokaliptycznych scenariuszy losów ludzkości.

Program zamknie wystawa grupowa „Pokoje”. Wychodząc od naukowego fenomenu kwantowej fotografii wystawa skupiać się, będzie na możliwościach rejestrowania niewidzialnego, ciemni fotograficznej jako miejsca kontaktu z nadprzyrodzonym oraz duchowej symbolice obrazów. Na wystawie zaprezentowane zostaną filmy, instalacje dźwiękowe, rzeźby oraz fotografie autorstwa: Patrycji Orzechowskiej, Kuby Woynarowskiego, Alexandra Gehringa, Carlo van de Roera oraz Mileny Soporowskiej. Wystawę otworzy i zamknie performance muzyczno-wizualny Bartka Talagi i Alexa Raczyńskiego.

Grand Prix

Nagrodę Grand Prix tegorocznej edycji Fotofestiwalu otrzymała hiszpańska artystka i fotografka Gloria Oyarzabal za serię zdjęć pt. „WOMAN GO NO'GREE”.

Z badań religioznawczych i lingwistycznych jasno wynika, że pierwotny, afrykański lud Jorubów dokonywał przydziału ról społecznych w oparciu o genealogię, nie o płeć. W okresie poprzedzającym kolonizację, płeć nie odgrywała absolutnie żadnej roli przy podziale pracy, władzy monarchicznej, obowiązków czy ustalaniu powinowactwa. Gloria Oyarzabal, przyglądając się europejskim wyobrażeniom o Afryce, historią kolonizacji i współczesnymi praktykami kolonialnymi, pochyla się jednocześnie nad pojęciem płci kulturowej jako sztucznego wytworu kultury Zachodu oraz postkolonialnych, typowo europejskich, poglądów feministycznych określających „rolę kobiety” na Zachodzie, która pozostaje w opozycji do struktur społecznych rdzennych cywilizacji Afryki. Czy możemy zakładać, że relacje społeczne nawiązywane w różnego rodzaju społeczeństwach opierają się zawsze na tych samych, uwarunkowanych biologicznie, różnicach płci? Czy męskie spojrzenie uważa się w Afryce za normatywne? Czy męskie ciało również symbolizuje władzę? W jaki sposób kształtuje się tożsamość afrykańskich kobiet?

źródło: informacja prasowa

Więcej informacji na stronie internetowej festiwalu.

oprac. red.

na podstawie informacji prasowej
Ilustracje dzięki uprzejmości organizatorów

Głos został już oddany