Malwina Nowak – „Kaplica Samotności”

Dobrawa Bies
02 listopada '21
Dane techniczne
Typ: praca dyplomowa licencjacka
Rok obrony: 2020
Nazwa: „CHAPEL OF SOLITUDE / KAPLICA SAMOTNOŚCI”
Autorka: Malwina Nowak
Uczelnia:
Akademia Sztuk Pięknych im. J. Matejki w Krakowie, Wydział Architektury Wnętrz, II Pracownia Projektowania Architektury Wnętrz
Promotorka:

dr Małgorzata Zbroińska-Piątek

 

Praca zgłoszona na konkurs
„Najlepszy Dyplom Wnętrza 2020/2022”

 

Zastanawiając się nad problemami współczesnego świata, przyjrzałam się samotności, a raczej jej brakowi. Z każdej strony jesteśmy bombardowani wieloma bodźcami i informacjami, które nie pozwalają nam ani na moment odciąć się od otaczającego nas życia. Nie jesteśmy w stanie skupić się w pełni na swoich myślach, odczuciach, a także docenić podstawowych czynników natury. Kaplica Samotności powstała jako odpowiedź na ten brak. Jest miejscem bez znamion religijnych oraz środowiskowych. To przestrzeń, w której każdy z nas może docenić dotąd nieistotne i niezauważalne rzeczy, skoncentrować się na teraźniejszości, ukoić nerwy i znaleźć schronienie.

Kaplica Samotności,
widok z zewnątrz

Kaplica Samotności — widok z zewnątrz

© Malwina Nowak

Słowo „samotność” większości kojarzy się z odczuciem opuszczenia i wyobcowania. Wśród wielu zjawisk towarzyszących samotności najczęściej występują lęk, porzucenie, pustka czy rozpacz. Już samo myślenie o samotności wywołuje negatywne emocje. Samotność jest fundamentalnym byciem człowieka i aprioryczną strukturą ludzkiej samoświadomości.

Kaplica Samotności, widok
z zewnątrz

autorka stworzyła projekt bazujący na interwencjach przestrzennych

© Malwina Nowak

Musimy ją zrozumieć i ewentualnie ją zaakceptować. Kiedy staje się samoświadomością, która przyjmuje postać fizyczną albo formę nastawienia umysłu, zaczynamy ją kojarzyć z przyjemnymi i docenianymi zjawiskami, takimi jak wyjątkowość, kreatywność, indywidualizm, autentyzm.

„Kaplica
Samotności”, rzuty

Kaplica Samotności — rzuty

© Malwina Nowak

Chciałam stworzyć projekt bazujący na widocznych interwencjach przestrzennych, jednocześnie silnie powiązanych ze zjawiskami natury. Powinien wkomponować się i współgrać z otoczeniem, a czasem zanikać w krajobrazie, w zależności od punktu obserwacji. To samo dzieje się z osobami, które wchodzą do wnętrza — momentami pojawiają się, z czasem znikają z pola widzenia, kryjąc się w zagęszczeniach betonowych ścian, mając jednocześnie przed sobą otwartą na pejzaż perspektywę. Tutaj natura kreuje nastrój i atmosferę, ponieważ najważniejszym czynnikiem prowokującym zmienność przestrzeni jest światło.

Kaplica samotności,
wnętrze

Kaplica Samotności stanowi zmienny rytm pustek i elementów pełnych

© Malwina Nowak

Forma obiektu jest prosta, z zewnątrz przywodzi na myśl poprzecinany prostopadłościan o ostrych narożnikach. Stanowi zmienny rytm pustek i elementów pełnych — niestykających się z sobą betonowych ścian. Każda z nich jest wyjątkowa ze względu na niepowtarzalne postrzępienia przypominające skały. Na każdej z tych nietypowych powierzchni światło układa się inaczej, a każda pora dnia i roku przynosi inny rysunek smug wypalonych słońcem albo zalanych deszczem. Wietrzne dni przynoszą świst pomiędzy formami. Ten, kto tutaj wejdzie, doświadcza skupionych niczym w soczewce sił natury.

„Kaplica
Samotności”, detal konstrukcji

całość osadzona jest na żelbetowej podstawie

© Malwina Nowak

Całość osadzona jest na żelbetowej podstawie częściowo wychodzącej z nabrzeża nad lustro wody Zalewu. W środku znajdują się trzy wydrążone przestrzenie wewnętrzne o różnych rozmiarach. Jedna centralna o większej powierzchni oraz dwie mniejsze. W każdej z nich możemy się zatrzymać i usiąść na siedziskach, które zostały stworzone poprzez odpowiednie uformowanie ścian, z uwzględnieniem
możliwości siedzenia w pojedynkę bądź w grupach.

Kaplica Samotności,
wnętrze

nastrój wnętrza zależy od pory dnia, pogody i pór roku

© Malwina Nowak

Charakter obiektu jest monumentalny oraz surowy. Nastrój wnętrza zależy od pory dnia, pogody czy pór roku. Przejście przez Samotnię to droga, która na początku nie ukazuje, co nas czeka i do czego zmierzamy. Stopniowo ujawnia swoje oblicze, aby finalnie otworzyć się całkowicie na widok, a osobę przechodzącą na doznania. To równocześnie fizyczna (wchodząc do Kaplicy, nie widzimy jej końca) i mentalna wędrówka. Nawiązuje do nurtu kontemplatywnego (samotność w postaci fizycznej lub wewnętrznej, umysłowej), którego przedstawicielami między innymi byli Nietzsche oraz Sartre. To podróż, której każdy z nas powinien doświadczyć i wielokrotnie do niej powracać.

 

Malwina NOWAK

Ilustracje: © Autorka

Głos został już oddany

Aluprof Future Builders — „Jak powinno wyglądać budownictwo przyszłości?” — rozmowy z architektami z całego świata
EQUITONE [lunara] - materiał elewacyjny z włókno-cementu
GEBERIT SUPERTUBE – System zyskujący przestrzeń
Nowoczesne biurowce – trendy 2021