The Culture Shift,
projekt: Superimpose Architecture
Wśród wieżowców Dongguan pracownia Superimpose Architecture nie zaprojektowała kolejnego zwartego gmachu. The Culture Shift tworzą trzy budynki skupione wokół wspólnego dziedzińca, a centrum kultury, teatr, przestrzenie dla lokalnej społeczności, biura i usługi tworzą jeden zespół. Różne funkcje mają przyciągać użytkowników o innych porach dnia, dzięki czemu kompleks może pozostawać aktywny znacznie dłużej niż typowy budynek publiczny czy biurowy.
Widok z góry pokazuje trzy budynki The Culture Shift skupione wokół zielonego dziedzińca — ©CreatAR Images
trzy budynki zamiast jednego gmachu
The Culture Shift powstał w Dongguan, jednym z szybko rozwijających się miast chińskiego Greater Bay Area. Rozbudowany program Superimpose Architecture podzieliło pomiędzy trzy budynki otaczające duży dziedziniec. To właśnie przestrzeń pomiędzy nimi porządkuje całe założenie i staje się jego głównym miejscem spotkań. Zamiast jednej zwartej bryły architekci zaproponowali stopniowane kubatury, których kolejne poziomy przesuwają się względem siebie. W powstałych w ten sposób uskokach znalazły się tarasy. Sylwetka kompleksu ma nawiązywać do gór otaczających Dongguan, a jednocześnie wyraźnie odróżnia się od pionowej zabudowy dominującej w tej części miasta.
Budynek centrum kultury otwiera się na otaczającą zieleń przeszklonymi elewacjami i tarasami — ©CreatAR Images
centrum kultury otwiera się na miasto
Po zachodniej stronie dziedzińca skupiono przestrzenie związane z kulturą, lokalną społecznością i administracją. W jednym budynku znalazły się m.in. teatr, miejsca spotkań, lokale usługowe oraz pomieszczenia administracyjne. Poszczególne części gmachu przesunięto względem siebie, dostosowując ich układ do programu kolejnych kondygnacji. Powstałe w ten sposób uskoki wykorzystano jako tarasy, które przenoszą część aktywności na zewnątrz. Wnętrze organizuje wysokie atrium ze schodami łączącymi kolejne piętra. Otwarta przestrzeń pozwala też wprowadzić światło dzienne w głąb budynku. Na niższych kondygnacjach zaplanowano miejsca przeznaczone dla lokalnej społeczności, wyżej przestrzenie wystawowe, a na jednym z najwyższych poziomów – audytorium i księgarnię. Podział funkcjonalny budynku znajduje odzwierciedlenie także w elewacji. Przeszklony parter otwiera wnętrza na otoczenie, środkową partię osłania półprzezroczyste szkło, a najwyższy poziom wykończono szkłem z delikatnym ceramicznym wzorem. Pionowe podziały fasady zestawiono z wyraźnie zaznaczonymi krawędziami stropów, natomiast drewno na tarasach i podcieniach ociepla kompozycję zdominowaną przez szkło i metal.
Wspólny dziedziniec łączy budynki kompleksu i tworzy pomiędzy nimi zieloną przestrzeń spotkań — ©CreatAR Images
biura zaprojektowane z myślą o zmianach
Dwa pozostałe budynki, usytuowane po południowej i wschodniej stronie dziedzińca, mieszczą przede wszystkim biura. Powtarzają motyw przesuniętych kondygnacji i tarasów, ale w ich przypadku kluczowa stała się możliwość łatwego dostosowania przestrzeni do różnych najemców. Każdy z obiektów może zostać podzielony pionowo na dwie niezależne części z osobnymi wejściami i holami. Dzięki temu może służyć jednej większej firmie albo kilku użytkownikom bez konieczności gruntownej przebudowy. Takie rozwiązanie uwzględniono już na wczesnym etapie projektu. Do wnętrz światło wpada przez przeszklenia i pionowe otwarcia prowadzone przez kolejne kondygnacje. Białe aluminiowe elewacje uzupełniają smukłe pionowe elementy ograniczające nadmierne nasłonecznienie, co ma szczególne znaczenie w subtropikalnym klimacie Dongguan.
Górna, przeszklona część centrum kultury wysuwa się ponad niższe kondygnacje, tworząc głęboki podcień — ©CreatAR Images
kompleks, który działa przez większą część dnia
Najważniejsza idea The Culture Shift nie sprowadza się jednak do formy poszczególnych budynków. Centrum kultury, teatr, przestrzenie dla mieszkańców, biura i usługi przyciągają różne grupy użytkowników o różnych porach. Dzięki temu założenie nie funkcjonuje jak kilka niezależnych obiektów, które pustoszeją po zakończeniu określonych zajęć. Superimpose Architecture potraktowało więc projekt bardziej jak fragment miasta niż pojedynczy gmach. Dziedziniec, tarasy i przejścia między budynkami są równie ważne jak same wnętrza, a połączenie różnych funkcji ma sprawić, że kompleks będzie używany przez większą część dnia. Relacje między kulturą, pracą i codziennym życiem mieszkańców stały się tu podstawą całego założenia.
