Praca zgłoszona na konkurs
„Najlepszy Dyplom Architektura”
Tematem pracy jest przestrzeń po-między — aspekt nierozróżnialności na podstawie koncepcji obiektu górskiego schronienia zlokalizowanego na Izerskich Garbach w Górach Izerskich (Sudety Zachodnie), obiektu będącego miejscem schronienia oraz odpoczynku dla turystów przemierzających Główny Szlak Sudecki latem i zimą, a także odwiedzających nieczynną kopalnię kwarcu Stanisław.
materiał, proces kształtowania formy
© Aleksandra Barańska
Miejsce, materia, krajobraz — to trzy pojęcia, które stały się osią rozważań i projektowych poszukiwań. Idea projektu opiera się na stworzonej przez Guattariego oraz Deleuze’a teorii dotyczącej strefy nierozróżnialności oraz jej interpretacji w kontekście architektonicznej przestrzeni po-między.
Architektura jako produkt rozdzielający jednocześnie łączący w sobie przestrzeń zewnętrzną oraz wewnętrzną. Budynek czerpiący z krajobrazu poprzez swoją formę tworzy przestrzeń po-między architekturą a krajobrazem — nierozróżnialną. Obiekt schronienia górskiego powstaje przez „oderwanie” podłoża oraz uniesienie go ku górze, przy zachowaniu jego topografii oraz roślinności.
lokalizacja
© Aleksandra Barańska
Budynek schronienia górskiego zdaje się wtapiać w zbocze Izerskich Garbów. Bryła ukrywa się w morfologii wzniesienia poprzez swoją formę. Jego obecność w krajobrazie dodatkowo zredukowano poprzez topografię dachu, z czasem zlewającego się z otoczeniem dzięki porastającej go roślinności kserotermicznej.
sytuacja
© Aleksandra Barańska
Obiekt odnosi się do architektury szorstkiej, surowej, odwołującej się do archetypu pierwszych schronień górskich — jaskiń, naturalnych formacji skalnych. To właśnie topografia miejsca stwarza budynek. Rzeźba terenu oraz umiejętne umieszczenie podpór pozwoliło na wydzielenie i wkomponowanie w to miejsce przestrzeni dającej schronienie turystom.
Obiekt schronienia górskiego został podzielony na trzy strefy funkcjonalne: strefa ogólnodostępna dla turystów, strefa ograniczonego dostępu (dla osób korzystających z noclegu) oraz obszar dla opiekunów i pracowników.
rzut
© Aleksandra Barańska
Sposób wykonania obiektu bazuje na wykorzystaniu zastanego krajobrazu, który na przestrzeni wieków zmieniał swoją strukturę w wyniku działań człowieka oraz czynników naturalnych. Architektura odzwierciedla w swojej formie topografię terenu, pokazując związek z miejscem oraz jego strukturą.
elewacje
© Aleksandra Barańska
Beton — materiał płynny, przyjmujący formę w miejscu, w którym został umieszczony, staje się nierozerwalnie połączony z miejscem, w którym został uformowany.
schemat rozmieszczania podpór i fragment katalogu podpór
© Aleksandra Barańska
Elementy konstrukcyjne powstają za pomocą rzemieślniczej metody odlewania na terenie opracowania. Rzemieślnicze podejście pozwala na stworzenie form związanych z tą konkretną lokalizacją. Teren staje się formą, matrycą. Odlewy mają unikalne odciski, nierówności oraz zagłębienia. Architektura stworzona tą metodologią jest zmienna, wyjątkowa, niemożliwa do powtórzenia w innej lokalizacji. Stworzona forma rezonuje ze skalistą nieregularną topografią miejsca. Odnosi się do jej szorstkości, nieprzewidywalności. Ukazuje budynek jako coś pomiędzy, naturą, rzeźbą a architekturą. Obiekt jako przestrzeń procesu, mający sens tylko tam gdzie powstał.
zdjęcia makiety
© Aleksandra Barańska
Architektura jako miejsce — odzyskane, stworzone, wykreowane, wyodrębnione — przestrzeń pomiędzy.
Aleksandra BARAŃSKA
Ilustracje: © Autorka
