Jak studiuje się architekturę na Politechnice Krakowskiej? Opowiada Magdalena Raźny

18 czerwca '26

#Edukacja Architektoniczna w Polsce_Wydziały Architektury

Gdzie studiować architekturę w Polsce? Którą uczelnię wybrać? O to, jak wygląda nauka na tym kierunku — co działa, co jest wyzwaniem, a co warto byłoby poprawić — pytamy studentki i studentów oraz młodych absolwentów polskich uczelni. O tym, jak studiuje się architekturę na Politechnice Krakowskiej opowiedziała nam Magdalena Raźny.

Magdalena RAŹNY — absolwentka architektury na Politechnice Krakowskiej. Jej zainteresowania koncentrują się wokół architektury użyteczności publicznej oraz procesu projektowego, rozumianego jako dialog między przestrzenią, użytkownikiem i kontekstem miejsca. Podczas studenckich wymian w Niemczech i Portugalii miała okazję poznać różnorodne podejścia do projektowania. Pasjonuje się podróżami, odkrywaniem nowych miejsc i sztuką, które inspirują jej twórcze podejście do architektury.

Architekturę studiowałam na Politechnice Krakowskiej. W trakcie studiów miałam okazję uczestniczyć w dwóch wymianach w ramach programu Erasmus — w Niemczech oraz w Portugalii — które znacząco wpłynęły na moje postrzeganie edukacji architektonicznej i przygotowanie do przyszłej pracy zawodowej.

Studia na Politechnice Krakowskiej zapewniły mi solidne podstawy teoretyczne i techniczne. Program był wymagający i intensywny, co wymuszało dużą samodzielność, dobrą organizację pracy oraz umiejętność działania pod presją czasu. Równoległa realizacja wielu projektów uczyła odpowiedzialności za własny proces twórczy i konsekwencji w podejmowanych decyzjach projektowych. Istotnym elementem kształcenia była również dbałość prowadzących o zgodność projektów z obowiązującymi przepisami oraz wytycznymi architektonicznymi, co pozwalało lepiej zrozumieć realia pracy zawodowej i odpowiedzialność związaną z wykonywaniem zawodu architekta.

Szczególnie cenne były dla mnie zajęcia z zakresu technik komputerowych w projektowaniu, podczas których poznawaliśmy narzędzia cyfrowe wykorzystywane w procesie projektowym, w tym programy oparte na technologii BIM. Umiejętność pracy w tego typu środowisku okazała się bardzo przydatna w dalszym rozwoju zawodowym.

Największe zainteresowanie wzbudzały jednak przedmioty projektowe, zwłaszcza te dotyczące architektury użyteczności publicznej. Praca nad obiektami o złożonej funkcji pozwalała lepiej zrozumieć proces projektowy, relację między użytkownikiem a przestrzenią oraz znaczenie czytelnych rozwiązań funkcjonalnych. Mniejsze znaczenie miały dla mnie natomiast przedmioty o charakterze historycznym, choć stanowiły one ważne uzupełnienie programu.

Zajęcia w Niemczech były bardziej sformalizowane i oparte na jasno określonych zasadach oceniania. Relacje z prowadzącymi miały jednak bardziej partnerski charakter, a studenci mieli większy wpływ na przebieg swoich studiów, między innymi poprzez możliwość doboru zajęć zgodnie z własnymi zainteresowaniami.

Z kolei studia w Portugalii wyróżniały się większym naciskiem na pracę zespołową. Większość projektów realizowana była w grupach, co sprzyjało współpracy i wymianie pomysłów. Praca w zespołach projektowych pozwalała lepiej zrozumieć dynamikę procesu projektowego oraz znaczenie komunikacji i kompromisu. To doświadczenie okazało się szczególnie cenne, ponieważ w pracy zawodowej architekci rzadko działają samodzielnie — codzienna praktyka w biurach projektowych opiera się na współdziałaniu specjalistów z różnych dziedzin.

Porównując te doświadczenia, uważam, że studia w Polsce oferują wysoki poziom merytoryczny, natomiast programy zagraniczne skutecznie rozwijają kompetencje miękkie i uczą elastycznego podejścia do procesu projektowego. Połączenie obu perspektyw daje szerokie i praktyczne przygotowanie do zawodu architekta.