Projekt „Cztery filary mikroklimatu” autorstwa Mai Andrian, studentki pierwszego roku architektury w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW), powstał w ramach zajęć z Elementów projektowania architektonicznego prowadzonych przez dr Aleksandrę Nowysz. Koncepcja stanowi próbę zmierzenia się z rygorystycznym założeniem przestrzennym oraz świadomym użyciem materiału jako podstawowego nośnika idei. To studium relacji między konstrukcją, funkcją i środowiskiem, które rozwija klasyczne rozwiązania w nowym, syntetycznym ujęciu.
Projekt „Cztery filary mikroklimatu”
© Maja Andrian
Materiał jako punkt wyjścia
Projekt został oparty na analizie wylosowanego materiału, który stał się fundamentem koncepcji architektonicznej. Kluczowym założeniem było jego konsekwentne zastosowanie w obrębie ściśle określonej kubatury – sześcianu o wymiarach 15 × 15 × 15 metrów. Tak sformułowane ograniczenie nie tylko definiowało ramy projektowe, lecz także inicjowało poszukiwania formalne i konstrukcyjne. Materiał w tym ujęciu nie pełni wyłącznie funkcji technicznej. Staje się równorzędnym elementem kształtującym przestrzeń, jej charakter oraz sposób odbioru. To podejście wpisuje się w tradycję myślenia o architekturze jako procesie wynikającym z właściwości użytych środków, a nie jedynie z arbitralnych decyzji formalnych.
Projekt „Cztery filary mikroklimatu”
© Maja Andrian
Struktura i geometria
Efektem pracy jest przestrzenna, drewniana struktura o oszczędnej formie, stanowiąca współczesną interpretację tradycyjnej tężni solankowej. Konstrukcję oparto na systemie belek układanych w regularną, trójwymiarową siatkę. Taki układ nadaje obiektowi klarowną geometrię oraz wizualną lekkość. Powtarzalność modułów buduje rytm i porządek przestrzenny, jednocześnie eksponując konstrukcyjny charakter założenia. Transparentność struktury pozwala na przenikanie się wnętrza i otoczenia, co wzmacnia relację obiektu z kontekstem krajobrazowym.
Projekt „Cztery filary mikroklimatu”
© Maja Andrian
Cztery filary jako rdzeń kompozycji
Centralnym elementem projektu są cztery pionowe filary, które pełnią podwójną funkcję – stanowią główny szkielet nośny oraz integralną część systemu tężni. Ich wyraźne wyodrębnienie w bryle wprowadza silny akcent wertykalny i organizuje przestrzeń wewnętrzną. Ażurowa struktura słupów umożliwia swobodny przepływ powietrza, co jest kluczowe dla działania instalacji solankowej. Tym samym element konstrukcyjny zostaje bezpośrednio powiązany z funkcją obiektu, eliminując podział na warstwę techniczną i architektoniczną.
Projekt „Cztery filary mikroklimatu”
© Maja Andrian
Mikroklimat jako doświadczenie przestrzenne
Mechanizm funkcjonowania obiektu opiera się na naturalnym procesie odparowywania solanki. Roztwór transportowany jest na górną platformę, skąd spływa przez wypełnienie z gałązek tarniny umieszczonych wewnątrz filarów. W wyniku kontaktu cieczy z powietrzem powstaje aerozol solankowy, który kształtuje specyficzny mikroklimat. Bezpośrednie otoczenie struktury staje się przestrzenią oddziaływania tego zjawiska. Projekt przekracza w ten sposób ramy czysto technicznej instalacji, proponując środowisko sprzyjające regeneracji i wyciszeniu. Procesy naturalne – ruch powietrza, wilgotność, światło – współtworzą doświadczenie użytkownika.
Projekt „Cztery filary mikroklimatu”
© Maja Andrian
Światło, materia i kontekst
Zastosowanie drewna jako podstawowego materiału konstrukcyjnego podkreśla związek obiektu z otoczeniem przyrodniczym. Drewniana siatka filtruje światło, generując zmienne układy światłocienia zależne od pory dnia i warunków atmosferycznych. Minimalistyczna forma stanowi kontrapunkt dla tradycyjnych, masywnych tężni, zachowując jednak ich zasadę działania. Projekt operuje redukcją środków, koncentrując się na relacji między konstrukcją, materią i procesem. W efekcie powstaje przestrzeń, w której architektura nie jest zamkniętym obiektem, lecz dynamicznym układem współzależności między formą a środowiskiem.
