Hotel Myeongdong Statio,
projekt: Yong Ju Lee Architecture
W samym centrum Seulu, w dzielnicy Myeongdong powstał Hotel Myeongdong Statio. Jest to jedna z najbardziej intensywnie zabudowanych części miasta. To właśnie ta dzielnica Seulu w połowie lat 70. była najpopularniejszym miejscem na zakupy w całej Korei Południowej. Kształt powstałego hotelu wyznaczyły mikrojednostki noclegowe – ich układ, logika i ograniczenia. W rezultacie powstała realizacja, która nie tylko odpowiada na realia gęstej tkanki miejskiej, ale także proponuje spójny, klarowny model projektowania oparty na funkcji. Za projekt odpowiada pracownia Yong Ju Lee Architecture.
W samym centrum Seulu, dzielnicy Myeongdong powstał Hotel Myeongdong Statio
fot. Jihun Bae
Architektura zaczyna się od wnętrza
Punktem wyjścia dla projektu było opracowanie modułu noclegowego – najmniejszej, ale zarazem kluczowej jednostki całego założenia. Każdy z nich zaprojektowano jako zwartą przestrzeń, w której skupiono wszystkie podstawowe funkcje: sen, odpoczynek, przechowywanie, a także miejsce do pracy i elementy zaplecza sanitarnego. Istotą nie była redukcja programu, lecz jego uporządkowanie i maksymalne wykorzystanie dostępnej przestrzeni.
W efekcie powstały moduły, w których poszczególne funkcje przenikają się i uzupełniają. Łóżko, schowki i stolik nie funkcjonują jako odrębne elementy – tworzą jeden, logicznie zaprojektowany układ. Każda decyzja przestrzenna została tu podporządkowana ergonomii i codziennemu użytkowaniu, co przekłada się na czytelność i funkcjonalność całego wnętrza.
Hotel Myeongdong Statio w dzielnicy Myeongdong w Seulu — wewnątrz znajdują się modułowe pokoje
fot. Jihun Bae
Powtarzalność, która porządkuje przestrzeń
W budynku zaprojektowano łącznie 29 modułów noclegowych w dwóch zbliżonych wariantach. Rozmieszczono je wzdłuż korytarza, który stanowi główną oś komunikacyjną obiektu. Ten prosty układ staje się jednocześnie podstawą całej kompozycji – zarówno w planie, jak i w bryle. Kolejne moduły układają się w sekwencję, budując spójną strukturę, w której łatwo odnaleźć logikę całości. Jednocześnie subtelne różnice między wariantami pozwalają uniknąć monotonii, wprowadzając delikatne zróżnicowanie.
Hotel Myeongdong Statio w dzielnicy Myeongdong w Seulu — zbliżenie na elewację budynku
fot. Jihun Bae
Technologia w służbie procesu projektowego
Na etapie koncepcyjnym architekci sięgnęli po narzędzia oparte na sztucznej inteligencji. Nie traktowali ich jednak jako źródła gotowych rozwiązań, lecz jako wsparcie w analizie możliwych wariantów. Generowane cyfrowo modele pozwoliły przetestować różne konfiguracje bryłowe i sprawdzić, jak odpowiadają one na założenia funkcjonalne. Decydujące znaczenie miały jednak konkretne parametry użytkowe – takie jak dostęp do światła, orientacja miejsca do spania czy sposób organizacji przechowywania. To one wyznaczyły kierunek dalszych prac. Ostateczna forma budynku jest więc wynikiem świadomego procesu projektowego, w którym technologia pełniła rolę narzędzia, a nie autonomicznego autora.
Najważniejszym elementem kształtującym odbiór obiektu jest modułowy układ wypukłych, miękko wyprofilowanych ram, które tworzą regularną siatkę obejmującą całą bryłę
© Yong Ju Lee Architecture
Rzut, plan i bryła – konsekwencja jednego założenia
Układ funkcjonalny hotelu opiera się na klarownym schemacie: liniowym korytarzu, wzdłuż którego rozmieszczono moduły noclegowe. Plan budynku jest bezpośrednim odzwierciedleniem tej logiki – dwa typy jednostek powtarzają się w uporządkowany sposób, tworząc czytelną i spójną strukturę. Bryła obiektu stanowi naturalne rozwinięcie tego układu. Nie została narzucona z zewnątrz, lecz „wyrasta” z wnętrza, będąc efektem powielania i nakładania się modułów. Każdy element elewacji odpowiada konkretnej jednostce funkcjonalnej, dzięki czemu relacja między planem a formą pozostaje przejrzysta. Całość ma charakter systemowy – jej kształt wynika z konsekwentnego zastosowania jednego, jasno określonego założenia.
Hotel Myeongdong Statio w dzielnicy Myeongdong w Seulu — układ funkcjonalny hotelu opiera się na klarownym schemacie: liniowym korytarzu, wzdłuż którego rozmieszczono moduły noclegowe
fot. Jihun Bae
Futurystyczna bryła hotelu
Bryła budynku została ukształtowana jako zwarta, horyzontalnie rozciągnięta forma o czytelnych proporcjach, której narożniki zostały wyraźnie zaokrąglone. Ten podstawowy, dość prosty w swojej geometrii wolumen został niemal całkowicie przekształcony przez nałożoną na niego warstwę elewacyjną – plastyczną, rytmiczną i konsekwentnie powtarzalną. Najważniejszym elementem kształtującym odbiór obiektu jest modułowy układ wypukłych, miękko wyprofilowanych ram, które tworzą regularną siatkę obejmującą całą bryłę. Każdy z tych elementów ma formę zaokrąglonej „kapsuły” z osadzonym w niej otworem okiennym. Powtarzalność modułów porządkuje kompozycję i nadaje jej rytm, a jednocześnie buduje charakterystyczną, trójwymiarową strukturę elewacji.
Hotel Myeongdong Statio w dzielnicy Myeongdong w Seulu — widok wnętrza
fot. Jihun Bae
Elewacja nie jest płaską powierzchnią – pracuje światłem i cieniem, dzięki głębokim podcięciom oraz miękkim przejściom między wypukłościami a zagłębieniami. W zależności od kąta padania światła jej rysunek ulega subtelnym zmianom, co wprowadza dodatkową dynamikę do z pozoru jednorodnej formy. Otwory okienne, choć zróżnicowane pod względem proporcji, pozostają podporządkowane temu samemu modułowi, co wzmacnia wrażenie spójności całego założenia. Parter został rozwiązany w sposób bardziej otwarty – większe przeszklenia wprowadzają kontakt z ulicą i wizualnie odciążają bryłę. Wejście główne zostało czytelnie zaznaczone, ale nie wybija się ponad całość – pozostaje częścią uporządkowanego systemu, który definiuje architekturę budynku. Na tle otaczającej zabudowy obiekt wyróżnia się przede wszystkim konsekwencją formalną i jednorodnością materiałową. Podczas gdy sąsiednie budynki operują bardziej tradycyjnym podziałem elewacji, tutaj zastosowano jeden, powtarzalny motyw, który porządkuje całość i nadaje jej wyrazistą, rozpoznawalną formę.
Hotel Myeongdong Statio w dzielnicy Myeongdong w Seulu — zbliżenie na elewację
fot. Jihun Bae
Detal, który wpływa na odbiór przestrzeni
We wnętrzu szczególną uwagę zwracają panele zagłówków, których wzory nawiązują do tradycyjnych motywów. Ich rola nie ogranicza się jednak do warstwy wizualnej. Odpowiadają one za sposób rozpraszania światła i kształtowanie pola widzenia użytkownika, wpływając na komfort przebywania w niewielkiej przestrzeni. To przykład świadomego podejścia do detalu – elementu, który nie jest dodatkiem, lecz integralną częścią projektu. Wpisuje się on w całościową logikę budynku, łącząc funkcję z precyzyjnie opracowaną formą.
Hotel Myeongdong Statio w dzielnicy Myeongdong w Seulu
fot. Jihun Bae
W stronę architektury systemowej
Hotel Myeongdong Station można odczytywać jako próbę odpowiedzi na wyzwania współczesnych metropolii, w których dostępna przestrzeń staje się zasobem coraz bardziej ograniczonym. Zamiast powielać znane schematy, projekt proponuje rozwiązanie oparte na maksymalnej integracji funkcji i konsekwentnym wykorzystaniu modułowości. Forma nie jest tu celem samym w sobie – stanowi rezultat przemyślanego procesu, w którym każdy element ma swoje uzasadnienie. W tym sensie realizacja z Myeongdong wyznacza kierunek dalszych poszukiwań, pokazując, że nawet w warunkach skrajnej gęstości możliwe jest tworzenie architektury uporządkowanej, czytelnej i konsekwentnej.
Oprac.: Anastazja Gibas
Ilustracje udostępnione dzięki uprzejmości pracowni Yong ju Lee Architecture.
