Praca zgłoszona na konkurs
„Najlepszy Dyplom Architektura”
„Krąg Pieruna” to projekt muzeum i centrum edukacyjnego poświęconego dziedzictwu kulturowemu Góry Ślęży oraz wierzeniom dawnych Słowian. Obiekt zlokalizowano u podnóża masywu, w krajobrazie łąk, zadrzewień i dalekich powiązań widokowych, których naturalnym punktem odniesienia pozostaje sylweta góry. Ślęża, będąca jednym z najważniejszych miejsc o znaczeniu symbolicznym i kulturowym na Dolnym Śląsku, została potraktowana jako zasadniczy element koncepcji.
„My Słowianie wiemy jak – Krąg Pieruna”
© Jakub Miśniakiewicz
idea
Punktem wyjścia projektu jest idea chramu — słowiańskiej świątyni rozumianej nie jako forma historyczna przeznaczona do odtworzenia, ale jako archetyp przestrzeni wspólnej, miejsca zgromadzenia, skupienia, przejścia i kontaktu z naturą. Projekt nie rekonstruuje przeszłości ani nie posługuje się dosłowną symboliką. Podejmuje próbę przełożenia dawnych znaczeń na język współczesnej architektury poprzez układ przestrzenny, materiał, światło oraz relację budynku z krajobrazem.
aksonometria i przekrój; schemat kondygnacji podziemnej
© Jakub Miśniakiewicz
Podstawą kompozycji jest krąg, który porządkuje wszystkie elementy założenia. Wokół centralnego dziedzińca rozmieszczono część muzealną, edukacyjną i rekreacyjną. Układ ten tworzy czytelną sekwencję ruchu, pozwala stale odnosić się do centrum oraz buduje spójność całego obiektu. Krąg nie jest wyłącznie znakiem symbolicznym — wynika bezpośrednio z organizacji funkcji i sposobu poruszania się użytkownika. Jego geometria porządkuje relacje pomiędzy podziemiem, częścią nadziemną, dziedzińcem i otaczającym krajobrazem.
Wejście do muzeum zaprojektowano w części podziemnej. Użytkownik schodzi z otwartego terenu do przestrzeni bardziej skupionej i wyciszonej, a następnie kieruje się ku centralnemu dziedzińcowi. Sekwencja ta stopniowo oddziela go od codziennego otoczenia i wprowadza w narrację budynku. Podziemie mieści funkcje wejściowe, organizacyjne i pomocnicze, dzięki czemu ogranicza wizualną skalę obiektu i pozwala zachować horyzontalny charakter części nadziemnej.
podstawą kompozycji jest krąg, który porządkuje wszystkie elementy założenia
© Jakub Miśniakiewicz
W centrum założenia znajduje się wewnętrzny dziedziniec będący współczesną interpretacją świętego gaju. Stanowi on serce kompozycyjne i doświadczeniowe projektu. Otwarty ku niebu, obecny w kolejnych etapach zwiedzania, porządkuje ruch, światło i życie budynku. Nie jest scenograficznym obrazem przeszłości, lecz rzeczywistą przestrzenią wspólną, w której architektura pozostaje w bezpośrednim kontakcie z naturą. Dzięki temu muzeum nie funkcjonuje jako zamknięty kontener ekspozycyjny, lecz jako układ przestrzenny stale odnoszący się do krajobrazu.
widok na obiekt
© Jakub Miśniakiewicz
Część nadziemna została ukształtowana jako niska, horyzontalna bryła wpisana w topografię terenu. Budynek nie konkuruje z masywem Ślęży, lecz podporządkowuje się jego skali i obecności.
Architektura rozwija się blisko ziemi, kadruje widoki i wzmacnia relację użytkownika z krajobrazem. Główne przestrzenie ekspozycyjne i rekreacyjne organizują się wokół dziedzińca, tworząc ciągłą trasę zwiedzania oraz zmienne relacje między wnętrzem, światłem i otoczeniem.
w centrum założenia znajduje się wewnętrzny dziedziniec będący współczesną interpretacją świętego gaju
© Jakub Miśniakiewicz
Konstrukcję części nadziemnej zaprojektowano z drewna. Ażurowe słupy z naprzemiennie ułożonych belek tworzą rytmiczną strukturę, która jednocześnie przenosi obciążenia, filtruje światło i buduje atmosferę wnętrza. Drewniana tektonika nawiązuje do pierwotnych technik budowlanych, jednak nie przyjmuje formy rekonstrukcji historycznej. Znaczenie projektu wynika z samego sposobu budowania, a nie z dekoracji. Uzupełnieniem konstrukcji jest ciągły świetlik obwodowy, który doświetla wnętrza naturalnym światłem i wprowadza do nich zmienność dnia, pogody oraz pór roku.
wizualizacja wnętrza
© Jakub Miśniakiewicz
konkluzja
„Krąg Pieruna” łączy funkcję współczesnej instytucji publicznej z doświadczeniem miejsca o wyjątkowej randze kulturowej. Muzeum przekazuje wiedzę nie tylko poprzez ekspozycję, lecz także poprzez sposób wejścia, centralność układu, relację z naturą, rytm konstrukcji i działanie światła. Projekt nie ilustruje mitu i nie odtwarza dawnej świątyni. Zapewnia współczesną przestrzeń dla pamięci, edukacji i wspólnoty, w której architektura staje się narzędziem odczytania krajobrazu Ślęży.
wizualizacja wnętrza
© Jakub Miśniakiewicz
Jakub MIŚNIAKIEWICZ
Ilustracje: © Autor
