Projekt „Dom współprzestrzenny” autorstwa Huberta Karpiesiuka z Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej powstał jako odpowiedź na pytanie, czy dom jednorodzinny musi być zbiorem oddzielnych pomieszczeń połączonych komunikacją. Założenie zlokalizowane na warszawskim Ursynowie, w rejonie Jeziorka Imielińskiego, wyrasta z obserwacji krajobrazu o silnym charakterze przyrodniczym, gdzie przestrzeń naturalna nie jest tłem, lecz aktywnym uczestnikiem życia użytkowników. Główną ideą projektu, stworzonego pod opieką Filipa Strzeleckiego i Lecha Szymborskiego jest zastąpienie korytarzy sekwencją przenikających się przestrzeni.
plan zagospodarowania terenu
© Hubert Karpiesiuk
krajobraz jako punkt wyjścia projektowego
Obszar Jeziorka Imielińskiego to teren użytku ekologicznego – gęsty, porośnięty trzcinami, z wydeptanymi ścieżkami prowadzącymi przez naturalny krajobraz. Przestrzeń ta łączy w sobie jednocześnie otwartość i poczucie zagubienia, co stało się kluczową inspiracją projektową.
W ramach grupowego masterplanu teren został wzbogacony o kładki, eko-ścieżki oraz układ komunikacyjny, który minimalnie ingeruje w środowisko, umożliwiając jednocześnie jego użytkowanie. Dom jest tu częścią większego systemu krajobrazowego, a nie autonomicznym obiektem.
© Hubert Karpiesiuk
architektura projektowana pod życie
Projekt opiera się na analizie rzeczywistych potrzeb przyszłych użytkowników – młodej, aktywnej pary, która pracuje, uprawia sport i korzysta z życia towarzyskiego, ale jednocześnie potrzebuje przestrzeni wyciszenia.
Kluczowym odkryciem w procesie projektowym była rola kuchni jako centrum życia domowego – miejsca spotkań, gotowania i codziennej aktywności.
Pozostałe przestrzenie zostały podporządkowane rytmowi życia mieszkańców:
-
strefy relaksu i czytania o kameralnym charakterze
-
sypialnia jako przestrzeń ciszy i porannych rytuałów
-
miejsca pracy i aktywności domowej o bardziej funkcjonalnym charakterze
przekrój
© Hubert Karpiesiuk
sekwencja przestrzeni – zamiast klasycznego układu
Najważniejszym rozwiązaniem projektowym jest rezygnacja z tradycyjnych korytarzy na rzecz sekwencji zazębiających się przestrzeni. Pomieszczenia przenikają się funkcjonalnie i przestrzennie, tworząc płynny system przejść między aktywnością, relaksem i codziennymi rytuałami. Dom staje się doświadczeniem ruchu, a nie strukturą do przemieszczania się.
W centrum układu znajduje się „rdzeń” budynku – strefa techniczna obejmująca łazienkę, pomieszczenie gospodarcze, schody oraz system przechowywania.
© Hubert Karpiesiuk
Wokół niego organizowane są główne przestrzenie życia codziennego:
-
kuchnia i jadalnia jako centrum aktywności
-
salon i czytelnia jako strefy wyciszenia
-
przestrzenie pomocnicze o funkcji uzupełniającej
Takie rozwiązanie pozwala odciążyć główne pomieszczenia i nadać im wyraźny charakter użytkowy.
© Hubert Karpiesiuk
światło, ekspozycja i relacja z ogrodem
Układ funkcjonalny został silnie powiązany z orientacją względem stron świata. Najważniejsze przestrzenie – kuchnia i jadalnia – zostały skierowane na południe, aby maksymalnie wykorzystać światło dzienne. Czytelnia i salon otrzymały bardziej kameralny charakter, z widokiem na zieleń i tarasy. Sypialnia została całkowicie odseparowana, tworząc prywatne środowisko z własnym, intymnym ogrodem. Światło i krajobraz stają się integralnym elementem struktury domu.
Dom zaprojektowano w konstrukcji szkieletowej z drewna, z wyraźnie eksponowanymi elementami konstrukcyjnymi. Słupy i belki są częściowo widoczne, tworząc rytm elewacji i wnętrza. Ta decyzja projektowa wynika z idei szczerości architektury – budynek nie ukrywa swojej struktury, lecz ją eksponuje jako element estetyczny.
wnętrze
© Hubert Karpiesiuk
ogród jako przedłużenie domu
Ogród stanowi organiczne przedłużenie budynku. Roślinność – trawy, krzewy i drzewa – tworzy miękką, nieregularną strukturę kontrastującą z geometryczną formą domu. Tarasy mają podwójną funkcję – łączą wnętrze z ogrodem i tworzą miejsca codziennych aktywności, takich jak jedzenie, odpoczynek czy uprawa roślin. Granica między wnętrzem a zewnętrzem zostaje świadomie zatarta.
© Hubert Karpiesiuk
„Dom współprzestrzenny” redefiniuje tradycyjne podejście do domu jednorodzinnego, zastępując układ korytarzowy systemem przenikających się przestrzeni. To architektura, która nie tylko organizuje funkcje, ale przede wszystkim buduje codzienne doświadczenie użytkownika – w relacji z krajobrazem, światłem i rytmem życia.
