Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii,
projekt: Henning Larsen Architects
W północnej części Singapuru, w samym sercu rozwijającego się Punggol Digital District, powstało miejsce, które redefiniuje pojęcie nauki i architektury. Singapore Institute of Technology (SIT) to nowy kampus zaprojektowany przez pacownię Henning Larsen, pomyślany jako „kampus w parku”. Nie przypomina tradycyjnej uczelni — jest częścią krajobrazu, w którym codzienne życie akademickie toczy się pośród drzew, ogrodów i wody.
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii — w centrum znalazł się bulwar krajobrazowy łączący uczelnię z terenami rekreacyjnymi i biznesowymi
fot. Finbarr Fallon © Henning Larsen Architects
Nauka w rytmie miasta
Nowy kampus w dzielnicy Punggol, położonej na półwyspie Tanjong Punggol, ma stać się sercem rozwijającego się centrum technologicznego. Przestrzeń dla 12 tysięcy studentów i ponad tysiąca pracowników zaplanowano tak, by była otwarta i przyjazna. Zamiast przestrzeni dla samochodów — piesze ulice i ścieżki. Zamiast murów — zielone dziedzińce i bulwary. W centrum znalazł się bulwar krajobrazowy łączący uczelnię z terenami rekreacyjnymi i biznesowymi. Dawna droga Punggol została przekształcona w zielony korytarz pieszy, który spina wszystkie części kampusu.
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii — budynki rozmieszczono wokół centralnych dziedzińców i ścieżek, dzięki czemu powstała przestrzeń sprzyjająca spotkaniom i współpracy
fot. Finbarr Fallon © Henning Larsen Architects
Wyobrażaliśmy sobie kampus jako żywe laboratorium, w którym ogrody deszczowe i wspólne przestrzenie pozwalają ludziom doświadczać natury z bliska
— mówi Jia Xin Chum,
dyrektor regionalny ds. krajobrazu w pracowni Henning Larsen
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii — schemat kampusu
© Henning Larsen Architects
Architektura, która oddycha
Układ kampusu opiera się na prostym, otwartym planie. Budynki rozmieszczono wokół centralnych dziedzińców i ścieżek, dzięki czemu powstała przestrzeń sprzyjająca spotkaniom i współpracy. Architektura jest lekka, przeszklona i pełna światła. Zamiast dominować nad krajobrazem, wtapia się w niego. Tarasy i ogrody łączą wnętrza z otoczeniem, a otwarte przejścia zapewniają naturalny przepływ powietrza.
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii
fot. Finbarr Fallon © Henning Larsen Architects
Woda i zieleń jako nauczyciele
Sercem kampusu jest krajobraz reagujący na klimat. Woda nie jest tu ukryta — ogrody deszczowe i małe zbiorniki oczyszczają spływy powierzchniowe i nawadniają roślinność. W ten sposób uczelnia staje się także miejscem nauki o ekologii w praktyce. Projektanci zachowali większość istniejących drzew, a tam, gdzie było to konieczne, przesadzili je w nowe miejsca. Zielone dachy i tarasy pomagają chłodzić przestrzeń i tworzą naturalne miejsca odpoczynku.
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii — w duchu singapurskich zasad urbanistycznych utraconą zieleń w pełni zrekompensowano — nowe nasadzenia i zielone dachy zastąpiły to, co usunięto podczas budowy
fot. Finbarr Fallon © Henning Larsen Architects
Zielony system połączeń
Kampus został zaplanowany jako sieć ścieżek i ogrodów, które łączą wszystkie jego części. Mosty i kładki prowadzą między budynkami, a zieleń przenika każdą przestrzeń. W duchu singapurskich zasad urbanistycznych utraconą zieleń w pełni zrekompensowano — nowe nasadzenia i zielone dachy zastąpiły to, co usunięto podczas budowy. Dzięki temu kampus stał się częścią większego systemu zielonych i wodnych korytarzy miasta.
Kampus SIT stanowi część większego ekosystemu — pełni rolę łącznika między przyrodą a ludźmi
— podkreśla Jia Xin Chum.
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii — zielone dachy i tarasy pomagają chłodzić przestrzeń i tworzą naturalne miejsca odpoczynku
fot. Finbarr Fallon © Henning Larsen Architects
Miejsce, które uczy odpowiedzialności
Zanim rozpoczęto budowę, zbadano lokalną przyrodę. Odkryto ponad sto gatunków zwierząt i wiele rodzimych drzew. Te dane posłużyły do stworzenia planu nasadzeń i ochrony siedlisk. Kampus nie tylko zachowuje lokalną przyrodę, ale też ją wzmacnia.
Kampus Singapurskiego Instytutu Technologii pokazuje, że współczesna uczelnia może być czymś więcej niż zbiorem budynków. To przestrzeń nauki, odpoczynku i współistnienia z naturą. Architektura nie oddziela się tu od krajobrazu — staje się jego częścią. Kampus przyszłości nie jest zamkniętym kompleksem, lecz otwartym ekosystemem, w którym człowiek, technologia i przyroda tworzą wspólny rytm.
Oprac.: Anastazja Gibas
Ilustracje udostępnione dzięki uprzejmości pracowni Henning Larsen Architects.
