Prosta bryła, wypłowiałe, pastelowe ściany i zimne betonowe schody – każdy zna taką szkołę, w której nie chce się przebywać, a co dopiero uczyć. Czy budynek wykonany z materiałów z recyklingu może przyciągnąć uczniów? Weronika Trelka z Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej zaprojektowała szkołę średnią, która reprezentuję odporność i architekturę zrównoważoną.
Zlokalizowany w dzielnicy Ulrychów na warszawskiej Woli budynek pełni funkcję szkoły średniej, która przede wszystkim ma być odporna, zrównoważona i zorientowana na społeczność, a także osadzona w kontekście miejskim i ekologicznym. Jednocześnie, budynek może stanowić punkt orientacyjny w sąsiedztwie.
aksonometria
proj.: Weronika Trelka
lokalna cegła i lokalny kontekst
Obiekt czerpie z postindustrialnego języka architektonicznego, co wyraźnie widoczne jest w ząbkowanym dachu ze stali i solidnej ceglanej fasadzie. Cegła, która wypełnia żelbetową konstrukcję pochodzi z recyklingu, elewacja natomiast wykończona została cegłą pozyskaną lokalnie.
W projekcie istotne było zrealizowanie założeń architektury zrównoważonej, dlatego materiały pochodzące z terenu budowy zostały pokruszone i kreatywnie wkomponowane w lastrykowe posadzki.
wizualizacja — forum
proj.: Weronika Trelka
Dodatkowo, szkoła wyróżnia się w miejskim krajobrazie dzięki odsłoniętym stalowym kratownicom i blaszanemu pokryciu dachowemu w formie ząbkowanego profilu. Elementy te wpływają również na poprawę doświetlenia wnętrza budynku.
szkoła pełna światła
Układ przestrzenny wewnątrz obiektu został zaprojektowany jako płynny i adaptowalny. Rdzeń budynku stanowi duże, doświetlone atrium, które łączy wszystkie poziomy i działa jako serce obywatelskie. Na trzech kondygnacjach znajdują się przestrzenie edukacyjne o specjalistycznych funkcjach, takie jak laboratoria naukowe, studia technologiczne, sale muzyczne czy pracownie artystyczne. Ponadto, zajęcia odbywać mogą się również na świeżym powietrzu, co umożliwia odkryta część ostatniej kondygnacji.
rzuty
proj.: Weronika Trelka
Szarość cegły, która przeważa również we wnętrzu budynku, przełamana jest jasnymi drewnianymi akcentami, obecnymi w drzwiach, stropach i wykończeniu schodów. Dodatkowo, detale wprowadzają urozmaicenie kolorystyczne – balustrady są zielonkawe, a łuki nad przejściami – delikatnie niebieskie.
elewacje
proj.: Weronika Trelka
W projekcie przewidziano także rozwiązania, które sprzyjają dostępności i powiązaniu z sąsiedztwem. Plan zagospodarowania terenu jest otwarty, ścieżki piesze i rowerowe umożliwiają przejście między budynkiem i zielonymi strefami na terenie szkoły. Znalazły się tam też boiska sportowe, przestrzenie służące rekreacji i tereny zielone o cechach retencyjnych, wraz z niewielkimi zbiornikami wodnymi.
plan zagospodarowania terenu
proj.: Weronika Trelka
Odporność projektu przejawia się nie tylko w zastosowanych materiałach, ale też w elastyczności programu i przewidzianemu społecznemu zaangażowaniu. Ostatecznie, szkoła zaprojektowana przez Weronikę Trelkę to odświeżająca alternatywa dla zapomnianych polskich szkół.
