Wasl Tower,
projekt: UNS
W centrum Dubaju ukończono właśnie jeden z najbardziej zaawansowanych technologicznie wysokościowców ostatnich lat. 302-metrowa Wasl Tower, zaprojektowana przez holenderską pracownię UNS we współpracy z inżynierami Werner Sobek, stała się nowym symbolem architektury wysokościowej na Bliskim Wschodzie. Inwestycja zrealizowana dla Wasl Group wyróżnia się nie tylko skalą, lecz przede wszystkim sposobem myślenia o współczesnym wieżowcu — jako budynku reagującym na klimat, zintegrowanym z miastem i zaprojektowanym wokół doświadczeń użytkowników. Położona przy Sheikh Zayed Road, tuż obok Burdż Chalifa wieża przyciąga uwagę ceramiczną elewacją, która redefiniuje wykorzystanie tradycyjnych materiałów w architekturze wysokościowej.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Ceramiczna elewacja, która stała się znakiem rozpoznawczym projektu
Najbardziej charakterystycznym elementem Wasl Tower jest elewacja wykonana z terakoty. To jedna z najwyższych ceramicznych fasad na świecie i zarazem rozwiązanie, które wykracza daleko poza funkcję estetyczną. Tysiące pionowych ceramicznych żeberek tworzy warstwową powłokę osłaniającą budynek przed intensywnym nasłonecznieniem i wysokimi temperaturami pustynnego klimatu. Architekci z UNS potraktowali ceramikę jako materiał zdolny połączyć lokalne dziedzictwo z nowoczesną technologią projektową. Każdy moduł posiada indywidualny profil pokryty metaliczną glazurą, dzięki której elewacja zmienia sposób odbijania światła w ciągu dnia. W zależności od pory i warunków atmosferycznych wieża przybiera różne odcienie, a fasada sprawia wrażenie stale pulsującej strukturą światła i cienia.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Projekt elewacji opracowano przy użyciu modelowania parametrycznego. Rozmieszczenie ceramicznych żeberek dostosowano do orientacji słonecznej poszczególnych części budynku, dzięki czemu fasada działa jak pasywny filtr środowiskowy. System ogranicza nagrzewanie wnętrz i redukuje zapotrzebowanie na chłodzenie o około 10 procent w porównaniu ze starszymi dubajskimi wysokościowcami. W przestrzeni pomiędzy ceramiczną powłoką a szklaną ścianą osłonową zastosowano dodatkowe rozwiązania wspierające naturalną cyrkulację powietrza. Zintegrowane aluminiowe kratki odprowadzają ciepło pochłaniane przez moduły elewacyjne, tworząc wielowarstwowy system klimatyczny odpowiadający na ekstremalne warunki środowiskowe regionu.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Architektura wysokościowa w Dubaju wchodzi w nową erę
Dubaj od dekad buduje swoją tożsamość poprzez spektakularne realizacje wysokościowe, jednak Wasl Tower proponuje inny kierunek rozwoju. Projekt nie koncentruje się wyłącznie na monumentalnej skali czy efekcie wizualnym. Kluczowe znaczenie mają tutaj wydajność energetyczna, adaptacja klimatyczna oraz relacja budynku z miastem. Wieża została zlokalizowana po zachodniej stronie Sheikh Zayed Road i tworzy urbanistyczne połączenie pomiędzy biznesowym centrum wokół Burdż Chalifa a dzielnicą City Walk. Projektanci potraktowali budynek jako miejski węzeł integrujący infrastrukturę, transport publiczny, przestrzenie wspólne oraz różnorodne funkcje użytkowe.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Wasl Tower nie funkcjonuje jako zamknięty obiekt dostępny wyłącznie dla mieszkańców czy gości hotelowych. W strukturę budynku wpisano restauracje, bary, przestrzenie eventowe oraz podwyższone strefy publiczne otwarte dla użytkowników miasta. Dzięki temu wysokościowiec staje się częścią codziennego życia Dubaju, a nie jedynie kolejnym elementem panoramy.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Bryła Wasl Tower. Ruch, skręcenie i dynamiczna forma
Forma wieży została oparta na idei „contrapposto” — klasycznym motywie kojarzonym z rzeźbą, polegającym na subtelnym przesunięciu osi kompozycji. W przypadku Wasl Tower rozwiązanie to przekłada się na delikatnie skręcającą się bryłę, której poszczególne partie zmieniają orientację względem miasta. Dzięki temu budynek prezentuje odmienny profil w zależności od punktu obserwacji. Dynamiczna geometria pełni jednak nie tylko funkcję formalną. Załamania bryły ograniczają ekspozycję na promieniowanie słoneczne i wspierają działanie pasywnego systemu chłodzenia fasady.
Rzut budynku podporządkowano czytelnej organizacji funkcji i komunikacji pionowej. Centralny trzon mieści grupy wind obsługujących strefy hotelowe, biurowe, mieszkaniowe i techniczne. Taki układ pozwala oddzielić ścieżki użytkowników oraz zwiększyć efektywność funkcjonowania całego obiektu. Istotnym elementem kompozycji są również sky lobby oraz podwyższone przestrzenie wspólne zlokalizowane około 150 metrów nad ziemią. To właśnie tam skoncentrowano część funkcji publicznych, tworząc miejsca spotkań i widokowe punkty wpisane w pionową strukturę miasta.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Hotel Mandarin Oriental w Wasl Tower
Znaczącą część programu zajmuje Mandarin Oriental Downtown Dubai, opracowany we współpracy z operatorem hotelowym oraz studiem GA Design odpowiedzialnym za projekt wnętrz. Organizację hotelu podzielono na pionowe „sąsiedztwa”, w których rozmieszczono restauracje, strefy wellness oraz przestrzenie eventowe. Lobby hotelowe ulokowano na poziomach 35–37, redefiniując tradycyjne doświadczenie przyjazdu do hotelu. Z kolei bary i restauracje na najwyższych kondygnacjach otwierają panoramiczne widoki na Dubaj, a strefy wellness rozmieszczono w niższych partiach budynku, tworząc bardziej kameralne przestrzenie odseparowane od intensywności miejskiego otoczenia. Projekt zakłada wyraźny podział pomiędzy przestrzeniami publicznymi, prywatnymi i technicznymi. Sale konferencyjne oraz strefy eventowe pozostają bezpośrednio połączone z poziomem ulicy i zielonym dziedzińcem, co wzmacnia relację budynku z otoczeniem.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Wieżowiec jako miejski organizm
Jednym z najbardziej interesujących aspektów Wasl Tower pozostaje sposób, w jaki projekt redefiniuje funkcjonowanie współczesnego wysokościowca. Budynek nie został pomyślany jako pojedynczy obiekt o jednej dominującej funkcji. To wielowarstwowa struktura integrująca mieszkania, hotel, biura, gastronomię, wellness oraz przestrzenie publiczne. Na powierzchni ponad 167 tysięcy metrów kwadratowych powstał pionowy fragment miasta, działający przez całą dobę i odpowiadający na potrzeby różnych grup użytkowników. Architektura staje się tutaj narzędziem organizowania relacji społecznych, przepływu ludzi i miejskich doświadczeń.
Wasl Tower, Dubaj
©Ahmad Alnaji — SARAB
Wasl Tower pokazuje przyszłość architektury wysokościowej
Ukończona Wasl Tower wpisuje się w globalną dyskusję dotyczącą przyszłości architektury wysokościowej w miastach o ekstremalnych warunkach klimatycznych. Projekt UNS pokazuje, że wieżowiec może jednocześnie pełnić funkcję intensywnie użytkowanego centrum miejskiego, zaawansowanego systemu środowiskowego i eksperymentu materiałowego.
W przypadku Dubaju, miasta przez lata kojarzonego przede wszystkim z monumentalnością i spektakularną skalą inwestycji, Wasl Tower wyznacza nowy kierunek — oparty na integracji technologii, klimatu, infrastruktury i doświadczeń użytkownika.
Oprac.: Anastazja Gibas
Ilustracje udostępnione dzięki uprzejmości pracowni UNS.
