Zła jest sława szpitali w Polsce – wciąż wiele z nich lata świetlności ma dawno za sobą i raczej nie zachęca pacjentów do korzystania z opieki medycznej. Choć stan infrastruktury to tylko wierzchołek góry lodowej problemów polskiej ochrony zdrowia, jakość architektury wpływa znacząco na samopoczucie i regenerację pacjentów. Weronika Śmiałkowska z Politechnika Łódzka zaprojektowała Centrum Medycyny Paliatywnej, które już samym projektem wspiera leczenie.
Centrum Medycyny Paliatywnej poświęcone jest leczeniu objawowym osób doświadczających chorób nieuleczalnych.
wizualizacja
proj.: Weronika Śmiałkowska
architektura w służbie zdrowia
Projekt zlokalizowany został na osiedlu Julianów przy skrzyżowaniu ulic Świetlana i Sasanek w Łodzi w sąsiedztwie budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz niewielkich wielorodzinnych. Takie sąsiedztwo zapewnia niskie zanieczyszczenie hałasem i spalinami samochodowymi, tak ważne dla leczenia osób chorych.
plan zagospodarowania terenu
proj.: Weronika Śmiałkowska
Budynek charakteryzuje estetyka, która nie kojarzy się z typowym obiektem szpitalnym. Takie miejsca negatywnie kojarzą się wielu pacjentom, u których poczucie lęku mogłoby negatywnie wpływać na proces terapii.
wizualizacja
proj.: Weronika Śmiałkowska
Forma Centrum została podzielona na trzy główne części na planie kwadratu. Każda z nich wyposażona jest w ogród wewnętrzny, od którego strony elewacja budynku została przeszklona tak, aby wpuszczać do wnętrza jak najwięcej zieleni i światła słonecznego. Jej pozostałe elementy wykonano z kamienia naturalnego, a pionowe słupy i gzymsy, które odciążają silnie horyzontalny charakter budynku – z naturalnego drewna. Dzięki temu obiekt pozostaje w stonowanej, naturalnej kolorystyce i harmonijnie wpisuje się w otoczenie.
elewacje
proj.: Weronika Śmiałkowska
Proces projektowy autorka poprzedziła analizą potrzeb ludzi w terminalnym stadium choroby, z których wyniknęła istota terenów zielonych i otwarć budynku na naturę dla osób chorych. Ponadto, ważne aby budynek taki nie stanowił barier dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej – powinien być więc parterowy z bezpośrednim dostępem z zewnątrz, bez barier przestrzennych.
wizualizacja
proj.: Weronika Śmiałkowska
szpital, w którym chce się przebywać
Budynek Centrum sprzyja pacjentom również poprzez projekt układu funkcjonalnego, w którym system komunikacji jest czytelny, intuicyjny i nie wydłużony. Przejrzystość obiektu została zachowana dzięki podziałowi bryły zgodnie z osiami ścian ogrodów wewnętrznych i usytuowanie wokół nich ciągów komunikacyjnych.
schemat funkcjonalny
proj.: Weronika Śmiałkowska
Każda część budynku odpowiada konkretnej funkcji przewodniej. Wejście główne prowadzi więc do budynku, w którym znajduje się strefa rehabilitacji i koordynacji hospicjum domowego, a w niej: pokoje pielęgniarek i lekarzy, strefa kinezyterapii oraz fizjoterapii. We wschodnim budynku – strefie administracyjno-szkoleniowej — rozlokowane zostały pomieszczenia biurowe i administracyjne, a także sale wykładowe. Budynek zachodni to natomiast strefa gabinetowa pełna gabinetów: zabiegowych, psychologa czy też poradni dla rodzin. Obok nich dostępny jest również bufet z aneksem kuchennym oraz jadalnia.
rzut parteru
proj.: Weronika Śmiałkowska
Wnętrze utrzymane jest w minimalistycznej estetyce. Łączy w sobie meble o modernistycznym charakterze, jak i nowoczesne, geometryczne oświetlenie ledowe.
wizualizacja
proj.: Weronika Śmiałkowska
Dzięki formie budynku i dostępowi do ogrodów, pacjenci Centrum Medycyny Paliatywnej mogą odpocząć w spokoju i harmonii z naturą, co niezwykle sprzyja regeneracji i leczeniu objawów choroby.
Projekt wykonany został w ramach pracy dyplomowej inżynierskiej, której promotorem był dr inż. Filip Zamiatnin.
