Projekt dyplomowy Mikołaja Hewelta z Sopockiej Akademii Nauk Stosowanych, pod kierunkiem dr Grzegorza Pęczka, to głęboko osobista i materialnie szczera opowieść o tworzeniu architektury z emocji, pamięci i materii odzyskanej. W czasach przyspieszenia i projektów szytych pod kalkulację, „Abakardia” staje się architektoniczną medytacją – refleksją nad tym, czym może być budynek, gdy zaczyna się go nie od rzutu technicznego, a od dotyku. Inspiracją stała się twórczość Magdaleny Abakanowicz, której rzeźby z włókien, ogromne, ale ludzkie, stały się punktem wyjścia dla języka tej przestrzeni.
projekt zagospodarowania terenu, kondygnacje
© Mikołaj Hewelt
tkanina, która tworzy przestrzeń
Nie od siatki konstrukcyjnej, tylko od pracy z formą – tak autor opisuje swój proces twórczy.
I rzeczywiście – projekt nie próbuje kopiować, lecz słucha. Fasada hotelu i galerii została utkana ze zmielonej cegły z rozbiórek oraz czerwonych lin rybackich z trójmiejskich portów. Powstała forma, która jest nie tylko materialna, ale też narracyjna – opowiada o przeszłości miejsca, kryzysie środowiskowym i potrzebie redefinicji luksusu.
Nie ma tu estetyzującego pastiszu. Szorstka, nieregularna bryła nie udaje historyzmu, ale wydobywa z Gdyni jej portowy, cielesny charakter – nie jako obrazek, lecz jako teksturę, zapach i pamięć dotyku.
wizualizacja
© Mikołaj Hewelt
nie hotel – organizm
„Abakardia” nie jest tylko hotelem – to doświadczenie przeżycia. Sztuka współczesna przenika tu architekturę, a przestrzenie wystawiennicze są integralną częścią codziennego funkcjonowania gości. Galeria, korytarze, jadalnia – wszystko jest jednym splotem, którego struktura bardziej przypomina organizm niż budynek.
Centralne atrium – otwarte, jasne, rzeźbiarskie – pełni rolę serca. Stamtąd „rozprowadzane” są funkcje, jak żyły w ciele. Układ przestrzeni przypomina rytm biologiczny – elastyczny, miękki, adaptujący się do życia, a nie próbujący je ujarzmić.
wizualizacja
© Mikołaj Hewelt
Projekt odwołuje się do architektury arborealnej – naturalnych, „rosnących” form, które nie tylko organizują przestrzeń, ale dają jej sens i rytm.
odpowiedzialność jako estetyka
W świecie przeciążonym nadprodukcją, Abakardia proponuje projektowanie z odzysku jako estetykę i etykę zarazem. Materiały są lokalne, z recyklingu, a rozwiązania techniczne – takie jak fasada działająca jak filtr czy retencja wód opadowych – stanowią integralny element projektu. Architektura staje się tutaj manifestem troski, nie tylko o użytkownika, ale też o planetę i pamięć materiału.
wizualizacja
© Mikołaj Hewelt
To nie showroom. To nie kolejny designerski hotel. To przestrzeń zaprojektowana z czułością i uwagą, która nie narzuca się formą, lecz zaprasza do relacji.
