Międzypokoleniowy ośrodek dobrostanu psychicznego „we.randa”, zaprojektowany przez Łucję Ługowską z Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej, to odpowiedź na potrzeby współczesnego miasta i społeczeństwa. Projekt powstał w ramach przedmiotu Projekt przeddyplomowy, pod kierunkiem dr hab. Roberta Idema oraz dry Agnieszki Kurkowskiej.
plan zagospodarowania terenu, rzuty, elewacje
© Łucja Ługowska
odpowiedź na wyzwania współczesności
Sopot, niegdyś kojarzony z wypoczynkiem i uzdrowiskiem, obecnie poza sezonem traci swój rytm i staje się miastem pustym. Jednocześnie rosnące potrzeby wsparcia emocjonalnego i psychicznego wśród osób starszych, jak i młodych, skłaniają do szukania nowych form odpowiedzi przestrzennej. „we.randa” to miejsce, które przywraca znaczenie wspólnoty, integruje pokolenia i wspiera procesy zdrowienia, starzenia się oraz codziennego funkcjonowania w kontakcie z naturą i innymi ludźmi.
aksonometria z ogrodem © Łucja Ługowska 
Projektowane miejsce łączy rolę terapeutyczną z rekreacyjną, wpisując się w potrzeby współczesnego użytkownika – nie tylko osoby z diagnozą, ale każdego, kto szuka wyciszenia, rozmowy i oddechu. To architektura, która odpowiada na społeczne deficyty – samotność, wykluczenie, brak bezpiecznej przestrzeni codzienności.
architektura w harmonii z kontekstem
Budynek został zaprojektowany na planie litery L, z trzema wzajemnie powiązanymi strefami: hotelową, dobrostanu i integracyjną. Obiekt przykryto spadzistym dachem, harmonizującym z sopocką zabudową historyczną. Zastosowanie konstrukcji z drewna CLT i GLT wspiera dobre samopoczucie użytkowników oraz wpisuje się w idee zrównoważonego budownictwa.
galeria z panelami © Łucja Ługowska 
Drewniana galeria biegnąca wzdłuż elewacji z przesuwnymi panelami staje się nie tylko detalem estetycznym, lecz także przestrzenią interakcji i wspólnego działania. Zaprojektowana z dbałością o mikroklimat i komfort cieplny, podkreśla także kontekstowy wymiar projektu – jego wtopienie w miejsce.
ogród terapeutyczny i holistyczne podejście
Integralną częścią założenia jest ogród terapeutyczny z retencyjnym oczkiem wodnym i kompozycją opartą na roślinach owocowych, ziołach i kwiatach. To przestrzeń oddziałująca na wszystkie zmysły, sprzyjająca hortiterapii i refleksji. Architektura została pomyślana jako narzędzie wsparcia: emocjonalnego, fizycznego i społecznego.
Ośrodek oferuje terapie indywidualne i grupowe, arteterapię, zajęcia fizyczne oraz strefę spa. Łączenie funkcji hotelowej z lokalną aktywnością sprzyja integracji, przełamywaniu tabu i budowaniu realnych więzi społecznych.
weranda © Łucja Ługowska 
Użytkownicy – zarówno kuracjusze, jak i mieszkańcy – współtworzą to miejsce, mając wpływ na jego funkcjonowanie, rytm dnia i formę spotkań.
architektura, która nie narzuca się formą
„we.randa” to przestrzeń, która zaprasza, ale nie dominuje. Forma architektoniczna pozostaje w tle – to człowiek, jego potrzeby i relacje są tu najważniejsze.
Projekt Łucji Ługowskiej pokazuje, że nawet niewielka interwencja architektoniczna może stać się znaczeniowym i funkcjonalnym wsparciem dla miasta i jego mieszkańców. W erze narastających kryzysów psychicznych i poczucia izolacji, ośrodek taki jak „we.randa” jest nie tylko potrzebny – jest konieczny.
wizualizacja z morzem © Łucja Ługowska 
To architektura, która cicho, ale zdecydowanie mówi: jesteś ważny.
