Projekt Mateusza Łowisza z Akademii Nauk Stosowanych w Nowym Targu to przemyślana i odpowiedzialna próba przywrócenia dawnej świetności Starych Łazienek Borowinowych w Krynicy-Zdroju — jednego z kluczowych obiektów kurortowego dziedzictwa miasta. Autor podejmuje się zadania, które wykracza poza samą modernizację. Jego koncepcja stawia pytanie o to, jak współczesna architektura może chronić zabytki, nie zamrażając ich w czasie, ale umożliwiając im dalsze życie i służenie społeczności.
plan zagospodarowania terenu
© Mateusz Łowisz
adaptacja zabytku z szacunkiem dla pierwotnej formy
Stare Łazienki Borowinowe — obiekt wpisany do rejestru zabytków — znajdują się dziś w złym stanie technicznym. Projekt odpowiada więc zarówno na potrzebę ich zachowania, jak i unowocześnienia. Łowisz przewidział remont i przebudowę budynku z zachowaniem jego bryły i najważniejszych detali architektonicznych.
Wszelkie ingerencje w strukturę zabytku wykonano w duchu minimalizmu i pełnej czytelności. Elementy współczesne — takie jak przeszklone zadaszenia, tarasy spacerowe czy podjazdy — zaprojektowano w prostej, nowoczesnej formie, która subtelnie kontrastuje z historyczną architekturą. Dzięki temu nie udają one części pierwotnego założenia, lecz z nim dialogują, podkreślając warstwowość i czasową głębię miejsca.
elewacje
© Mateusz Łowisz
nowa funkcja: centrum rehabilitacyjno-opiekuńcze
Kluczowym założeniem projektu było przekształcenie obiektu w nowoczesne centrum rehabilitacyjno-opiekuńcze, odpowiadające potrzebom osób starszych i wymagających wsparcia.
Wprowadzone funkcje obejmują:
-
przestrzenie rehabilitacyjne i terapeutyczne,
-
sale wypoczynkowe,
-
strefy rekreacyjne i integracyjne,
-
układ przestrzenny dostosowany do współczesnych norm bezpieczeństwa i dostępności.
Zmodyfikowano również układ wewnętrzny budynku, tak by odpowiadał aktualnym standardom, jednocześnie zachowując historyczną logikę przestrzeni.
rysunek
© Mateusz Łowisz
zagospodarowanie terenu: architektura bez barier i blisko natury
Kontekst urbanistyczny Krynicy-Zdroju odgrywał w projekcie równie ważną rolę, jak sam budynek. Autor podkreśla uzdrowiskowy charakter miejsca poprzez wprowadzenie zielonych stref terapeutycznych oraz ścieżek spacerowych.
Przewidziano:
-
miejsca odpoczynku o różnej skali i funkcji,
-
przestrzenie sprzyjające terapii,
-
strefy integracji międzypokoleniowej,
-
projektowanie w pełni bez barier, aby obiekt był dostępny dla osób o zróżnicowanych potrzebach.
Teren opracowania ma wspierać proces rehabilitacji nie tylko fizycznej, lecz także psychicznej, co wpisuje projekt w nurt architektury prozdrowotnej.
wizualizacja
© Mateusz Łowisz
zrównoważony rozwój i odpowiedzialność za dziedzictwo
Projekt korzysta z technologii energooszczędnych i ekologicznych, które zostały wprowadzone w sposób nienaruszający zabytkowego charakteru obiektu. Łowisz pokazuje, że współczesne standardy środowiskowe mogą harmonijnie współistnieć z historyczną tkanką architektoniczną.
wizualizacja
© Mateusz Łowisz
Całość koncepcji staje się głosem w dyskusji o tym, że najlepszą formą ochrony zabytku jest jego użytkowanie. Autor nie traktuje Łazienek Borowinowych jako „pomnika”, lecz jako przestrzeń, która nadal może służyć ludziom i miastu — tak jak robiła to przez dekady.
