Muzeum Sztuki w Tongzhou, Pekin,
projekt: Snøhetta
Pracownia Snøhetta, we współpracy z Beijing Institute of Architectural Design (BIAD), zwyciężyła w międzynarodowym konkursie na projekt Muzeum Sztuki – nowej instytucji kultury powstającej w dzielnicy Tongzhou w Pekinie. Inwestycja ta jest drugą dużą realizacją kulturalną norweskiej pracowni w stolicy Chin, po otwartej w 2023 roku Bibliotece w Pekinie, uznawanej za jeden z najważniejszych obiektów bibliotecznych ostatnich lat. Nowe muzeum zapowiada się jako kluczowy projekt dla współczesnej architektury muzealnej, łączący ambicje urbanistyczne, kulturowe i przestrzenne w skali metropolitalnej.
Muzeum Sztuki w Pekinie — rzeźbiarska forma obiektu promieniście rozchodzi się od centralnego, przypominającego kalejdoskop dziedzińca
wizualizacje: Proloog
Program Beijing Art Museum
– muzeum sztuki jako platforma kultury
Muzeum sztuki w Pekinie ma stać się obiektem o wyjątkowo szerokim i złożonym programie funkcjonalnym. Budynek o powierzchni przekraczającej 110 tysięcy metrów kwadratowych pomieści ekspozycje poświęcone sztukom pięknym, niematerialnemu dziedzictwu kulturowemu, projektowaniu mody oraz sztuce współczesnej.
Tongzhou – urbanistyczny kontekst
nowego muzeum sztuki w Pekinie
Lokalizacja muzeum w dzielnicy Tongzhou ma kluczowe znaczenie dla całego założenia. Obszar ten rozwijany jest jako nowe administracyjne i kulturalne centrum Pekinu, a realizacja kolejnych instytucji publicznych systematycznie zmienia jego strukturę przestrzenną. Muzeum Sztuki zaprojektowano jako element tej transformacji – obiekt, który ma aktywizować przestrzeń miejską, inicjować procesy społeczne i wzmacniać tożsamość nowej części miasta.
Muzeum Sztuki w Pekinie
wizualizacje: Proloog
Koncepcja architektoniczna projektu
Architekci podkreślili, że koncepcja muzeum opiera się na podwójnym procesie gromadzenia i integrowania oraz ujawniania i eksponowania. W tym ujęciu muzeum nie jest jedynie strażnikiem zbiorów, lecz aktywnym mediatorem pomiędzy przeszłością a przyszłością, artystami a odbiorcami oraz architekturą a krajobrazem. Projekt Snøhetty traktuje sam akt patrzenia jako doświadczenie kulturowe, nadając mu wymiar przestrzenny i narracyjny.
Muzeum jako węzeł miejski
– integracja z infrastrukturą transportową
Jednym z istotnych założeń urbanistycznych jest lokalizacja muzeum ponad linią metra. Dzięki temu obiekt pełni funkcję węzła komunikacyjnego, naturalnie wpisując się w codzienne trasy mieszkańców. Integracja infrastruktury transportowej z programem muzealnym wzmacnia dostępność instytucji i redefiniuje relację pomiędzy przestrzenią publiczną a architekturą kultury.
Muzeum Sztuki w Pekinie — widok z lotu ptaka
wizualizacje: Proloog
Rzut, bryła i forma muzeum
Rzut i forma całego założenia podporządkowane zostały idei centralności oraz promienistego rozwoju. Rzeźbiarska bryła muzeum rozchodzi się radialnie od centralnego rdzenia, organizując zarówno układ funkcjonalny, jak i ekspresję architektoniczną budynku. Obiekt przypomina rozbity okręg, składający się z kilku prostopadłościennych segmentów, o różnych wymiarach, których elewacje przypominają soczewki. Centralnym elementem kompozycyjnym muzeum jest kolisty, wielopoziomowy dziedziniec, przypominający kalejdoskop. Pełni on funkcję przestrzennego zwornika całego obiektu, wokół którego spiralnie rozmieszczono galerie wystawowe, magazyny oraz funkcje pomocnicze.
Muzeum Sztuki w Pekinie
wizualizacje: Proloog
Zrównoważony rozwój w projekcie
W projekcie istotną rolę odgrywają rozwiązania związane ze zrównoważonym rozwojem. Budynek wyposażono w panele fotowoltaiczne zlokalizowane na dachu, a projekt krajobrazu uwzględnia strategie gospodarowania wodą zgodne z zasadami tzw. „miasta-gąbki”. Takie podejście wzmacnia odporność środowiskową obiektu i wpisuje go w długofalowe cele rozwoju Pekinu.
Harmonogram realizacji
Budowa Beijing Art Museum rozpoczęła się 31 grudnia 2025 roku, a otwarcie muzeum planowane jest na 2029 rok. Już na etapie realizacji projekt ten uznawany jest za jedną z najważniejszych inwestycji muzealnych nadchodzących lat – przykład architektury, która łączy złożony program funkcjonalny z refleksją nad percepcją, wspólnotą i rolą instytucji kultury we współczesnym mieście.
Oprac.: Anastazja Gibas
Ilustracje udostępnione dzięki uprzejmości pracowni Snøhetta.
