W Skórzewie pod Poznaniem powstało miejsce wyglądające, jakby wyszło spod ręki wprawnego cukiernika. Galaretka, czekolada i puszysty krem wydają się wypełniać zatopione w różowym lukrze wnętrze pracowni tortów artystycznych „Bez Rodzynek”, którego projekt powstał w poznańskiej pracowni mode:lina™. Ktoś powie: przesłodzone! Czy to jednak naprawdę zarzut?
Chociaż „Bez Rodzynek” — wcześniej znane jako „coś słodkiego” — działa przynajmniej od 2019 roku, to lukrowane arcydzieła przez wszystkie te lata powstawały głównie w domowym zaciszu właścicielki cukierni. W 2025 roku przyszedł jednak czas, aby pracownia tortów wreszcie znalazła się na mapie Skórzewa. W niewielkim, dwukondygnacyjnym pawilonie przy ulicy Poznańskiej 80, tuż obok nowowybudowanego osiedla, powstała przestrzeń zaprojektowana ze smakiem.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
Już sam budynek, co jest chyba dziełem przypadku, wygląda, jakby wzniesiono go z tabliczek czekolady. Autorką koncepcji jego wnętrza jest Kinga Kin, związana z poznańską pracownią mode:lina. Projekt opracowała wspólnie z jej założycielami — Jerzym Woźniakiem i Pawłem Garusem.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
Punktem wyjścia projektu był świat słodyczy. Projektantka rozebrała tort na części pierwsze, przekładające kremowe obwódki, dekoracje i galaretki na język projektowy. Te motywy wracają we wnętrzu jako rytm sztukaterii, zaokrąglone profile i powtarzalne detale.
— czytamy o projekcie pracowni mode:lina.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
słodycz w odcieniach różu
Jak zdradza w mediach społecznościowych właścicielka cukierni Bez Rodzynek, jej ulubionym kolorem jest różowy. Wybór motywu przewodniego dla wystroju skórzewskiej pracowni tortów musiał być więc oczywisty.
Całe wnętrze zostało zanurzone w jednym, ciepłym odcieniu różu. Ten monochromatyczny zabieg porządkuje przestrzeń i pozwala skupić się na fakturach oraz proporcjach.
— piszą architekci.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
z galaretką!
Centralnym elementem wnętrza jest kontuar z witrynką na wypieki, umiejscowiony na wprost głównego wejścia do lokalu. Od frontu, jego dwupoziomowa struktura składa się z trzech szeregów pustaków szklanych, na których posadowiono masywny blat. Jego powierzchnię wykończono przy użyciu płytek ze wzorem przypominającym lastryko o kontrastowym, graficznym rysunku, przywodzącym na myśl pokruszoną czekoladę. Ten sam materiał znalazł się również na posadzce skórzewskiej cukierni.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
Nieprzypadkowy jest także wybór luksferów tworzących podstawę kontuaru. We wnętrzu cukierni Bez Rodzynek szklane pustaki występują w kilku wzorach — ich powierzchnie są na przemian lekko pofalowane, pokryte prążkami lub drobnym, geometrycznym wzorem, albo wypełnione okrągłym szwem. Jak twierdzą projektanci, światło rozpraszane przez nieregularne powierzchnie luksferów sprawia, że cała struktura wygląda, jakby została wykonana z galaretki. Palce lizać!
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
wisienka na torcie
Na doborze materiałów cukiernicze inspiracje się jednak nie kończą. Jak przystało na pracownię tortów artystycznych, wnętrze Bez Rodzynek wygląda, jakby udekorowano je puszystym kremem, wyciśniętym wprost z cukierniczego rękawa. To zasługa różowych, fantazyjnych sztukaterii, które pokryły ściany pomieszczenia, ożywiając niewielkie wnętrze lokalu.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
Profilowane, „perełkowe” gzymsy obiegają ściany i sufit niczym obwódka na torcie, a nogi mebli mają formę kulistych, rytmicznie ustawionych elementów. Blaty stolików przy oknach wycięto w delikatny, falujący kształt — zbliżając ich formę do cukrowych dekoracji przy jednoczesnym zachowaniu funkcji.
— czytamy.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
Wolne połacie pomiędzy gzymsami i profilami wypełniono punktowymi, geometrycznymi aplikacjami o ewidentnie cukierniczym rodowodzie. Istotną rolę w odbiorze wnętrza odgrywa także światło, wpadające przez dwa duże, kwadratowe okna:
Charakter przestrzeni domyka światło. Nad ladą zawisł neon z nazwą „BezRodzynek” o miękkiej, „rysowanej” linii, który wieczorem podkreśla linię sufitu i tworzy z wnętrza wyraźny punkt na ulicy. W ciągu dnia ostre, boczne światło wyciąga z cienia reliefy sztukaterii i strukturę płytek, zmieniając odbiór przestrzeni bez zmiany palety barw.
— piszą autorzy projektu wnętrza cukierni w Skórzewie.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
w tym szaleństwie jest metoda
Galaretkowo-czekoladowy kontuar, meble wycięte w cukierniczy dekor i kremowe gzymsy nie przeszkodziły w zaprojektowaniu przestrzeni, w której pierwsze skrzypce gra funkcjonalność:
Układ wnętrza podporządkowano pracy pracowni. Kontuar ustawia się w osi wejścia i od razu prowadzi wzrok na ekspozycję tortów, a zaplecze techniczne ukryto za ścianą z pustaków szklanych i dyskretnie wkomponowanymi drzwiami. Dzięki temu goście widzą uporządkowaną, reprezentacyjną część, a proces powstawania wypieków pozostaje w tle.
— wyjaśniają.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
W imię funkcjonalności zaplecze pozbawiono słodkich detali, dekorujących część reprezentacyjną. Przestrzeń, w której powstają torty, ciastka, babeczki i inne arcydzieła sztuki cukierniczej jest za to jasna i uporządkowana przy pomocy białych mebli z drewnianymi blatami. Na niewielkiej powierzchni mieści się wszystko, czego potrzeba, aby urzeczywistniać słodkie pomysły — roboty kuchenne, lodówki, a przede wszystkim piekarniki, w których wyrastają puszyste biszkopty i kruche spody.
Cukiernia „Bez Rodzynek” w Skórzewie
proj.: mode:lina™ fot.: Patryk Lewiński
Projekt BezRodzynek dobrze pokazuje filozofię mode:lina™. Wnętrze nie jest jedynie tłem dla marki, staje się też jednym z jej najważniejszych narzędzi. Tu opowieść o rzemieślniczych tortach zamienia się w doświadczenie przestrzeni — rozpoznawalnej, z przemyślanym detalem i nie za słodkiej.
— podsumowują architekci.
Czy to już pora na coś słodkiego?
