Jak odzyskać opuszczone brutalistyczne budynki? Organizatorzy konkursu Laguna Vere zachęcili uczestników do nadania nowych funckji i tchnięcia nowego życia w sportowo-kulturalny kompleks w stolicy Gruzji. Na liście finalistów znalazł się projekt osób studiujących na Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej!
Celem konkursu było wyłonienie najlepszego projektu, który wprowadzi życie do obiektu sportowego Laguna Vere w Tbilisi, stolicy Gruzji. Istniejący budynek zaprojektowany został w latach 60. ubiegłego wieku przez Shota Kavlashvii, Ramaza Kiknadze i Gurama Abuladze.
Ten brutalistyczny, silnie osadzony w kontekście miejsca budynek wkomponowany jest w topografię terenu i komponuje się ze zboczem. Materiałem dominującym w oryginalnym projekcie jest beton, miejscami przeplatany kamieniem. Budynek wyróżniają charakterystyczne, kolorowe mozaiki.
brutalizm wraca?
W skład polskiego zespołu projektowego weszli Emilia Romowicz, Melania Woźniak i Antoni Jakubiec.
Naszym celem było jak najpełniejsze zachowanie istniejącej tkanki budynku oraz przywrócenie do życia rozwiązań, których obecność zatarła się w latach, gdy obiekt pozostawał nieużytkowany
– tłumaczą autorzy.
wizualizacja
proj.: Emilia Romowicz, Melania Woźniak, Antoni Jakubiec
W projekcie uwzględnili trzy ścieżki, które wyznaczają nowe funkcje obiektu – sport, rekreacja i odpoczynek oraz zieleń. Ich kolorowe oznaczenia zaczerpnięte są z mozaiki, tak jak w oryginalnym projekcie kolor ścian pomieszczeń odzwierciedlał ich funkcje. W centrum projektu znalazła się wielofunkcyjna konstrukcja – moduł stalowej kostki, który można łatwo demontować i adaptować.
schemat tras
proj.: Emilia Romowicz, Melania Woźniak, Antoni Jakubiec
Południowe wejście do budynku prowadzi do holu o funkcji wystawienniczej. Prezentowana tam jest historia i architektura budynku. To stamtąd rozchodzą się dwie ścieżki: zielona, czyli sportowa oraz pomarańczowa, czyli rekreacyjna.
plan zagospodarowania terenu
proj.: Emilia Romowicz, Melania Woźniak, Antoni Jakubiec
Przestrzeń sportowa z siłownią i salami tematycznymi znajduje się w zachodniej części parteru. Przeciwległą, czyli wschodnią, przeznaczono na strefę odpoczynku i kultury – tam zaprojektowano kino, salę konferencyjną, przestrzeń warsztatową i miejsce wyciszenia.
Piętro budynku służy natomiast jako przestrzeń administracyjna, która sąsiaduje z pomieszczeniami technicznymi.
baseny zamiast opuszczonego betonu
Istniejącym w oryginalnym projekcie basenom, autorzy nadali nowe funkcje i charakter. Analogicznie do podziału budynku, również zachodni basen pełni funkcję sportową, umożliwia uprawianie sportów wodnych, a także skoków do wody.
plan zieleni
proj.: Emilia Romowicz, Melania Woźniak, Antoni Jakubiec
Położony centralnie, największy basen stał się basenem naturalnym, porośniętym roślinnością wodną. Wyodrębniono w nim strefę rekreacji z pomostami wykonanymi z modułowych kostek.
W projekcie nie zabrakło również basenu o charakterze rekreacyjnym – w jego układzie znalazła się istniejąca zjeżdżalnia wodna. Lobby, kawiarnię i przestrzeń odpoczynku zlokalizowano w budynku północnym, na którego piętrze natomiast umieszczono sale warsztatowe.
moduły
proj.: Emilia Romowicz, Melania Woźniak, Antoni Jakubiec
Na terenie opracowania znajdują się także trybuny, które w projekcie zostały zaadaptowane na botaniczny ogród tarasowy przepełniony roślinnością pochodzącą z Gruzji. Wplecione między nie stanowiska pozwalają na odpoczynek w naturze.
wizualizacja
proj.: Emilia Romowicz, Melania Woźniak, Antoni Jakubiec
W projekcie zachowana została oryginalna rzeźba architektoniczna obiektu. Nasze interwencje są w pełni odwracalne, a jednocześnie nadają budynkowi nowe życie. Dzięki wprowadzonym funkcjom staje się on przestrzenią rekreacji, sportu i edukacji, przestrzenią integrującą i angażującą użytkowników oraz łączącą historię miejsca z potrzebami współczesności
– dodają autorzy.
Autorzy projektu brali udział również w warsztatach poświęconych architekturze wsi warmińskiej, w ramach których powstały projekty warte zobaczenia. Gratulujemy!
