Strażnik wybrzeża – dawniej funkcjonariusz celny, a dzisiaj rezerwat przyrody. Studentki z Wydział Architektury Politechniki Śląskiej stworzyły ośrodek ekspozycji unikatowej flory z klifów południowej Sycylii. Ich projekt został wyróżniony w międzynarodowym konkursie.
Zadaniem konkursu Punta Bianca organizowanego przez platformę Terraviva było zaprojektowanie adaptacji dawnego budynku celnego, położonego na plaży Sycylii.
Punta Bianca, 2019 r.
fot.: Davide Mauro | Wikimedia Commons © CC BY-SA 4.0
strażnik naturalnego wybrzeża
Punta Bianca, czyli Biały Klif, położony jest w zatoce Agrigento na południowym brzegu Sycylii. W jego malowniczej okolicy znajduje się również rezerwat przyrody, który chroni lokalną, rzadką roślinność. Klify i szerokie plaże Agrigento służą również jako przystanek dla migrujących ptaków.
Przedmiotem konkursu jest kamienny, opuszczony budynek położony między plażą Barbarossa a zatoką Devils Bay. Casa dell'Aduanero pochodzi z XIX wieku, kiedy to w okolicach powstawało wiele podobnych siedzib dla funkcjonariuszy celnych, zajmujących się zwalczaniem przemytu. Zgodnie z sugestią organizatorów konkursu, uczestnicy mieli za zadanie zaprojektować adaptację budynku na centrum turystyczne, wspierające konserwację i ochronę dziedzictwa naturalnego i historycznego okolicy.
rzut
proj.: proj.: Olivia Portka, Wiktoria Domagała, Weronika Przybylak, Małgorzata Borkowy, Agata Pielat
ochronić to, co najcenniejsze
Grupa polskich studentek w składzie: Olivia Portka, Wiktoria Domagała, Weronika Przybylak, Małgorzata Borkowy i Agata Pielat, zaprojektowała ośrodek ochrony roślinności Custos Naturae i otrzymała wyróżnienie honourable mention.
Budynek nie pełni już funkcji obronnej, strażnika wybrzeża, ale został przekształcony w strażnika czegoś równie cennego, ale znacznie bardziej delikatnego – rodzimych gatunków roślin z pobliskiego rezerwatu przyrody
– zapowiadają autorki.
W ich projekcie tkanka historyczna pozostała całkowicie nietknięta. Towarzyszy jej jednak nowoprojektowana forma architektoniczna o prostej, nienachalnej bryle.
elewacja zamknięta
proj.: proj.: Olivia Portka, Wiktoria Domagała, Weronika Przybylak, Małgorzata Borkowy, Agata Pielat
Obiekt służy jako sanktuarium dla lokalnej flory, która stanowi wewnątrz żywą ekspozycję. W przestrzeni wystawowej nie ma okien – światło wpada do niej tylko przed otwory w ścianach historycznej struktury bez dachu. Nowa struktura pozwala jednak otworzyć przestrzeń na zewnątrz, dzięki przesuwnym ścianom.
elewacja otwarta
proj.: proj.: Olivia Portka, Wiktoria Domagała, Weronika Przybylak, Małgorzata Borkowy, Agata Pielat
Konstrukcji towarzyszy druga, symetryczna bryła o przeszklonej elewacji. Wewnątrz znajduje się recepcja, kawiarnia, serwująca dania z lokalnych produktów, oraz niewielka księgarnia, w której kupić można dzieła lokalnych autorów. Przestrzeń ta służy też jako niewielka ekspozycja dla dzieł miejscowych artystów.
Nowoprojektowane elementy stworzone zostały z białego betonu, aby wyraźnie odróżnić je od tych historycznych.
rzut
proj.: Olivia Portka, Wiktoria Domagała, Weronika Przybylak, Małgorzata Borkowy, Agata Pielat
Pomysłowy i dobrze opracowany projekt, który z powodzeniem równoważy śmiałe rozwiązania formalne z wrażliwością kontekstową. Przejrzystość koncepcji oraz ekspresyjne wykorzystanie światła i faktury wyróżniły tę propozycję spośród wielu innych zgłoszeń
– brzmi komentarz członkini jury, Nadii Bortelino z University of Pavia.
wizualizacje
proj.: Olivia Portka, Wiktoria Domagała, Weronika Przybylak, Małgorzata Borkowy, Agata Pielat
Custos Naturae to nie jedyny wyróżniony w konkursie projekt polskiego autorstwa! Kolejne wyróżnienie zdobyła również Gabriela Pustelna z projektem „Otium”. Gratulujemy!
