Projekt koncepcyjny Łukasza Tkaczyka, Filipa Świerczyńskiego i Marcelego Łukowicza z Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej, dotyczący rewitalizacji dawnego Studium Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku zdobył pierwsze miejsce w konkursie „Nowe koncepcje dla przestrzeni nauki”, organizowanym przez Gdański Uniwersytet Medyczny we współpracy z Politechniką Gdańską. Konkurs miał charakter zamknięty i stanowił część programu dydaktycznego, w ramach którego studentki i studenci architektury opracowywali autorskie wizje przekształceń istniejącej infrastruktury akademickiej.
© Łukasz Tkaczyk, Filip Świerczyński, Marceli Łukowicz
architektura jako organizm – metafora komórki zwierzęcej
Autorska koncepcja opiera się na silnej idei biologicznej. Główną osią projektu stała się metafora komórki zwierzęcej, która symbolicznie nawiązuje do medycznej tożsamości uczelni.
Ta interpretacja pozwoliła stworzyć system dwóch powiązanych warstw funkcjonowania przestrzeni:
-
metabolizm wewnętrzny – obejmujący naukę, koncentrację, wymianę wiedzy i relacje społeczne
-
metabolizm zewnętrzny – definiujący relację budynku z kampusem i przepływ użytkowników
Projekt zakłada, że budynek nie jest statyczną strukturą, lecz żywym organizmem, który reaguje na potrzeby społeczności akademickiej.
© Łukasz Tkaczyk, Filip Świerczyński, Marceli Łukowicz
rewitalizacja z poszanowaniem historii
Kluczowym założeniem była ochrona historycznej formy obiektu. Zachowano międzywojenną bryłę oraz jej charakterystyczną kubaturę, natomiast transformacja dotyczy przede wszystkim wnętrza.
Dawna hala sportowa została przekształcona w wielofunkcyjną agorę akademicką – centralne miejsce spotkań, pracy i integracji. Najważniejszym celem było stworzenie tzw. „trzeciego miejsca”, czyli przestrzeni pomiędzy salą wykładową a domem, sprzyjającej spontanicznej wymianie myśli i budowaniu wspólnoty.
kaskadowa struktura i światło jako wyzwanie projektowe
Jednym z głównych problemów była ograniczona ilość światła dziennego wynikająca z północnej ekspozycji hali. Odpowiedzią stał się kaskadowy układ tarasowy, który:
-
porządkuje przestrzeń w sposób elastyczny
-
zwiększa dostęp światła
-
umożliwia różne formy pracy i spotkań
© Łukasz Tkaczyk, Filip Świerczyński, Marceli Łukowicz
Struktura ta pozwala na współistnienie pracy indywidualnej, zajęć seminaryjnych oraz nieformalnych interakcji studentek i studentów.
biologia w architekturze – od metafory do formy
Projekt nie ogranicza się do inspiracji biologicznej na poziomie idei. Formy architektoniczne stanowią bezpośrednią interpretację struktur komórkowych. W wybranym wariancie koncepcji pojawia się także farma wertykalna, która wprowadza element natury do wnętrza budynku i domyka biologiczną narrację projektu. Przestrzeń działa jak żywy system – dynamiczny, adaptacyjny i zdolny do ewolucji wraz ze społecznością akademicką.
© Łukasz Tkaczyk, Filip Świerczyński, Marceli Łukowicz
