Jak ujarzmić nieujarzmione? Czy „odpadem” można budować? Projekt „Sticks” autorstwa Leny Balcerak, studentki II roku wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, to manifest akceptacji natury w jej surowej, nieregularnej formie. Powstały w II Pracowni Bioniki pod opieką prof. Wojciecha Hory i dr Filipa Żuchowskiego projekt to eksperyment konstrukcyjny i estetyczny, który redefiniuje podejście do materiałów rzemieślniczych i przemysłowych norm.
szkice
© Lena Balcerak
gałąź jako struktura, nie odpad
Gałęzie graba – zwykle odrzucane przez przemysł ze względu na ich nieregularność i brak standaryzacji – stały się w tym projekcie pełnoprawnym budulcem. Zamiast prostować i wygładzać, projektantka współpracuje z materiałem, podążając za jego naturalnym rytmem i strukturą.
Rozgałęzienia, skręty, pogrubienia – czyli to, co zwykle eliminuje się w procesie produkcji – zostają uznane za walor, zarówno estetyczny, jak i konstrukcyjny. Każdy element stołka jest unikalny – niesie w sobie historię wzrostu drzewa, walki o światło, miejsca i przetrwanie.
detal
© Lena Balcerak
dialog z materią
Proces projektowy nie polegał na narzucaniu formy, ale na nawiązaniu dialogu z surowcem. Balcerak podjęła się dogłębnej analizy anatomicznej wybranych gatunków drzew: dębu, brzozy, sosny i grabu, by ostatecznie zdecydować się na grab ze względu na twardość, trwałość i specyfikę rozgałęzień.
Ważną częścią pracy były modele – zarówno koncepcyjne, jak i pełnowymiarowe. Projektantka badała zależności między napięciem struktury a elastycznością materiału. To projekt nie tylko użytkowy – to badanie logiki natury, zastosowane w praktyce.
detal
© Lena Balcerak
nowoczesność w rdzeniu natury
Gałęzie zostały dokładnie przygotowane: oczyszczone, przycięte, zabezpieczone. Najbardziej obciążone połączenia wsparto subtelnymi stalowymi okuciami, które nie burzą organicznego charakteru formy. Całość została zafarbowana, by przełamać skojarzenia z rustykalnością i wprowadzić mebel w estetykę współczesnego designu.
Projekt „Sticks” stawia pytania o wartość, standaryzację i relację z naturą. To obiekt, który nie tylko służy do siedzenia – ale także uczy patrzeć inaczej.
