Rosnące ceny nieruchomości, ograniczona dostępność mieszkań oraz dynamicznie zmieniający się styl życia mieszkańców sprawiają, że współczesna architektura coraz częściej poszukuje rozwiązań elastycznych i możliwych do modyfikacji. Projekt Cubic House autorstwa Michała Gigiela i Adrianny Żołyniak z Wydziału Architektury PolitechnikiWrocławskiej, jest próbą stworzenia systemu mieszkaniowego, który nie traktuje mieszkania jako zamkniętej przestrzeni, lecz jako strukturę mogącą rozwijać się razem z użytkownikiem. Projekt powstał w ramach przedmiotu: Pracownia badawczo-projektowa – kształtowanie struktur wielorodzinnych, prowadzonego przez dr inż. arch. Bartosza Adamiczkę oraz dr inż. arch. Tomasza Bromę.
zdjęcie wspólne
© Michał Gigiel, Adrianna Żołyniak
Cubic House opiera się na idei mieszkania jako procesu, a nie jednorazowo zaprojektowanego produktu. Zamiast przewidywać jeden stały układ funkcjonalny, projekt umożliwia mieszkańcom stopniowe dostosowywanie przestrzeni do kolejnych etapów życia – powiększania rodziny, zmiany pracy czy nowych potrzeb użytkowych.
modułowe kostki jako narzędzie personalizacji przestrzeni
Podstawą projektu jest modułowa siatka o wymiarach 2 × 2 metry, na której oparto dwa podstawowe typy mieszkań. Typ A posiada powierzchnię 40 m², natomiast Typ B – 56 m². Każde z mieszkań może zostać rozbudowane poprzez dodanie kolejnych modułów w formie przestrzennych kostek, bez konieczności przeprowadzki i zmiany lokalizacji.
model
© Michał Gigiel, Adrianna Żołyniak
Każda kostka ma wymiary 4 × 4 × 4 metry oraz 16 m² powierzchni użytkowej. Może pełnić różne funkcje w zależności od aktualnych potrzeb mieszkańców – stać się sypialnią, pokojem dziecięcym, salonem, gabinetem do pracy, pracownią artystyczną czy pokojem gościnnym. Możliwość dodawania kolejnych modułów sprawia, że mieszkanie może zmieniać się wraz z użytkownikiem.
Istotnym elementem projektu jest również możliwość wspólnego kształtowania struktury przez mieszkańców. Kostki mogą być przestawiane, łączone i modyfikowane, tworząc indywidualne konfiguracje przestrzenne. Dzięki temu architektura nie jest statycznym obiektem, ale systemem pozostającym w ciągłym rozwoju.
przekrój
© Michał Gigiel, Adrianna Żołyniak
osiedle jako wspólnota i przestrzeń współtworzona
Założenie Cubic House obejmuje sześć budynków opartych na powtarzalnych kondygnacjach modułowych. Na parterach zaplanowano lokale usługowe oraz przestrzenie wspólne inspirowane ideą rzemiosła, współpracy i samodzielnego tworzenia.
Jednym z najważniejszych elementów projektu jest wspólny magazyn oraz warsztat mieszkańców, w którym możliwe jest przygotowywanie nowych modułów, planowanie rozbudowy mieszkań oraz wykonywanie elementów konstrukcyjnych. Kostki powstają z materiałów odzyskanych ze starych, nieużytkowanych fabryk. Takie rozwiązanie pozwala ograniczyć ilość odpadów budowlanych, a jednocześnie angażuje mieszkańców w proces powstawania ich własnej przestrzeni.
© Michał Gigiel, Adrianna Żołyniak
Na pierwszej kondygnacji wszystkich sześć budynków łączy kładka pełniąca funkcję nie tylko komunikacyjną, ale również społeczną. Staje się ona miejscem spotkań, warsztatów, wystaw, wydarzeń sąsiedzkich oraz sezonowych targów. Przy kładce zaprojektowano również strefę coworkingową, umożliwiającą pracę i naukę bez konieczności opuszczania osiedla.
cyrkularność, światło i natura w architekturze mieszkaniowej
Mieszkania Cubic House zostały zaprojektowane jako narożne, z otwartymi rzutami funkcjonalnymi zapewniającymi dobre doświetlenie oraz naturalną wentylację. Duże przeszklenia pozwalają światłu głęboko przenikać do wnętrz, zwiększając komfort mieszkańców i ograniczając zapotrzebowanie na sztuczne oświetlenie.
Projekt wykorzystuje założenia gospodarki cyrkularnej. Materiały pochodzące z odzysku, szczególnie elementy ze starych hal przemysłowych i nieczynnych fabryk, otrzymują nowe zastosowanie. Konstrukcję modułowych kostek tworzy stalowy stelaż, natomiast główne elementy budynków wykonano z żelbetu zapewniającego trwałość i stabilność.
© Michał Gigiel, Adrianna Żołyniak
Surowy, industrialny charakter architektury zostaje przełamany przez obecność zieleni. Roślinność pojawia się na elewacjach, tarasach oraz dziedzińcach, poprawiając mikroklimat i tworząc bardziej przyjazne środowisko życia.
