Blanka Piotrowicz i Gabriela Miller z Sopockiej Akademii Nauk Stosowanych, proponują odważną reinterpretację jednego z najbardziej charakterystycznych budynków mieszkaniowych w Polsce – gdańskiego falowca przy ul. Obrońców Wybrzeża. Ich projekt „FALOWIEC – architektura drugiego obiegu” traktuje blok z wielkiej płyty nie jako problem do usunięcia, lecz jako zasób o ogromnym potencjale adaptacyjnym.
południowe koje modułowe
© Blanka Piotrowicz, Gabriela Miller
falowiec jako rama, nie relikt
Falowiec – symbol epoki socjalizmu – jest nadal realną, funkcjonującą strukturą zamieszkiwaną przez około 6000 osób. Zamiast kolejnej powierzchownej modernizacji, autorki proponują systemowe przekształcenie, które łączy ekologię, cyrkularność, integrację społeczną i nowe formy zamieszkania.
Projekt zakłada, że istniejąca struktura może stać się platformą dla przyszłościowego modelu mieszkalnictwa. Celem nie jest wymazanie tożsamości budynku, ale jej przepisanie – z symbolu przeszłości na nośnik nowej, pozytywnej narracji.
sztorm - ściana wyzwań
© Blanka Piotrowicz, Gabriela Miller
Inspiracją stała się m.in. Unité d’Habitation Le Corbusiera – modernistyczna wizja osiedla jako maszyny do życia społecznego. Piotrowicz i Miller adaptują tę ideę do realiów XXI wieku, łącząc ją z wyzwaniami klimatycznymi, urbanistycznymi i demograficznymi.
upcycling jako strategia projektowa
Rdzeniem koncepcji jest upcycling – nie jako detal, lecz jako logika konstrukcji i programu. Boczne elewacje falowca przekształcone zostają w aktywną infrastrukturę: ogrody, werandy, klatki schodowe, przestrzenie rekreacyjne i magazyny energii.
Kluczowym materiałem stają się… zużyte łopaty turbin wiatrowych. Trudne do recyklingu, ale niezwykle wytrzymałe, zostają wykorzystane jako:
- elementy konstrukcyjne zewnętrznych klatek schodowych
- nośne struktury balkonów i ogrodów
- zbiorniki na wodę deszczową (pusty przekrój łopat)
Falowiec zaczyna funkcjonować jak magazyn w obiegu – budynek, który nie tylko zużywa zasoby, ale je gromadzi i udostępnia w przyszłości.
zachodnia zielona fala
© Blanka Piotrowicz, Gabriela Miller
słońce, cień i logika funkcji
Na podstawie analizy nasłonecznienia elewacji:
- elewacja zachodnia – największe promieniowanie → czarna ściana / komin słoneczny + zielone werandy
- elewacja północno-wschodnia – cień → 17-metrowa ściana wspinaczkowa
Ta ostatnia nie jest tylko sportowym dodatkiem – jej wysokość symbolizuje 17 Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ, a forma (geometryczne, niebieskie trójkąty) nawiązuje do morza i kontekstu Gdańska.
trzy narracje przestrzenne
1. Zachodnia Zielona Fala
Indywidualne ogródki na każdej kondygnacji, zielone balkony, retencja wody, lokalna bioróżnorodność. Transparentne osłony działają jak mini-szklarnie.
2. Sztorm – Ściana Wyzwań
Ścianka wspinaczkowa za przeszkloną fasadą, zintegrowana z komunikacją i infrastrukturą rowerową. Architektura jako aktywator ruchu i relacji.
3. Południowe Ogrody Modułowe
Prefabrykowane werandy jako przestrzenie codziennego życia – pracy, odpoczynku, kontaktu z miastem. Moduły możliwe do demontażu i ponownego użycia po 20–50 latach.
zachodnia zielona fala
© Blanka Piotrowicz, Gabriela Miller
Zastosowano płyty Equitone z odzysku – fasada działa jak dynamiczny magazyn materiałowy. Gdy płyty są potrzebne gdzie indziej – mogą zostać zdemontowane i przekazane dalej. To realizacja idei BAMB – Building as Material Bank.
południowe koje modułowe - equitone
© Blanka Piotrowicz, Gabriela Miller
Projekt Blanki Piotrowicz i Gabrieli Miller pokazuje, że nawet najbardziej „zwyczajna” struktura mieszkaniowa może stać się laboratorium przyszłości: społecznym, ekologicznym i urbanistycznym. Falowiec przestaje być blokiem – staje się aktywną, żywą infrastrukturą miasta.
