Budynek, który odczuwa się wszystkimi zmysłami? W samym centrum Łodzi Maria Małecka z Politechnika Łódzka zaprojektowała centrum sztuki z klubem muzyki elektronicznej, które działa na wzrok i słuch, ale też dotyk.
Zlokalizowany przy skrzyżowaniu ulic Kilińskiego i Zarzewskiej obiekt służy jako centrum sztuki oraz siedziba klubu muzycznego. Projekt jest jednocześnie odpowiedzią na problem przebodźcowania i proponuje sensualne doświadczanie architektury.
wizualizacja
proj.: Maria Małecka
nowy w dialogu ze starym
Budynek wpisuje się w podłużny charakter działki, a jego wieża służy jako dominanta i wyraźne zakończenie ulicy Zarzewskiej. Dzięki temu obiekt wchodzi w dialog z dominującym w krajobrazie blokiem mieszkalnym z lat 70. Wycięcia w bryle natomiast otwierają budynek na dawną fabrykę Adama Ossera oraz kościół Matki Boskiej Fatimskiej. Pomogły one również na ocalenie rosnących na działce drzew – tak samo jak obrócenie wieży, dzięki czemu zachowała się tamtejsza topola włoska.
plan zagospodarowania terenu
proj.: Maria Małecka
Kolejne piętra ukształtowane są kaskadowo, dzięki czemu wizualne przejście z wieży do reszty zabudowy jest płynne. Najniższa część jest jednak uniesiona o pół kondygnacji, co pozwoliło podkreślić monumentalny charakter sali tanecznej.
schemat kształtowania bryły
proj.: Maria Małecka
Strefa dzienna, w której realizowane są funkcje twórcze i integracyjne, oraz strefa nocna, przeznaczona na relaks i rozrywkę, połączone są szklanym łącznikiem. W nim znajduje się „szafa grająca miasta”.
do patrzenia, słuchania i czucia
Projekt wnętrza ma również znaczenie symboliczne.
Dynamiczne schody pełnią nie tylko funkcję komunikacyjną, ale mają też wywołać poczucie przytłoczenia i skłonić do refleksji nad wzrokiem i dążeniem do perfekcji, gdzie prostota i oczywistość mają być „odpowiedzią” na piękno
– tłumaczy autorka.
przekrój A-A | rzut +1
proj.: Maria Małecka
Na parterze części dziennej zaprojektowano atelier i sale warsztatowe, na jej najwyższej kondygnacji zaś – strefę co-workingową i wejście do wieży. Wieża pełni funkcje wystawienniczą, a ponadto można z niej wyjść na taras widokowy i podziwiać historyczną zabudowę w okolicy.
wieża — aksonometria, rzut i detal
proj.: Maria Małecka
Z łącznika do strefy nocnej przechodzi się przez symboliczną kurtynę, która podkreśla sceniczny charakter muzyki elektronicznej. W klubie znajdują się dwie sale taneczne – jedna o układzie klasycznym, gdzie dj-ka znajduje się za wysokimi kolumnami i barem, a druga zaprojektowana centralnie – z dj-ką znajdującą się w środku, otoczoną tarasami tanecznymi.
budynek w rytmie techno
Elewacja budynku wykonana z terakoty w naturalnym rdzawym kolorze, harmonijnie wpasowuje się w panoramę pofabrycznej Łodzi. Zarówno barwa jak i linie budynku nawiązują również do architektury kościoła pod wezwaniem Matki Boskiej Fatimskiej, stojącego po drugiej stronie ulicy Kilińskiego.
elewacje
proj.: Maria Małecka
Projekt realizuje założenia architektury sensualnej, w którym wielozmysłowe odczuwanie pozwala na głębszą refleksję i wzmacnia poczucie obecności, tożsamości i relacji z otoczeniem.
wizualizacje
proj.: Maria Małecka
Muzyka elektroniczna nie jest przypadkowym wyborem, lecz świadomym gestem projektowym odpowiadającym na problem przebodźcowania. Jej rytmiczne brzmienia i taniec pomagają uwolnić napięcia skumulowane w ciele. Ten ciężar i ból, niewidoczne dla wzroku, odczuwane są poprzez dotyk, który przenika ciało od wewnątrz – podobnie jak muzyka elektroniczna, która wnika głęboko i oczyszcza umysł oraz ciało
– dodaje autorka.
Projekt został wykonany w ramach pracy dyplomowej inżynierskiej na Wydziale Budownictwa Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej, której promotorem był dr Filip Zamiatnin.
