Zwycięski projekt tegorocznego Stypendium PRAKTYKA Fundacji im. Stefana Kuryłowicza – „MIĘKKOŚĆ MIASTA” autorstwa Anny Ławeckiej i Martyny Kotulek to ideowa, a jednocześnie głęboko osadzona w realiach propozycja nowego myślenia o architekturze mieszkaniowej.Praca odpowiada na wyzwania, które dziś coraz wyraźniej kształtują miasta: starzenie się społeczeństw, hybrydyzację pracy, zmniejszające się zapotrzebowanie na tradycyjne biura oraz presję na rewitalizację istniejących zasobów. Projekt nie proponuje jednego gotowego rozwiązania, lecz model myślenia o mieście jako procesie.
kolaż
© Anna Ławecka, Martyna Kotulek
architektura jako proces, nie forma
W uzasadnieniu Jury szczególną uwagę zwrócono na rolę autorek jako architektek-koordynatorek potrzeb przyszłych mieszkanek i mieszkańców, a nie wyłącznie projektantek form przestrzennych. „Miękkość miasta” została doceniona jako projekt, który opracowuje ideowy sposób opisywania przestrzeni, wykraczając poza klasyczne schematy myślenia o zabudowie mieszkaniowej. Autorki świadomie rozszerzyły katalog tradycyjnych, społecznie ukształtowanych potrzeb o narzędzia charakterystyczne dla pokolenia Z — takie jak elastyczność, adaptowalność przestrzeni w czasie oraz potrzeba aktywności twórczej i współuczestnictwa.
Jury podkreśliło także wprowadzenie elementów experimental design oraz otwarcie procesu projektowego na współpracę z różnymi aktorami rynku — od administracji publicznej, przez deweloperów, po organizacje pozarządowe. Szczególne uznanie zyskał nowy Model potrzeb oparty na idei mixed-tenure, który — choć może wydawać się trudny do wdrożenia w świetle obecnych regulacji — został oceniony jako w pełni zrozumiały społecznie i adekwatny do realnych wyzwań miast.
aksonometria
© Anna Ławecka, Martyna Kotulek
Doceniono również elastyczność i skalowalność zaproponowanego modelu, jego harmonijne wpisanie w istniejącą, dziś jeszcze biurową, a w przyszłości hybrydową strukturę miejską, a przede wszystkim rozwój projektu w II etapie konkursu, świadczący o dojrzałości koncepcji i umiejętności pracy procesowej. Jak zaznaczyło Jury, „Miękkość miasta” nie definiuje sztywno form przestrzennych, lecz pozostawia oddech i pole do dalszych działań projektowych oraz badawczych, w pełni odpowiadając na ideowe założenia konkursu.
przekrój
© Anna Ławecka, Martyna Kotulek
nowy model mieszkalnictwa i mixed-tenure
Centralnym elementem projektu jest elastyczny model mieszkalnictwa, oparty na współistnieniu różnych form zamieszkiwania i użytkowania. Mixed-tenure nie jest tu jedynie hasłem, lecz narzędziem pozwalającym budować zróżnicowaną społecznie i funkcjonalnie strukturę, odporną na zmiany demograficzne i ekonomiczne. Projekt zakłada współdzielenie zasobów, przestrzenie wspólne i możliwość stopniowej adaptacji mieszkań, bez konieczności kosztownych przebudów.
wizualizacja
© Anna Ławecka, Martyna Kotulek
elastyczna struktura i rozwiązania techniczne
„Miękkość miasta” została opracowana jako wielokondygnacyjny obiekt mieszkalno-społeczny o modularnej strukturze, umożliwiającej przekształcanie układów mieszkań w czasie. Konstrukcję oparto na żelbetowym szkielecie słupowo-belkowym, uzupełnionym niekonstrukcyjnymi ścianami CLT, które można demontować bez ingerencji w układ nośny.
Zastosowano prefabrykację, materiały niskoemisyjne oraz rozwiązania sprzyjające mikroklimatowi: izolacje celulozowe, tynki gliniane, elewacje wentylowane. Systemy instalacyjne – w tym rekuperacja, pompy ciepła, fotowoltaika i BMS – umożliwiają efektywne zarządzanie energią i wodą.
wizualizacja
© Anna Ławecka, Martyna Kotulek
przestrzeń wspólna jako fundament wspólnoty
Parter budynku zaprojektowano jako otwartą przestrzeń społeczną: kuchnię wspólną, warsztaty, coworking i strefy rekreacyjne, połączone z dziedzińcem. Kondygnacje mieszkalne oparto na jednostkach adaptowalnych, które można łączyć lub dzielić w zależności od potrzeb. Wewnętrzna „ulica”, tarasy i ogrody retencyjne na dachach wzmacniają integrację i komfort życia.
wizualizacja
© Anna Ławecka, Martyna Kotulek
„Miękkość miasta” to projekt, który harmonijnie wpisuje się w przejściową, dziś biurową, jutro hybrydową strukturę miast, oferując model skalowalny i odporny na zmiany społeczne. To architektura oparta na procesie, nie na formie, która odpowiada na starzenie się społeczeństw, hybrydyzację pracy i potrzebę rewitalizacji istniejących zasobów.
