Projekt systemu przechowywania autorstwa Filipa Jareckiego z Wydziału Architektury Wnętrz Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, redefiniuje sposób myślenia o meblu jako zamkniętej formie. To koncepcja, w której użytkownik nie jest jedynie odbiorcą gotowego produktu, lecz współtwórcą jego struktury i funkcji. Projekt powstał w 1. Pracowni Projektowania Mebli i Elementów Wyposażenia Wnętrz pod opieką prof. Łukasza Sarnata i Weroniki Kadei. Najważniejszym założeniem było stworzenie systemu, który aktywnie reaguje na potrzeby użytkownika, zamiast narzucać mu gotowy schemat organizacji przestrzeni. Forma nie jest tu celem samym w sobie – wynika bezpośrednio z działania fizyki, materiału i ciężaru.
© Filip Jarecki
entelechia mebla – użytkownik jako współautor formy
Projekt opiera się na idei entelechii, czyli potencjału, który ujawnia się dopiero w działaniu. System przechowywania nie ma jednej ostatecznej postaci – jego finalna forma powstaje dopiero w relacji z użytkownikiem. To on decyduje o układzie modułów, proporcjach przestrzeni i sposobie użytkowania.
Mebel przestaje być statycznym przedmiotem, a staje się procesem – narzędziem, które można nieustannie rekonfigurować. Personalizacja nie jest dodatkiem, lecz podstawową funkcją systemu.
© Filip Jarecki
konstrukcja bez śrub, stabilność dzięki fizyce
Sercem projektu jest nowatorskie podejście do konstrukcji nośnej. Zamiast tradycyjnych połączeń mechanicznych zastosowano rozwiązanie oparte wyłącznie na sile tarcia i grawitacji. Horyzontalne moduły przecinają stalowe profile nachylone pod kątem 65 stopni – od tego parametru pochodzi alfanumeryczna nazwa projektu.
To właśnie ten kąt powoduje, że elementy samoczynnie zakleszczają się pod wpływem własnego ciężaru, tworząc stabilną autoblokadę. Konstrukcja nie wymaga śrub, zawiasów ani skomplikowanych okuć, a mimo to zachowuje pełne bezpieczeństwo i wysoką nośność.
© Filip Jarecki
Efekt jest przełomowy – regulacja położenia modułów jest płynna, bezstopniowa i absolutnie swobodna. Nie istnieje narzucony raster otworów ani ograniczenia systemowe. Użytkownik może przesunąć półkę o milimetr lub o metr, dopasowując układ do rzeczywistych potrzeb.
materiał, który prowadzi ruch
Lekkość systemu zapewniają płyty OSB z precyzyjnymi frezowaniami, dzięki którym stalowa konstrukcja działa jak prowadnica. Zmiana konfiguracji nie wymaga narzędzi – wystarczy wychylić moduł i przesunąć go w nowe miejsce.
Projekt został opracowany z myślą o dostępności technologicznej. Może być wykonany przy użyciu podstawowych metod obróbki CNC lub cięcia laserowego, bez konieczności korzystania z zaawansowanych technologii produkcyjnych. To świadome dążenie do demokratyzacji designu.
© Filip Jarecki
Warstwa wizualna projektu wynika z kontrastu. Chropowata, ciepła struktura OSB zestawiona została ze sterylną, chłodną stalą. To zestawienie buduje napięcie między organicznością a technicznością, między naturalnością a precyzją. Forma pozostaje surowa, niemal archetypiczna. Jej neutralność sprawia, że system może funkcjonować w bardzo różnych przestrzeniach – od mieszkań prywatnych po wnętrza publiczne czy pracownie.
skalowalność bez granic
Największą siłą projektu jest jego otwarta struktura. System można rozbudowywać niemal bez ograniczeń – od pojedynczego regału po wielometrowe układy linearne. Modułowość nie jest dodatkiem konstrukcyjnym, lecz zasadą organizującą całość.
To projekt, który łączy minimalizm formy z maksymalną funkcjonalnością, a jednocześnie pozostaje dostępny technologicznie i ekonomicznie. Mebel nie tylko przechowuje – współpracuje, reaguje i zmienia się wraz z użytkownikiem.
© Filip Jarecki
Autor projektu konsekwentnie eksploruje minimalizm nie tylko jako estetykę, lecz także jako postawę projektową. Ograniczenie liczby elementów, szczerość materiałów i podporządkowanie formy fizyce prowadzą do powstania obiektu, który działa równie logicznie, jak wygląda.
