Szkoła – dla jednych obowiązek, w niektórych regionach zaś przywilej. W wysoko położonym Nepalu, narażonym na częste trzęsienia ziemi, brakuje infrastruktury edukacyjnej. Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar oraz Julian Hendigery z Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej zaprojektowała szkołę wzorcową dla warunków himalajskich i zwyciężyła międzynarodowy konkurs!
Zadaniem konkursu organizowanego przez platformę Archstorming i Karmayog Foundation Nepal i Nepal Rising było stworzenie prototypu szkoły, możliwego do powielenia w wielu wiejskich lokalizacjach na terenie Nepalu. Obiekt musi być odporny na wstrząsy sejsmiczne, często występujące w regionie, a także wykorzystywać przyjazne dla środowiska zrównoważone materiały i rozwiązania. Ponadto, zgłaszane do konkursu projekty powinny być modułowe, możliwe do budowy etapowej i skoncentrowane na dobrobycie lokalnej społeczności.
wizualizacja — zewnętrze
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
ramy odporne na wstrząsy
Zwycięski projekt autorstwa grupy osób studiujących na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, obejmuje modułową, parterową szkołę złożoną z lekkich, drewnianych ram. Elementy te rozmieszczone są na regularnej siatce o wymiarach 3,75 z 3,75 metra, które pozwalają na równomierne rozłożenie naprężeń podczas wstrząsów sejsmicznych. Co więcej, dzięki niezależności ram konstrukcyjnych, uszkodzenie jednego modułu nie powoduje naruszenia pozostałych.
diagramy - aksonometrie
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
diagramy 2D
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
System modułowy pozwala również skalować, przestawiać lub obracać poszczególne elementy projektu tak, aby dopasować ostateczny kształt szkoły do wybranego terenu czy kształtu działki.
przekrój sali wraz z korytarzem
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
Drewniane ramy wypełnione są wymiennymi panelami wykonanymi z lokalnych materiałów np. sprasowanej ziemi CEB, bambusa, sklejki czy włóknianej plecionki. Dzięki temu, każdy obiekt budowany według wzoru może być dostosowany do lokalnego klimatu i zasobów. Wewnątrz również zastosowane zostały panele – są one lekkie i dźwiękoszczelne i można za ich pomocą podzielić sale lekcyjne.
moduły ścian
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
Takie podejście pozwala na prefabrykację, szybszy montaż i obniżenie kosztów. Projekt spyrtnie dostosowuje się do różnorodnego klimatu w Nepalu za sprawą centralnego korytarza, który może być zamknięty na chłodniejszych obszarach lub otwarty i funkcjonować jako zadaszona weranda w regionach cieplejszych
– komentuje członek sądu konkursowego, Filippo Berardi, jeden z założycieli Studio Berardi Miglio.
naturalne materiały i łatwa modernizacja
Betonowe lub kamienne cokoły unoszą budynek szkoły na wysokość 90 cm nad poziomem gruntu tak, aby uchronić go przed powodzią. Obiekt przykrywa lekki dwuspadowy dach, wsparty na niezależnym od ścian systemie drewnianych kratownic. Dopełnia go pokrycie z falistej blachy stalowej, gdzieniegdzie przerwane panelami z poliwęglanu, wpuszczającymi światło słoneczne do środka.
rzut — faza pierwsza
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
Autorzy zaprojektowali poszczególne elementy z myślą o łatwej ich modernizacji.
Ściany i dach mogą być dodatkowo izolowane, wzmacniane lub wyposażane w instalacje mechaniczne bez naruszania konstrukcji. Niska wysokość budynku i otwarty dziedziniec umożliwiają optymalne nasłonecznienie, tworząc przestrzeń do uprawy roślin jadalnych i warzyw, które stają się częścią edukacyjnego i żywieniowego ekosystemu
– tłumaczą.
diagramy — kolejne fazy rozbudowy
proj.: Nina Dobroczyńska, Emiliya Skipar, Julian Hendigery
Projekt ma szanse zostać zrealizowany – obecnie trwają prace przygotowawcze w tym celu takie jak poszukiwanie partnerów finansowych i dopracowanie detali wykonawczych.
