Projekt akademika autorstwa Martiny Duran, studentki Architektury Wnętrz na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, to próba zerwania ze stereotypem domu studenckiego jako miejsca ciasnego, anonimowego i przygnębiającego. Główną ideą założenia jest stworzenie środowiska, które sprzyja dobrostanowi, integracji i poczuciu bezpieczeństwa. Akademik nie ma być tylko noclegownią, ale przestrzenią do życia, nauki i rozwoju.
aksonometria, schemat układu mieszkań
© Martina Duran
kampus w mieście
Obiekt zlokalizowano przy ul. Leona Kruczkowskiego, w sąsiedztwie ASP i Uniwersytetu Warszawskiego. Dzięki temu akademik funkcjonuje jako część większego układu kampusowego. Bezpośrednie powiązanie z parkiem tworzy półpubliczną strefę przejściową i wzmacnia relację budynku z miastem. Architektura otwiera się na otoczenie, zamiast się od niego izolować.
wizualizacja
© Martina Duran
Proces projektowy opierał się na analizie relacji bryły i światła. Forma budynku została ukształtowana schodkowo, w odpowiedzi na nasłonecznienie. Dostęp do światła dziennego stał się jednym z głównych generatorów formy, wpływając na układ mieszkań i przestrzeni wspólnych. Światło nie jest tu dodatkiem, lecz świadomie zaprojektowanym elementem architektury.
wizualizacja
© Martina Duran
przestrzeń do bycia razem
Akademik zaprojektowano jako kameralny zespół dla 84 użytkowniczek i użytkowników. Każda jednostka mieszkalna posiada własny balkon lub taras, będący naturalnym przedłużeniem wnętrza. Parter pełni funkcję centrum życia społecznego – znajdują się tu stołówka, siłownia, czytelnia oraz strefy pracy cichej i zespołowej. Na każdej kondygnacji zaprojektowano aneksy kuchenne i coworking.
wizualizacja
© Martina Duran
oaza wokół wody
Centralnym elementem założenia jest naturalny basen kąpielowy z układem filtracyjnym, który pełni funkcję retencyjną i kształtuje mikroklimat. W jego sąsiedztwie powstała strefa wellness z saunami i natryskami. Dach budynku zajmuje zielony taras rekreacyjny. Rekreacja skupiona wokół wody tworzy prawdziwą oazę w sercu kampusu.
wizualizacja
© Martina Duran
Projekt Martiny Duran pokazuje, że akademik może być miejscem empatycznym – reagującym na emocje, potrzeby i zachowania użytkowniczek i użytkowników. To architektura, która nie narzuca, lecz wspiera, budując relacje między człowiekiem a przestrzenią.
