Praca zgłoszona na konkurs
„Najlepszy Dyplom Wnętrza”
Praca porusza problem młodych zabytków, które często traktowane są pejoratywnie, jako relikt minionego ustroju, coś niemodnego, kojarzącego się z peerelowską bylejakością. Ma na celu nie tylko zaproponowanie odpowiedniego układu funkcjonalnego, wraz z wystrojem wnętrz, wspierającego kształcenie kolejnych pokoleń architektów, ale również uwrażliwienie na problem jakim jest brak świadomości na temat wartości artystycznej oraz historycznej realizacji z okresu PRLu.
bryła w 2022 roku
© Adam Stawicki
Budynek „Prząśniczki” znajduje się przy ul. Szosa Bydgoska 50/56 w Toruniu. Aktualnie jest częścią Wydziału Sztuk Pięknych UMK, mieści się w nim siedziba Katedry Architektury Wnętrz i Rzeźby oraz Katedry Rysunku. Dawniej „Prząśniczka” pełniła funkcję Domu Kultury zakładu „Merinotex”. Jednego z najnowocześniejszych, w tamtych latach, zakładów produkujących przędzę czesankową. Gmach otwarto 22 lipca 1971 roku, na obchody lipcowe. Wewnątrz funkcjonowała kawiarnia, czytelnia, biblioteka, sala widowiskowa oraz stołówka, a także sale dla kół zainteresowań. W pózniejszym czasie na dachu stołówki został zamontowany pokaźnych rozmiarów neon „ Klub Prząśniczka”.
neon
© Adam Stawicki
Architektonicznie budynek jest przykładem powojnnego modernizmu, którego rozkwit w Polsce przypada na drugą połowę lat 50, lata 60. I 70. XX wieku. Bryła została opracowana z niezwykłą lekkością. Wykorzystuje różne poziomy terenu, a jedna z części budynku (dawna stołówka) zostala wyniesiona w górę na słupach. Przez zastosowanie w niej podcieni, zmianę nachylenia dachu, charaktrystycznego wywiniętego w górę „ogona” oraz przeszklenia niemal w całej bryle, sprawia wrażenie gotowej do lotu.
galeria
© Adam Stawicki
Proponowany projekt to miejsce kształcenia Architektów Wnętrz. Stworzony układ został oparty o historyczne podziały, a niektóre z pomieszczeń inspirowane są ich pierwotnymi funkcjami. Zachowane zostały oryginalne detale, jak podwieszane sufity, posadzki, schody czy balustrady. Przywrócone zostały pierwotne podziały i rytmy stolarki okiennej. Na podstawie dokumentacji fotograficznej odtworzone zostały neony.
pracownia
© Adam Stawicki
Budynek funkcjonalnie został podzielony na dwie strefy: stefę czystą, mieszczącą sale wykładowe, pracownie, sale konferencyjno – wykładową, strefę pracy i relaksu, galerię, gabinety oraz strefę brudną, mieszczącą warsztaty, pracownię malarską i pracownię rysunku. Strefy płynnie przechodzą między sobą od najczystszej do najbrudniejszej.
W holu powstały szafki dla studentów, mieszczące duże formaty prac. Na parterze mieści się strefa pracy i relaksu wraz z wyspą kuchenną w miejscu dawnej kawiarni. Studenci mogą w tym miejscu podgrzać posiłek, skorzystać z wbudowanej lodówki lub przygotować gorące napoje. Wyspa służy nie tylko studentom na co dzień, ale obsługuje również przylegającą do niej galerię, funkcjonując jako bufet podczas wernisaży. Przestrzeń galerii można dowolnie aranżować. Centrum budynku jest atrium. Zaaranżowano w nim ogród z basenem, a także zaprojektowano rozsuwany dach, który chroni roślinność zimą. W nawiązaniu do dawnej funkcji jednej z części budynku powstała sala konferencyjno – wykładowa, cztery razy mniejsza od pierwotnej Sali widowiskowej. Na pierwszym piętrze powstały trzy pracownie, które w razie potrzeby można połączyć, przesuwając ruchome ściany, a także zaplecze socjalne dla pracowników, gabinet kierownika i sala ćwiczeń. Nad pomieszczeniem warsztatu umiejscowiona została sala pracy twórczej do której studenci mają nieograniczony czasowo dostęp i mogą skorzystać z całej gamy sprzętów. Studenci mają do dyspozycji wydziałową Serwerownię. Mogą zdalnie korzystać z mocy obliczeniowej uczelnianych komputerów.
hol
© Adam Stawicki
Budynek został dostosowany do potrzeb osób z ograniczoną mobilnością. Zaprojektowana została winda, kładki oraz zlikwidowano bariery architektoniczne na zewnątrz. Plan działki inspirowany jest planem pierwotnym. Wyznaczony został parking oraz nowe nasadzenia, a także zagęszczona została roślinność od strony południowej – najbardziej nasłonecznionej i znajdującej się w bliskiej odległości ruchliwej drogi.
Adam Stawicki
Ilustracje: © Autor
