Projekt Hanny Lichockiej z z Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej Politechniki Łódzkiej, zrealizowany w ramach wymiany Erasmus na Universidad de Alcalá, to przemyślana koncepcja szkoły kulinarnej zintegrowanej z kompleksem hotelowym, osadzona w wyjątkowym krajobrazie hiszpańskiej miejscowości Riba de Santiuste. Praca powstała w ramach przedmiotu Studio design VIa pod kierunkiem Patricii de Diego Ruiz.
plan sytuacyjny
© Hanna Lichocka
architektura jako doświadczenie edukacji i wypoczynku
Główną ideą projektu było czytelne rozdzielenie dwóch funkcji – edukacyjnej i hotelowej – przy jednoczesnym zachowaniu ich subtelnej integracji. Szkoła kulinarna oraz hotel zostały zaprojektowane jako odrębne bryły, co zapewnia im niezależność funkcjonalną, a jednocześnie pozwala na wzajemne przenikanie się przestrzeni w wybranych strefach wspólnych. Dzięki temu kompleks staje się nie tylko miejscem nauki i noclegu, lecz także platformą spotkań, wymiany doświadczeń i budowania relacji.
czytelna struktura i hierarchia przestrzeni
Podział przestrzenny w projekcie wprowadza jasną hierarchię funkcji, poprawiając orientację użytkowniczek i użytkowników oraz jakość ich doświadczeń. Części edukacyjne i hotelowe łączą się w sposób kontrolowany, co pozwala zachować równowagę pomiędzy intensywnością programu a potrzebą spokoju i regeneracji. Szkoła kulinarna pełni rolę serca założenia, wzbogacając ofertę hotelową i nadając całości unikalny charakter.
Język architektoniczny projektu bezpośrednio nawiązuje do lokalnego krajobrazu i tradycji miejsca. Autorka zastosowała cegłę z odzysku, regionalne drewno oraz duże powierzchnie przeszkleń, tworząc architekturę współczesną, a jednocześnie silnie zakorzenioną w kontekście. Naturalne, ciepłe materiały wzmacniają relację budynków z otoczeniem, natomiast transparentne elewacje otwierają wnętrza na widoki wzgórz i roślinności, wizualnie wprowadzając krajobraz do środka.
aksonometria
© Hanna Lichocka
Koncepcja formalna opiera się na bryłach o równej skali, połączonych przeszklonym łącznikiem pełniącym funkcję przestrzeni integrującej. W toku pracy projekt ewoluował – jedna z brył została powiększona i przeznaczona na funkcję hotelową wraz ze strefą relaksu. W jej wnętrzu zaprojektowano otwarty korytarz–patio, który doświetla przestrzeń i porządkuje układ funkcjonalny, tworząc półprywatną strefę wspólną.
architektura w dialogu z krajobrazem
Forma budynku została ściśle podporządkowana warunkom lokalnym. Prosta, drewniana konstrukcja została rozczłonkowana na mniejsze segmenty, co pozwoliło zachować skalę przyjazną człowiekowi i jasno wyodrębnić poszczególne funkcje. Kluczowym punktem odniesienia jest góra, która wpływa na orientację budynku, kierunki otwarć widokowych oraz układ przestrzenny. Sylwetka kompleksu, widoczna z punktu widokowego, czyni go rozpoznawalnym landmarkiem, zapraszającym do odkrywania miejsca.
Zwieńczenie brył dachami dwuspadowymi stanowi świadome nawiązanie do tradycyjnej architektury pobliskiej wioski, podkreślając lokalny charakter projektu i jego zakorzenienie w kontekście kulturowym.
