Czy architektura może wspierać zdrowie psychiczne i budowanie relacji społecznych? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Nicole Bocheńska z Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej oraz wieloletnia tancerka w swojej pracy magisterskiej „Centrum terapii przez ruch ze szczególnym uwzględnieniem tańca w Poznaniu przy ulicy 28 Czerwca 1956 roku”, przygotowanej pod opieką dr hab. Magdaleny Gyurkovich. Projekt powstał jako odpowiedź na rosnące problemy związane ze stresem, izolacją społeczną oraz pogarszającą się kondycją psychiczną i fizyczną mieszkańców współczesnych miast. Punktem wyjścia stała się refleksja nad rolą ruchu i tańca jako narzędzi wspierających dobrostan, integrację i odzyskiwanie świadomości własnego ciała.
projekt zagospodranowania terenu
© Nicole Bocheńska
taniec jako doświadczenie przestrzeni
Dla autorki projekt miał również wymiar osobisty. Wieloletnie doświadczenie taneczne wpłynęło na sposób myślenia o architekturze nie jako dominującym obiekcie, lecz tle dla emocji, ruchu i relacji międzyludzkich.
Projektowane centrum nie pełni wyłącznie funkcji obiektu sportowego. To wielofunkcyjna przestrzeń łącząca terapię, edukację, rekreację oraz integrację społeczną. Architektura została podporządkowana doświadczeniu użytkownika — ma wspierać koncentrację, regenerację i poczucie bezpieczeństwa.
Proces projektowy poprzedziły analizy współczesnych centrów tańca oraz badania ankietowe przeprowadzone wśród tancerzy. Ich wyniki znacząco wpłynęły na ostateczny charakter budynku.
Początkowo autorka zakładała stworzenie przestrzeni maksymalnie otwartej i transparentnej. Użytkownicy zwracali jednak uwagę przede wszystkim na potrzebę prywatności, skupienia oraz komfortu psychicznego podczas pracy z ciałem. W efekcie kluczowe stały się kontrolowane światło naturalne, czytelne strefowanie funkcji oraz bardziej intymny charakter wnętrz.
aksonometria
© Nicole Bocheńska
terapia, regeneracja i wspólnota
Projekt interpretuje taniec szerzej niż tylko jako aktywność fizyczną. Centrum integruje sale taneczne z przestrzeniami treningu ogólnorozwojowego, jogi, fizjoterapii oraz regeneracji. Ważną rolę odgrywają również przestrzenie wspólne wspierające budowanie relacji społecznych i integrację mieszkańców dzielnicy.
Parter budynku został otwarty na miasto. Znajdują się tu kawiarnia oraz strefy przeznaczone dla użytkowników o różnym wieku i poziomie zaawansowania — od zajęć rekreacyjnych dla dzieci i seniorów po przestrzenie terapii ruchem.
Wyższe kondygnacje mieszczą sale taneczne, gabinety fizjoterapii, przestrzenie treningowe oraz strefy wyciszenia i odpoczynku. Autorka świadomie zrezygnowała z projektowania dużej sali widowiskowej, aby obiekt nie konkurował z istniejącą infrastrukturą kulturalną Poznania, lecz ją uzupełniał.
przekrój A-A
© Nicole Bocheńska
zieleń jako integralna część projektu
Projekt zlokalizowano na Wildzie — w niezagospodarowanej luce miejskiej przy ulicy 28 Czerwca 1956 roku. Działka znajduje się w dobrze skomunikowanej części miasta, silnie związanej z lokalnym kontekstem kulturowym i historią Poznania.
Założeniem urbanistycznym było domknięcie kwartału zabudowy przy jednoczesnym zachowaniu możliwie dużej ilości zieleni. Zdecydowano się ograniczyć skalę budynku na rzecz stworzenia ogólnodostępnej przestrzeni rekreacyjnej odpowiadającej na deficyt terenów zielonych w tej części Wildy.
Istniejący drzewostan, ogród różany, place rekreacyjne oraz strefy odpoczynku stały się integralnym elementem koncepcji. Zieleń nie pełni tu roli dodatku do architektury, lecz współtworzy charakter miejsca i wpływa na doświadczenie użytkowników.
© Nicole Bocheńska
dialog z kontekstem miasta
Forma budynku reinterpretowała rytm i proporcje okolicznych kamienic. Jasny tynk mineralny, corten oraz trawertyn stanowią współczesne nawiązanie do historycznego i przemysłowego charakteru Wildy.
Architektura nie dominuje otoczenia, lecz prowadzi z nim dialog poprzez skalę, materiały i podziały elewacji. Projekt świadomie wpisuje się w istniejącą tkankę miejską, jednocześnie proponując nową funkcję społeczną dla tej części Poznania.
© Nicole Bocheńska
Projekt Nicole Bocheńskiej pokazuje, że architektura może aktywnie wspierać zdrowie psychiczne, regenerację i budowanie relacji społecznych. Centrum terapii ruchem nie jest jedynie budynkiem przeznaczonym do aktywności fizycznej, lecz próbą stworzenia przestrzeni odpowiadającej na współczesne potrzeby emocjonalne mieszkańców miasta.
To wizja architektury, w której ruch staje się narzędziem terapii, integracji i odzyskiwania równowagi w coraz bardziej przeciążonej codzienności.
