Maja Mawusi —
podcast #30 z cyklu „Fundamenty”
Odcinek oraz cały cykl dostępne są także w serwisach Soundcloud i Spotify:
W najnowszym odcinku podcastu „Fundamenty” przypominamy rozmowę z Mają Mawusi z Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej, która odbyła roczny staż w kopenhaskim biurze Henning Larsen Architects, jednym z najbardziej cenionych europejskich biur pracujących w nurcie zrównoważonego projektowania. To rozmowa o odwadze, drodze edukacyjnej prowadzącej przez Danię, Włochy i Niemcy, o pierwszych krokach w międzynarodowej architekturze oraz o pracy przy jednym z najważniejszych polskich masterplanów ostatnich lat — Stoczni Cesarskiej w Gdańsku.
Dania — miejsce, w którym architektura ma inny rytm
W duńskim systemie edukacji staż nie jest dodatkiem do studiów — jest ich obowiązkową częścią, a jego rola jest równie istotna jak semestr projektowy. To właśnie ten element przyciągnął Maję do Kopenhagi. Jak mówi, od początku wiedziała, że chce skonfrontować uczelniane umiejętności z praktyką w realnym biurze, najlepiej takim, które pracuje na styku urbanistyki i architektury.
Henning Larsen, jedna z najbardziej uznanych duńskich pracowni, okazał się do tego idealnym miejscem. Biuro działa w kilkunastu krajach, ale to właśnie Copenhagen Office jest centralnym laboratorium idei, w którym architektura, zrównoważony rozwój i digital design przenikają się ze sobą na każdym etapie projektowania.
Podział na „architekta” i „constructing architecta” był dla mnie zaskoczeniem — opowiada Maja.
W Danii te dwie role funkcjonują równolegle, a ich kompetencje są jasno określone. Architekt prowadzi koncepcje, pracuje nad wizją i urbanistyką. Constructing architect zajmuje się za to projektowaniem technicznym, BIM-em i koordynacją budowy. W Polsce taki podział praktycznie nie istnieje, a zetknięcie z nim wymusza na młodych projektantach pełniejszą świadomość, gdzie w architekturze widzą siebie w przyszłości.
Stocznia Cesarska: projekt, który nie daje o sobie zapomnieć
Głównym tematem pracy Mai podczas stażu był masterplan Stoczni Cesarskiej w Gdańsku — przestrzeni o kluczowym znaczeniu dla historii Solidarności, ale też cennego, poprzemysłowego dziedzictwa, które przez lata pozostawało w zawieszeniu. Dziś stocznia staje się areną jednego z największych procesów transformacyjnych w Polsce.
Maja pracowała bezpośrednio przy kilku częściach projektu, poznając mechanikę pracy nad założeniem o ogromnej skali. Wspomina, że urbanistyka nie polegała tu na prostym rysowaniu siatek ulic, lecz była głębokim procesem negocjacji i interpretacji.
Tam nie da się nic zrobić bez zrozumienia historii — mówi.
Każdy krok wymagał dialogu z konserwatorami, miastem, inwestorem i mieszkańcami. Uczestniczyła w tworzeniu osi widokowych, wytyczaniu przestrzeni publicznych, modelowaniu zabudowy i badaniu relacji między tym, co nowe, a tym, co nienaruszalne.
Największym wyzwaniem okazało się poszukiwanie współczesnego języka dla miejsca, które jest symbolem walki o wolność. Duńska metodologia — bardzo pragmatyczna, oparta na dowodach, analizach i testowaniu scenariuszy — pomogła jej spojrzeć na Stocznię nie jak na zabytek, lecz jak na żyjący organizm.
Niemcy, Włochy i poszukiwanie własnego miejsca w zawodzie
Dania nie była pierwszym zagranicznym doświadczeniem Mai. Studiowała również we Włoszech i pracowała w Niemczech, gdzie zetknęła się z zupełnie inną kulturą projektową.
Włochy — bardziej intuicyjne i skupione na estetyce.
Niemcy — precyzyjne i rygorystyczne.
Dania — otwarta, interdyscyplinarna, zorientowana na użytkownika i środowisko.
To trzy różne szkoły, ale dopiero razem dają pełny obraz architektury — podkreśla.
czego młody architekt może nauczyć się z tej historii?
Droga Mai Mawusi pokazuje, że współczesna architektura wymaga od młodych projektantów odwagi — odwagi w zmianie miejsca, poszukiwaniu środowisk, weryfikowaniu własnych kompetencji i konfrontowaniu się z innymi kulturami projektowymi.
Jej doświadczenie z Henning Larsen nie było „wyjazdem po prestiż”, lecz świadomym krokiem w stronę głębszego rozumienia miasta i odpowiedzialności, która wiąże się z zawodem architekta. To także dowód na to, że architektura rozwija się dziś przede wszystkim tam, gdzie spotykają się interdyscyplinarność, analiza danych i wrażliwość na człowieka.
Aleksandra Skorupa
Maria Cipińska
Posłuchaj także innych podcastów
z cyklu „Fundamenty”:
26. Architektura dla ludzi. Oliwia Błaszczak o społecznej roli przestrzeni
29. Zofia Fedorów o pracy w polskich biurach architektonicznych
