Projekt autorstwa Łukasza Danilczula, Ewy Maniak i Karoliny Rorat zdobył drugie miejsce oraz nagrodę publiczności w konkursie na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej „Nowego Sztynrotu”, realizowanym w ramach specjalności A3 na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Oceniana przez szerokie grono ekspertek i ekspertów praca wyróżniła się spójną wizją miejsca, w którym architektura, krajobraz i ekologia tworzą jeden organizm.
aksonometria
© Łukasz Danilczuk, Ewa Maniak, Karolina Rorat
trzcina jako fundament idei projektowej
Punktem wyjścia dla koncepcji stała się trzcina – naturalny element krajobrazu Sztynortu. To właśnie ona stała się czytelnym modelem organizującym strukturę urbanistyczną i architektoniczną. Inspiracja naturą pozwoliła odejść od sztywnego podziału funkcji na rzecz bardziej płynnych, organicznych relacji między przestrzeniami.
Projekt zakłada stworzenie miejsca, które funkcjonuje jak ekosystem – zróżnicowany, dynamiczny i reagujący na potrzeby użytkowników. Hierarchia przestrzeni, układ ścieżek oraz relacje między zabudową a zielenią wynikają bezpośrednio z obserwacji naturalnych procesów.
regeneracyjna urbanistyka i przestrzenie publiczne
Trzcinort zaprojektowano jako założenie regeneracyjne, w którym kluczową rolę odgrywa świadome kształtowanie mikroklimatu oraz relacji człowieka z naturą. Układ urbanistyczny oparto na osi pałacu Lehndorffów, uzupełnionej siecią kameralnych ciągów pieszych prowadzących przez różnorodne strefy.
W projekcie znalazły się m.in. centrum edukacji ekologicznej, przestrzenie związane z żeglarstwem, amfiteatr oraz trzcinowy plac zabaw, a także obszary przeznaczone pod kontrolowaną uprawę trzciny. Całość podkreśla znaczenie lokalnych zasobów i edukacji środowiskowej.
Istotnym założeniem jest projektowanie w skali człowieka, sprzyjające powolnemu odkrywaniu przestrzeni i budowaniu relacji z otoczeniem.
urbanistyka
© Łukasz Danilczuk, Ewa Maniak, Karolina Rorat
hotel w dialogu z historią i naturą
Centralnym elementem koncepcji jest kompleks hotelowy, który łączy adaptację historycznych stajni folwarcznych z nową, rozproszoną zabudową w zieleni. Projekt opiera się na zasadzie komplementarności – nowa architektura nie konkuruje z istniejącą, lecz ją uzupełnia.
Zastosowanie materiałów z odzysku, w tym cegły z rozbiórki, wzmacnia ideę ciągłości miejsca i zrównoważonego projektowania. Układ przestrzenny tworzą trzy dziedzińce o różnym charakterze – od reprezentacyjnego po kameralny i rekreacyjny.
wizualizacja
© Łukasz Danilczuk, Ewa Maniak, Karolina Rorat
Wyraźne zróżnicowanie standardów pobytu pozwala na elastyczne użytkowanie kompleksu. Część pięciogwiazdkowa, zlokalizowana w historycznej strukturze, oferuje bardziej intymny i luksusowy charakter, natomiast część czterogwiazdkowa została zaprojektowana w nowych, drewnianych obiektach.
architektura jako rama dla krajobrazu
Projekt Trzcinortu pokazuje, że architektura nie musi dominować nad otoczeniem. Może stać się jego dopełnieniem – ramą dla procesów przyrodniczych, społecznych i kulturowych. Kluczowe znaczenie ma tu integracja przestrzeni wewnętrznych i zewnętrznych oraz budowanie relacji z wodą, zielenią i lasem. To koncepcja, w której krajobraz staje się równorzędnym partnerem projektowym, a użytkownik doświadcza przestrzeni w sposób wielozmysłowy i sekwencyjny.
SPA
© Łukasz Danilczuk, Ewa Maniak, Karolina Rorat
