Jak projektować budynki, które nie tylko uzupełniają tkankę miasta, ale realnie odpowiadają na potrzeby mieszkańców? Na to pytanie próbowała odpowiedzieć {tag: Student} w swojej inżynierskiej pracy dyplomowej „Projekt Wildeckiego Domu Kultury przy ul. 28 Czerwca w Poznaniu”, przygotowanej na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej pod opieką dr hab. Tomasza Jastrzębia. Projekt powstał jako odpowiedź na deficyt przestrzeni integracyjnych i prospołecznych na Wildzie — jednej z najbardziej dynamicznie zmieniających się dzielnic Poznania. Autorka postawiła sobie za cel stworzenie miejsca otwartego, elastycznego i dostępnego dla różnych grup użytkowników.
plan zagospodarowania terenu
© Aleksandra Drożdżyńska
dom kultury jako element rewitalizacji Wildy
Projektowany obiekt zlokalizowano przy ulicy 28 Czerwca, w obrębie śródmiejskiej zabudowy Wildy. Działka znajduje się na narożniku ulic 28 Czerwca, Wierzbięcice i Świętego Jerzego — w miejscu o dużym natężeniu ruchu i silnym potencjale miejskim.
Jak podkreśla autorka, projekt miał stać się elementem „rehabilitacji” dzielnicy poprzez stworzenie nowoczesnej przestrzeni wspierającej lokalne inicjatywy społeczne, kulturę i integrację mieszkańców.
Jednym z głównych wyzwań projektowych było wpisanie współczesnej architektury w historyczny kontekst zwartej zabudowy kamienicznej bez popadania w monumentalizm. Budynek miał stać się lokalną dominantą funkcjonalną i przestrzenną, jednocześnie zachowując skalę odpowiednią dla otoczenia.
elewacje
© Aleksandra Drożdżyńska
elastyczna przestrzeń dla mieszkańców
Założenie podzielono na trzy niezależnie funkcjonujące strefy, które mogą działać równolegle lub całkowicie autonomicznie.
Pierwszą część stanowi otwarta strefa wejściowa z dwukondygnacyjnym holem, kawiarnią oraz salą widowiskową. Dzięki zastosowaniu przesuwnych ścian i chowanej widowni przestrzeń może zmieniać charakter w zależności od potrzeb — od sali wydarzeń po przestrzeń wystawienniczą czy miejsce spotkań lokalnej społeczności.
Drugą strefę tworzy biblioteka z czytelnią rozlokowana w trzykondygnacyjnej części budynku. Dzięki niezależnym wejściom może funkcjonować oddzielnie od pozostałych części domu kultury.
Trzecia część mieści przestrzenie dla lokalnych inicjatyw społecznych, sale zajęć ruchowych, warsztatownie oraz część administracyjną. Elastyczne rozwiązania funkcjonalne pozwalają dostosowywać układ wnętrz do aktualnych potrzeb użytkowników.
przekroje
© Aleksandra Drożdżyńska
zieleń i przestrzeń publiczna jako integralna część projektu
Istotnym elementem koncepcji stało się otwarcie budynku na otaczającą przestrzeń miejską. Teren działki pozostaje dostępny ze wszystkich stron, umożliwiając organizację wydarzeń plenerowych, projekcji filmowych czy działań sąsiedzkich.
Autorka zaprojektowała amfiteatralne schody, składną scenę oraz ogród społeczny. Całość uzupełnia narożnikowy park oraz zielony dziedziniec na dachu budynku, który łączy wszystkie strefy funkcjonalne.
Roślinność i zielone dachy nie pełnią tu wyłącznie funkcji estetycznej. Projekt zakłada stworzenie przestrzeni poprawiającej mikroklimat oraz wspierającej codzienne funkcjonowanie mieszkańców w gęstej strukturze śródmiejskiej.
© Aleksandra Drożdżyńska
współczesna architektura w historycznym kontekście
Forma budynku została podporządkowana relacjom z istniejącą zabudową Wildy. Duże przeszklenia strefy wejściowej otwierają wnętrze na miasto i podkreślają publiczny charakter obiektu.
Różnice wysokości sąsiednich budynków rozwiązano poprzez świadome operowanie podziałami elewacji i zastosowanie pionowych elementów maskujących skalę kondygnacji. Jasna kolorystyka oraz ażurowe panele z siatki cięto-ciągnionej tworzą współczesną, ale stonowaną architekturę wpisującą się w charakter dzielnicy.
© Aleksandra Drożdżyńska
ekologia i rozwiązania energooszczędne
Projekt uwzględnia również szereg rozwiązań proekologicznych i energooszczędnych. W budynku przewidziano m.in. zielone dachy, retencję wody deszczowej, wtórne wykorzystanie wody szarej oraz energooszczędne oświetlenie LED.
Zastosowano także nawierzchnie fotokatalityczne wspierające redukcję zanieczyszczeń powietrza, system nocnego chłodzenia stropów oraz rozwiązania wspierające lokalną bioróżnorodność, takie jak domki dla ptaków i owadów.
© Aleksandra Drożdżyńska
Projekt Wildeckiego Domu Kultury pokazuje, że współczesna architektura użyteczności publicznej może pełnić znacznie szerszą rolę niż tylko zapewnianie funkcji użytkowych. To próba stworzenia miejsca, które aktywnie wspiera integrację społeczną, lokalną kulturę i codzienne życie mieszkańców.
Koncepcja Aleksandry Drożdżyńskiej wpisuje się w coraz silniejszy trend projektowania architektury otwartej, elastycznej i społecznie odpowiedzialnej — architektury, która staje się częścią miejskiej wspólnoty.
