Praca zgłoszona na konkurs
„Najlepszy Dyplom Wnętrza”
Projekt odpowiada na problem osamotnienia, dotykającego zarówno seniorów, jak i dzieci z domów dziecka. Osoby starsze po przejściu na emeryturę i usamodzielnieniu się dzieci często czują się niepotrzebne. Dzieci z rodzin dysfunkcyjnych bywają zaniedbane i pozbawione wsparcia. Projekt łączy obie grupy w jednej przestrzeni, tworząc miejsce budowania międzypokoleniowych więzi, rozwoju oraz bezpieczeństwa.
przekrój A-A
© Zuzanna Błoszyk
Budynek zlokalizowany jest w Bornem Sulinowie (woj. zachodniopomorskie), nad jeziorem Pile. To ciche, urokliwe miasteczko z bogatą historią. Adaptowany obiekt - dawny Garnizonowy Dom Oficera - ma formę podkowy z dwoma kondygnacjami nadziemnymi i jedną częściowo podziemną. Jego symetryczna forma umożliwiła podział budynku na dwie instytucje: dom dziecka w lewym skrzydle i dom seniora w prawym.
hol wejściowy
© Zuzanna Błoszyk
Obie części rozpoczynają się od stref nocnych. Dzieci mają pokoje jedno-, dwu- i trzyosobowe oraz osobne łazienki. Seniorzy zamieszkują małe apartamenty z częścią dzienną, sypialnianą, wejściową i prywatną łazienką. Dalsze przestrzenie to części wspólne, ale osobne dla każdej grupy. U dzieci jest to biblioteka, sala komputerowa i pomieszczenia dzienne. Seniorzy posiadają natomiast salkę rehabilitacyjną, bibliotekę oraz salon. Istotne było zachowanie równowagi między integracją międzypokoleniową a prywatnością mieszkańców.
Część centralną stanowią przestrzenie integracyjne dostępne dla wszystkich. Zaplanowano tutaj wspólną jadalnię z częścią salonową, a z niej wydzielono osobną jadalnię dla młodzieży i osobną dla seniorów. Następnie, chcąc upamiętnić pożar mający tam miejsce w 2010 r., postanowiono zachować obecny stan dawnej sali koncertowej i w jej miejscu zaprojektowano ogród z przestrzenią wypoczynkową i warsztatową.
sypialnia dziecka
© Zuzanna Błoszyk
Poziom -1 mieści w sobie m.in. gabinety psychologiczne, pokój medyczny, pralnie, kuchnie (oddzielne dla dzieci i seniorów), sale filmowe, pokój modlitewny, dwa dziedzińce oraz pokoje gościnne dla bliskich seniorów. Większa kuchnia, należąca do domu dziecka, umożliwia także przeprowadzenie wspólnych warsztatów. Piętro przeznaczono z kolei na cele administracyjne i zapewnia ono również przestrzenie dla personelu.
salon dzieci
© Zuzanna Błoszyk
Koncepcja wizualna nawiązuje do historii miejsca i dawnej architektury obiektu. We wnętrzach dominuje kolor niebieski niosący uczucie spokoju i stabilizacji, ale mający także znaczenie dla jeńców Oflagu II D, przebywających niegdyś w mieście, ponieważ był on dla nich symbolem nadziei. W holu wejściowym znajduje się instalacja przypominająca lecące ptaki. Jest to odniesienie do szpaków symbolizujących jeńcom wolność.
sypialnia seniora
© Zuzanna Błoszyk
Zachowano również oryginalne materiały, takie jak drewno, sztukaterię, kamień i kafelki, jednak w ich uwspółcześnionej interpretacji. Łazienki wykończono płytkami z odpadów budowlanych, imitując kafle, a podłogi wykonano z odzyskanego, lakierowanego parkietu drewnianego. Niektóre lampy wykonane zostały z papieru czerpanego, w związku z czym mieszkańcy mogą zrobić je samodzielnie na warsztatach, co sprzyja integracji. W wielu pomieszczeniach pojawia się też sztukateria, która pełni nie tylko funkcję dekoracyjną, ale także stanowi subtelne przejście między różnymi kolorami i materiałami.
ogród
© Zuzanna Błoszyk
Architektura tego miejsca miała nie być wyłącznie funkcjonalna, lecz także wzbudzać emocje, dawać wsparcie i wspominać historię. Miała być to przestrzeń, która pozwala budować relacje, przywraca poczucie bezpieczeństwa i daje nowy sens codzienności – zarówno dzieciom, jak i seniorom.
Zuzanna Błoszyk
Ilustracje: © Autorka
