Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki” opracowały studentki Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej – Julia Niewińska i Wiktoria Sawicka. Projekt powstały pod kierunkiem dr hab. Haliny Łapińskiej zakłada zagospodarowanie terenu wokół wydziału oraz przylegającego obszaru przeznaczonego na plac miejski z zielenią towarzyszącą. Koncepcja łączy funkcje integracyjne i wystawiennicze, tworząc wielofunkcyjną przestrzeń dla spotkań, pracy, odpoczynku oraz prezentacji twórczości studentów. Geometryczne formy i elementy zieleni porządkują przestrzeń i izolują ją od sąsiedniej zabudowy, zapewniając komfort użytkowania.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Przestrzeń jako narzędzie integracji
Założeniem projektu jest stworzenie miejsca sprzyjającego spotkaniom, odpoczynkowi i wymianie doświadczeń. Centralnym elementem koncepcji są schody-siedziska oraz platformy, które organizują przestrzeń i zachęcają do jej aktywnego użytkowania. Układ ten pozwala na swobodne kształtowanie scenariuszy codziennych aktywności – od nieformalnych spotkań po wydarzenia o charakterze bardziej zorganizowanym.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Wielofunkcyjność została tu potraktowana jako podstawowy element projektowy. Przestrzeń nie jest przypisana jednej funkcji, lecz pozostaje otwarta na różnorodne formy użytkowania, co odpowiada zmiennym potrzebom społeczności akademickiej.
Kryteria oceny obejmowały przede wszystkim zgodność z przepisami, uwzględnianie wszystkich zapisów dokumentów planistycznych oraz nasze własne potrzeby
— zaznacza dr hab. Halina Łapińska.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Architektura i ekspozycja
Istotnym aspektem projektu jest funkcja wystawiennicza. Zaprojektowana przestrzeń umożliwia prezentację prac studentów w bezpośrednim otoczeniu wydziału, tworząc platformę do upowszechniania ich twórczości. Integracja funkcji ekspozycyjnej z codziennym użytkowaniem przestrzeni pozwala na naturalne włączenie sztuki i architektury w życie uczelni.
Projekty musiały uwzględniać bieżące potrzeby studentów i pracowników dotyczące: dojść i dojazdów, parkowania, potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych i wystawienniczych z wykorzystaniem istniejącej zieleni
— dodaje dr hab. Halina Łapińska.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Geometryczne formy – widoczne w układzie donic, platform i elementów małej architektury – porządkują przestrzeń i nadają jej spójny charakter. Dzięki temu projekt zachowuje czytelność kompozycyjną, jednocześnie pozostając elastyczny w użytkowaniu.
Głównym założeniem naszego projektu było stworzenie geometrycznych donic, geometrycznych podziałów, w których możemy się integrować i spędzać razem czas.
— podkreśla Wiktoria Sawicka.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Rola zieleni i komfort użytkowania
Projekt zakłada wprowadzenie zieleni jako istotnego elementu kształtującego przestrzeń. Roślinność pełni funkcję izolacyjną wobec sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej, a jednocześnie wpływa na poprawę warunków przebywania w przestrzeni zewnętrznej. Zieleń staje się nie tylko tłem dla aktywności użytkowników, ale także aktywnym komponentem kompozycji.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Uzupełnieniem założeń funkcjonalnych są zadaszone pawilony, które zapewniają ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Dzięki nim przestrzeń może być użytkowana niezależnie od pogody, co zwiększa jej dostępność i praktyczność.
Zwycięski projekt w konkursie „Ogrody Architektury i Sztuki”
© Julia Niewińska, Wiktoria Sawicka
Dostępność i odpowiedzialne projektowanie
Projekt uwzględnia potrzeby osób z niepełnosprawnościami, co wpisuje się w standardy współczesnego projektowania uniwersalnego. Zaproponowane rozwiązania umożliwiają korzystanie z przestrzeni przez szerokie grono użytkowników, bez wykluczeń wynikających z ograniczeń ruchowych. Dbałość o dostępność idzie w parze z poszanowaniem istniejącej zieleni oraz świadomym kształtowaniem relacji między nową interwencją a zastanym kontekstem. Projekt stanowi przykład podejścia, w którym funkcjonalność, aspekt społeczny i środowiskowy są traktowane jako równorzędne.
