Projekt „Oasis of the Continuity” autorstwa Filipa Pelczara z Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej, zrealizwoany pod opieką prof. Adama Nadolnego, we współpracy z prof. Johnem Lee z Manchester School of Architecture, stanowi wzorcowy przykład adaptacji i reinterpretacji dziedzictwa architektonicznego. Główna idea pracy koncentruje się na rewitalizacji i rozbudowie zabytkowego kompleksu Ardwick Drill Hall w Manchesterze, poprzez wprowadzenie nowych funkcji kulturalnych i społecznych, przy jednoczesnym zachowaniu jego pierwotnego charakteru i wartości kulturowych.
plany
© Filip Pelczar
historia, która zyskała nową tożsamość
Ardwick Drill Hall to jeden z kluczowych obiektów brytyjskiego dziedzictwa militarnego – wpisany na listę National Heritage List for England (Grade II). Projekt Pelczara nie traktuje historii jak skamieliny, ale jak żywy organizm. Zamiast wyburzeń i uproszczeń – pojawia się tu dialog między przeszłością a przyszłością. Zachowane budynki historyczne zyskały nowe funkcje: warsztatowe, wystawiennicze i biurowe, zaś nowo dodane skrzydło stało się współczesnym centrum kultury. Całość tworzy spójny układ przestrzenny, który respektuje skalę, rytm i materiałowość oryginału.
porównanie
© Filip Pelczar
adaptacja z szacunkiem i nowoczesnością
Projekt opiera się na idei adaptive reuse – ponownego wykorzystania istniejącej tkanki architektonicznej. Historyczna hala Drill Hall została przekształcona w przestrzeń wystawienniczą, natomiast sąsiadujący budynek „Zamku” pełni funkcję edukacyjno-warsztatową. Nowe skrzydło – dopełnienie założenia – zaprojektowano jako współczesną interpretację formy ceglanej, inspirowaną rytmami manchesterskiej architektury przemysłowej. Użycie cegły Petersen Kolumba K31, o szlachetnym, nieregularnym tonie, pozwoliło na płynne wpisanie budynku w otoczenie.
aksonometria
© Filip Pelczar
Ważnym aspektem projektu jest równowaga między funkcjonalnością, historią i zrównoważonym rozwojem. Zastosowanie fotowoltaicznych dachówek, zielonych dachów i wysokiej jakości izolacji termicznej pozwala ograniczyć ślad węglowy. Adaptacja istniejących struktur zamiast ich rozbiórki jest świadomym gestem proekologicznym, a jednocześnie hołdem dla kunsztu dawnych budowniczych.
architektura odporna i inkluzywna
Pelczar wprowadza w projekt koncepcję „antykruchej architektury” (wg Nassima Nicholasa Taleba) – przestrzeni, która zyskuje siłę i wartość w obliczu zmian. Nowe funkcje odpowiadają na aktualne potrzeby mieszkańców: sale wystawowe, warsztatowe, kawiarnia, przestrzenie coworkingowe. Projekt jest w pełni inkluzywny – zmodernizowany układ komunikacyjny i windy umożliwiają swobodne poruszanie się osobom z niepełnosprawnościami.
elewacja
© Filip Pelczar
oaza ciągłości
Tytuł „Oasis of the Continuity” odzwierciedla filozofię projektu. To „oaza” w sensie dosłownym – miejsce wytchnienia, kultury i spotkań – ale także metaforycznym: symbol ciągłości historii, która nie została przerwana, lecz rozwinięta. Inspiracją była także kultura Manchesteru – tytuł stanowi subtelne odniesienie do zespołu Oasis, którego muzyka wyrażała bunt, wolność i lokalną tożsamość miasta.
wizuzalizacja
© Filip Pelczar
„Oasis of the Continuity” to przykład architektury, która łączy pamięć z nowoczesnością, tworząc przestrzeń otwartą, twórczą i trwałą. Projekt Filipa Pelczara udowadnia, że adaptacja może być formą innowacji, a historia – źródłem przyszłości.
