okno zamknie się za 5

computer zapisz w ulubionych

Praca dyplomowa Maksymiliana Sawickiego „Między substancją płynną a masą”

Dobrawa Bies
25 lipca '19
Dane techniczne
Typ: praca dyplomowa magisterska
Rok obrony: 2018
Nazwa: „Między substancją płynną a masą. Warunki tworzenia nowego środowiska miejskiego na przykładzie Starej Gazowni w Poznaniu
Autorka: Maksymilian Sawicki
Uczelnia: Wydział Architektury Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu
Promotor: dr hab. Elżbieta Raszeja, prof. UAP

Projekt „Między substancją płynną a masą” to wyniki obserwacji i rejestracji współczesnej przestrzeni miejskiej, która pod wpływem niezliczonej liczby czynników i zmiennych podlega ciągłym transformacjom.

Maksymilian Sawicki dowodzi, że przestrzeń nie jest stałą, lecz pozostaje w ciągłym ruchu, tworząc płynną substancję miejską. Autor zwraca uwagę na moment przejścia z jednego środowiska w drugie, skupiając się na unikalnych wartościach związanych z konkretnymi, często zapomnianymi miejscami, które ostatecznie reprezentują unikalne wartości w skali miasta.

Teren Starej Gazowni w Poznaniu stał się przedmiotem badań relacji między terenami przemysłowymi a otoczeniem. W tym kontekście — mur Starej Gazowni, który dziś jest zdegradowanym i zniszczonym „reliktem” przeszłości, dla autora stał się jednym z elementów podtrzymujących ginącą tożsamość danego miejsca, wytwrzającą nową jakość w przestrzeni miejskiej.
Projekt polega na symulacji zdarzenia zmiany percepcji miejsca. Dzięki wykorzystaniu technik komputerowych projektant generuje sekwencję ujęć, które wytwarzają przestrzeń opartą o warunki masy, płynności i czasu. Przetworzenie obrazu w chmurę punktów pozwala odbiorcy na zaobserwoawnie różnego natężenia i skupienia akcentów przestrzennych obiektu oraz jego złożoności.

praca dyplomowa „Między substancją płynną a masą” 

©Maksymilian Sawicki

Autor wskazuje również na znaczną różnicę między formą architektoniczną ujętą w projekcie a formą odbieraną w rzeczywistości. Cechą charakterystyczną środowiska miejskiego jest nawarstwienie, miejski palimpsest, który rejestruje się za pomocą formy przestrzennej. Według autora projektu architektura staje się zapisem nawarstwień, które reinterpretując pierwotne założenia projektowe, cały czas oscylują między formą geometryczną a płynną. Przedstawiona metoda projektowa może być wykorzystana w różnych uwarunkowaniach kulturowych i naturalnych, a każde kolejne zastosowanie będzie wiązało się z unikatowym, przypisanym tylko to tego miejsca, rezultatem.

Praca została nominowana do konkursu na najlepszy dyplom na świecie wykonany w latach
2017–2018 — Archiprix Santiago Chile 2019.

Projekt zdobył również nagrodę specjalną UWI Inwestycje — mieszkania Poznań podczas 38.edycji Konkursu im. Marii Dokowicz na najlepszy dyplom Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.

 

 

oprac.: Dobrawa Bies

materiały dzięki uprzejmości Maksymiliana Sawickiego

Głos został już oddany