Projekt inżynierski Marty Rybickiej z Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej, realizowany pod opieką dry Agnieszki Kurkowskiej, prezentuje nowoczesną, wrażliwą na kontekst i środowisko wizję szkoły podstawowej z oddziałami 1–3, zlokalizowanej we Wrzeszczu Górnym. Budynek wyrasta z krajobrazu Parku Leśnego Jaśkowej Doliny, stając się jego naturalnym przedłużeniem — nie dominuje, lecz współistnieje.
Pomysł na obiekt wyrasta z przekonania, że edukacja ekologiczna zaczyna się od przestrzeni, w której dziecko przebywa na co dzień. Dlatego projekt opiera się na ekologii, naturalnych materiałach i maksymalnym otwarciu na zieleń.
plan zagospodarowania terenu
© Marta Rybicka
z natury — dla natury: rozwiązania proekologiczne
Projektowana szkoła tworzy zdrowy mikroklimat, który wpływa na koncentrację, samopoczucie i rozwój dzieci. Ekologiczne materiały, odpowiednie usytuowanie sal, przemyślane rozmieszczenie okien i zwarta bryła mają ograniczać straty energii, a zielone dachy i system retencji wody deszczowej wpisują budynek w zrównoważony cykl środowiskowy. To architektura, która nie tylko nie szkodzi, ale aktywnie wspiera środowisko.
idea projektowa: szkoła jak ogród grządek
Najważniejszą metaforą projektu są grządki warzywne — miejsce wspólnej troski, wzrostu i cierpliwej pracy. Tak samo działa szkoła: wspiera rozwój, uczy odpowiedzialności i buduje relację człowieka z naturą.
Natura staje się tu „drugim nauczycielem”.
Projekt nie tylko umożliwia edukację w duchu ekologii — on sam jest lekcją, w której dzieci „czytają” przestrzeń, uczą się cykliczności, relacji człowieka z przyrodą i wpływu codziennych działań na środowisko.
schemat powstawania bryły
© Marta Rybicka
architektura dopasowana do krajobrazu
Bryła budynku, dwukondygnacyjna i częściowo podpiwniczona, została delikatnie wpasowana w zieloną przestrzeń doliny. Przełamanie rzutu tworzy dwa skrzydła — szkolne i sportowe — nachylone względem siebie tak, aby optymalnie korzystać ze światła słonecznego i minimalizować wycinkę drzew.
Sale od południowego zachodu działają zimą jako bufor cieplny, a cofnięcie budynku w głąb działki zapewnia dzieciom ciszę i bezpieczeństwo, nie zakłócając ładu urbanistycznego ulicy.
Program budynku powstał z myślą o łatwej orientacji i intuicyjnym użytkowaniu. Jasny podział na strefy — edukacyjną, administracyjną i sportową — redukuje chaos i sprzyja komfortowi uczniów. Biblioteka, pokój nauczycielski i rozbudowana strefa stołówkowa uzupełniają część szkolną, a sala gimnastyczna pozostaje dostępna także po godzinach, służąc lokalnej społeczności.
elewacja południowa
© Marta Rybicka
architektura zanurzona w zieleni
Teren wokół szkoły zaplanowano tak, aby łączył edukację z rekreacją:
-
leśny plac zabaw,
-
czytelnia wśród drzew,
-
przestrzeń ogniskowa,
-
szklarniowy ogródek do upraw,
-
polana do gier zespołowych.
To nie tylko otoczenie funkcjonalne — to przedłużenie procesu edukacji, oparte na doświadczeniu i odkrywaniu.
