Projekt zabudowy mieszkaniowej w Lidzbarku Warmińskim stanowi próbę zbudowania współczesnego fragmentu miasta w dialogu z lokalną logiką przestrzenną. Autorką projektu jest Natalia Pankova. Koncepcja powstała na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Projekt pod kątem urbanistycznym został opracowany zespołowo wraz z Aleksandrą Wierzchowską, Maciejem Bobisem oraz Katarzyną Gałek. Opiekunką projektu była dr inż. arch. Ewa Widera.
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
historyzm czy synteza?
Zespół zabudowy mieszkaniowej, który miałby się znaleźć w Lidzbarku Warmińskim, nie jest zaledwie odtworzeniem historycznych form. „Układ zabudowy, skala budynków i relacje między przestrzenią wspólną a prywatną powstają z obserwacji struktury małego miasta, a nie z kompozycji pojedynczego obiektu.” Istotny był etap poszukiwań odpowiedniej bryły. Dosłowna interpretacja konstrukcji historycznej została odrzucona i zredukowana do jednej masy.
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
analiza terenu i środowiska
W celu opracowania projektu została przeprowadzona skrupulatna analiza terenu oraz środowiska, w którym zespół zabudowy mieszkaniowej miałby powstać. Wzięto pod uwagę czas i intensywność światła słonecznego, tak, aby potencjał dostępu do naturalnego oświetlenia był dla mieszkańców jak najlepszy.
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
elewacje – fasada kurtynowa i tradycyjna cegła
Budynki w zespole zabudowy w Lidzbarku Warmińskim mają cztery kondygnacje z dodatkowym poddaszem. Elewacja południowa ma trzy kondygnacje powtarzalne, w których to w każdym pasie mieszczą się prostokątne, podłużne, duże okna. W każdej kondygnacji przedzielone są na osi neutralnym przerywnikiem w postaci ceglanej ściany. Czwarta kondygnacja, w południowej elewacji, połączona jest wizualnie z poddaszem za pomocą ogromnego okna, o pięciu bokach, którego dwa boki są wyraźnie większe. Tworzy to wrażenia patrzenia na, w rzeczywistości, formę bliższą trójkąta. Wschodnia elewacja jest bardziej tradycyjna w formie. Główną rolę odgrywa tu bowiem ceglana ściana oraz prostokątne okna, z kratownicami dzielonymi na dwa, trzy, cztery lub sześć segmentów. Po środku budynku znajduje się przeszklona klatka schodowa. Na części elewacji wschodniej, która znajduje się bardziej na południe, wydzielona jest przestrzeń wnęki, którą zaaranżowano jako balkony. Elewacja zachodnia jest zaprojektowana w podobny sposób. Zupełnie inaczej jednak ma się sprawa z elewacją północną, która nie powtarza kurtynowości elewacji południowej, w zamian oferując prostą ceglaną ścianę z rytmicznie rozstawionymi oknami.
projekt studencki zespołu zabudowy w Lidzbarku Warmińskim, którego autorką jest Natalia Pankova
©Natalia Pankova
mieszkanie w Lidzbarku Warmińskim
Mieszkania w zespole zabudowy w Lidzbarku Warmińskim dzielą się na kilka typów, dzięki czemu możliwe jest wybranie takiej przestrzeni, która będzie odpowiadać potrzebom konkretnej rodziny.
