Projekt przedszkola autorstwa Mikołaja Hewelta z Sopockiej Akademii Nauk Stosowanych stanowi przemyślaną odpowiedź na pytanie o to, jak architektura może wspierać rozwój dziecka poprzez formę, kolor i organizację przestrzeni. Koncepcja opiera się na idei architektury modułowej, inspirowanej logiką konstrukcyjną klocków – nie jako dosłownym cytacie z zabawki, lecz jako przełożeniu jej zasad na język architektury.
© Mikołaj Hewelt
moduł jako czytelna struktura przestrzeni
Budynek składa się z czterech wyraźnie wyodrębnionych brył funkcjonalnych, zróżnicowanych kolorystycznie i formalnie. Ich kompozycja tworzy prosty, logiczny układ, który umożliwia dzieciom intuicyjne poruszanie się po obiekcie i łatwe zapamiętywanie przestrzeni. Modułowość staje się tu nie tylko strategią projektową, lecz także narzędziem edukacyjnym – architektura jest zrozumiała, przewidywalna i „czytelna” w skali dziecka.
Założenie pozwala również na potencjalną rozbudowę obiektu, zgodnie z zasadą dodawania kolejnych elementów, analogicznie do składania klocków. To elastyczne podejście wzmacnia długowieczność projektu i jego funkcjonalną adaptowalność.
© Mikołaj Hewelt
dziedziniec jako serce przedszkola
Centralnym elementem kompozycji jest wewnętrzny dziedziniec z placem zabaw, wokół którego zorganizowano wszystkie skrzydła budynku. Pełni on rolę bezpiecznej, kontrolowanej przestrzeni aktywności, a jednocześnie staje się miejscem integracji i codziennego kontaktu z naturą.
Przeszklone korytarze i sale dydaktyczne otwierają się na dziedziniec, dzięki czemu wnętrza są naturalnie doświetlone, a dzieci pozostają w stałej relacji z przestrzenią zewnętrzną. Dziedziniec działa jak punkt odniesienia – architektoniczne centrum, które porządkuje orientację i rytm dnia.
© Mikołaj Hewelt
Forma budynku pozostaje oszczędna i geometryczna, jednak urozmaicona subtelnymi interwencjami: świetlikami dachowymi, cylindrycznymi nadbudowami oraz punktowymi otwarciami. Te elementy reinterpretują ideę modułowego łączenia brył, nadając architekturze charakter rozpoznawalny, ale pozbawiony formalnej dosłowności.
Projekt zachowuje architektoniczną dyscyplinę i ponadczasowość, unikając estetyki jednorazowej atrakcji wizualnej. Dzięki temu budynek nie starzeje się wraz ze zmieniającymi się trendami.
skala dziecka jako punkt wyjścia
Istotnym aspektem projektu jest dostosowanie skali do percepcji najmłodszych użytkowników. Niskie wysokości pomieszczeń, czytelne podziały funkcjonalne oraz zróżnicowane nisze przestrzenne tworzą środowisko bezpieczne, przyjazne i stymulujące rozwój.
Architektura nie dominuje nad dzieckiem – przeciwnie, wspiera jego samodzielność i poczucie sprawczości, pozwalając na swobodną eksplorację przestrzeni.
© Mikołaj Hewelt
kolor jako narzędzie poznawcze
Kolorystyka obiektu stanowi świadomą polemikę z dominującym trendem neutralnych, „beżowych” przestrzeni edukacyjnych. Intensywne barwy poszczególnych brył pełnią funkcję poznawczą, orientacyjną i emocjonalną. Pomagają dzieciom identyfikować strefy funkcjonalne, wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i budują relację z miejscem.
Kolor nie jest tu dekoracją, lecz aktywnym narzędziem projektowym, wspierającym percepcję, pamięć przestrzenną i kreatywność. Architektura staje się uczestnikiem procesu rozwoju, a nie neutralnym tłem codziennych aktywności.
Projekt przedszkola autorstwa Mikołaja Hewelta łączy architekturę edukacyjną z ideą przestrzeni kreatywnej. Budynek sam w sobie staje się narzędziem nauki – poprzez formę, kolor, światło i relację z naturą.
© Mikołaj Hewelt
To propozycja architektury, która nie tylko mieści funkcję, ale aktywnie wspiera rozwój dziecka, pobudza ciekawość i zachęca do odkrywania świata poprzez przestrzeń.
