Praca inżynierska Dominiki Krzemińskiej z Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej to sanatorium z funkcjami towarzyszącymi i ogrodem leczniczym odpowiada na rosnącą potrzebę tworzenia architektury zdrowia, która nie izoluje, lecz włącza – zarówno w strukturę miasta, jak i w życie społeczne. Obiekt został zaprojektowany jako miejsce leczenia, regeneracji i odpoczynku, dostępne dla dzieci, dorosłych, seniorek i seniorów oraz osób z niepełnosprawnościami, bez stygmatyzacji i podziałów. Takie podejście promuje włączającą architekturę uzdrowiskową, w której każdy użytkownik może poczuć się komfortowo i bezpiecznie. Praca została stworzona pod opieką dr Marka Sztafrowskiego.
© Dominika Krzemińska
lokalizacja i integracja z miastem
Sanatorium zostało zlokalizowane w Sopocie, w bezpośrednim sąsiedztwie Zatoki Gdańskiej oraz głównego ciągu pieszo-rowerowego. Taka lokalizacja pozwoliła na stworzenie obiektu otwartego funkcjonalnie i symbolicznie. Nie jest on zamknięty wyłącznie dla kuracjuszek i kuracjuszy, lecz staje się elementem miejskiego krajobrazu, zapraszającym mieszkanki, mieszkańców i turystów do korzystania z restauracji, strefy rekreacyjnej oraz ogrodu leczniczego.
Bryła sanatorium została podzielona na trzy segmenty funkcjonalne, połączone lekkimi, przeszklonymi łącznikami, co ułatwia orientację i płynność ruchu. Podział ten wynika z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzeni. Architektura nawiązuje do historycznej zabudowy Sopotu, poprzez skalę, formę dachów i dobór materiałów, harmonijnie wpisując się w kontekst urbanistyczny i krajobrazowy.
wykorzystanie lokalnych zasobów naturalnych
Kluczowym elementem projektu jest wykorzystanie solanki jodowo-bromowej ze źródła św. Wojciecha. Zasila ona wewnętrzny basen solankowy, a także elementy ogrodu leczniczego, w tym tężnie i fontannę solankową. Ogród leczniczy zaprojektowano jako przestrzeń wielozmysłową, wspierającą rekonwalescencję poprzez kontakt z naturą, ruchem i bodźcami sensorycznymi – w tym chromoterapię i aromaterapię. Ogród podzielono na strefy: relaksu, aktywności, edukacji i zabawy, połączone czytelnymi ciągami komunikacyjnymi.
Sanatorium konsekwentnie realizuje zasady projektowania uniwersalnego, dostosowując architekturę i ogród do potrzeb osób o ograniczonej mobilności. Szczególny nacisk położono na bezpieczeństwo, autonomię i godność pacjentek oraz pacjentów. Projekt minimalizuje ingerencję w środowisko – ograniczono wycinkę drzew i wprowadzono różnorodne nasadzenia rekompensujące. Bryła budynku umożliwia kontakt z naturą, dzięki dużym przeszkleniom, zapewniając dostęp światła i widok na przestrzeń zewnętrzną.
© Dominika Krzemińska
sanatorium jako przestrzeń wspólna
Sanatorium to współczesna interpretacja architektury uzdrowiskowej, łącząca funkcje lecznicze, hotelowe i społeczne. Obiekt jest otwarty dla wszystkich, a nie tylko kuracjuszek i kuracjuszy. Goście hotelowi mogą korzystać z wewnętrznego basenu solankowego, restauracji z widokiem na Zatokę Gdańską oraz wydarzeń kulturalnych, takich jak wieczorki z muzyką klasyczną i dancingi. Projekt udowadnia, że architektura zdrowia może być funkcjonalna, empatyczna i otwarta na miasto, stając się przestrzenią integrującą, a nie wykluczającą.
