Julianna Masalska o studiach architektury

Julianna Masalska —
podcast #56 z cyklu „Fundamenty”

Odcinek oraz cały cykl dostępne są także w serwisach Soundcloud i Spotify:

W kolejnym odcinku podcastu „Fundamenty” poznajemy Juliannę Masalską – studentkę trzeciego roku architektury na Politechnice Białostockiej. Julianna opowiada o swojej drodze do wyboru kierunku, pierwszych decyzjach edukacyjnych oraz o tym, jak wygląda codzienność studiów architektonicznych widziana z perspektywy kilku lat doświadczenia.

dlaczego architektura?

Od najmłodszych lat Julianna była związana z rysunkiem i twórczym działaniem. Jak sama mówi, wszystkie zajęcia manualne i artystyczne zawsze przychodziły jej naturalnie i dawały największą satysfakcję. Równolegle ogromną rolę odgrywały wspólne aktywności z tatą – majsterkowanie, budowanie i tworzenie drobnych projektów, które z czasem zaczęły kształtować jej sposób myślenia o przestrzeni.

W pewnym momencie pojawiła się potrzeba połączenia dwóch światów: artystycznego i technicznego. Architektura okazała się odpowiedzią – kierunkiem, który łączy kreatywność z precyzją i logicznym myśleniem. Od tej decyzji wszystko zaczęło się naturalnie układać.

droga na studia

Przygotowania do studiów były intensywne i wieloetapowe. Kurs rysunku, matura z matematyki, fizyki i języka polskiego, a do tego dodatkowe języki rozszerzone „żeby nie było za łatwo” – jak sama wspomina Julianna.

To był czas dużego wysiłku, ale też stopniowego oswajania się z tym, czym w praktyce jest architektura i jak wymagający może być proces rekrutacyjny oraz późniejsza nauka.

pierwsze lata studiów

Studia szybko pokazały, że architektura to nie tylko kreatywność, ale również ogrom pracy i czasu. Projekty potrafią zajmować całe noce, a kiedy kilka z nich nakłada się na siebie, organizacja czasu staje się kluczową umiejętnością.

Z czasem pojawia się jednak coś więcej niż tylko obowiązki – zmienia się sposób patrzenia na świat. Codzienna przestrzeń zaczyna być analizowana inaczej: przez pryzmat światła, proporcji, materiałów i emocji, jakie wywołuje. Miasto i otoczenie przestają być neutralnym tłem, a stają się świadomie odczytywaną strukturą.

proces projektowy i rozwój

Jak podkreśla Julianna, studia architektoniczne uczą cierpliwości i pokory. Projekty są nieustannie poprawiane, konsultowane i zmieniane. Ten cykl – rysowania, korekt i ponownego projektowania – bywa wymagający, ale jednocześnie niezwykle rozwijający.

Z czasem zaczyna się rozumieć, że projekt nigdy nie jest w pełni „skończony”, a poprawki nie są porażką, lecz naturalną częścią procesu twórczego.

odpowiedzialność architekta

Ważnym wątkiem w doświadczeniu Julianny jest rosnąca świadomość odpowiedzialności architekta. Architektura nie dotyczy wyłącznie budynków – dotyczy przede wszystkim ludzi i ich codziennego funkcjonowania.

Przestrzeń może wpływać na samopoczucie, koncentrację i emocje. Światło, zieleń, proporcje czy układ pomieszczeń mają realne znaczenie dla jakości życia. Dlatego architekt nie projektuje jedynie formy, ale także doświadczenie użytkownika.