Studia architektoniczne w Chinach – Aleksandra Dębicka o życiu i nauce w Kantonie

Ola Skorupa

17 lipca '25

Podcast Fundamenty 12#

Aleksandra Dębicka —
podcast #12 z cyklu „Fundamenty”

Odcinek oraz cały cykl dostępne są także w serwisach Soundcloud i Spotify:

Czy możliwe jest uczenie się architektury w miejscu, gdzie skala, tempo i podejście do projektowania są zupełnie inne niż w Europie? W 12. odcinku podcastu „Fundamenty” przypominamy rozmowę z Aleksandrą Dębicką, młodą architektką studiującą w Guangdong University of Technology w Guangzhou (Kanton), która podjęła studia w samym sercu Chin.

To opowieść o odwadze, otwartości i zderzeniu z inną rzeczywistością architektoniczną — z intensywną urbanistyką, obecnością natury i świadomością przestrzeni, której nie da się porównać z żadnym innym miejscem.

dlaczego właśnie Chiny?

Aleksandra Dębicka miała wybór — mogła studiować w Tianjin, mogła wrócić do Polski. Zdecydowała się na Guangzhou, jedno z pięciu największych i najbardziej wpływowych miast Chin, miejsce wielkich kontrastów, w którym współczesna deweloperka ściera się z architekturą kolonialną i tradycyjnym chińskim budownictwem.

Miasto, które zamieszkuje ponad 16 milionów ludzi, stało się dla niej nie tylko miejscem nauki, ale też architektonicznym laboratorium. Portowy charakter Kantonu i jego otwartość na świat sprawiają, że tkanka miejska tego miasta jest nadzwyczaj różnorodna — od stref europejskich, przez wielopiętrowe wieżowce, aż po zanurzone w zieleni, starsze części miasta.

edukacja: różnice systemowe i urbanistyka jako osobna sztuka

Studia architektoniczne w Chinach trwają znacznie dłużej — nawet do 8 lat. Aleksandra Dębicka opowiada o tym, jak wygląda program kształcenia, jaka jest relacja między teorią, techniką, a praktyką. Urbanistyka nie jest tu dodatkiem, lecz pełnoprawną dziedziną, której poświęca się mnóstwo czasu, analiz i warsztatów.

Ciekawym elementem jej doświadczenia jest praca z profesorem-urbanistą, który swoją pasją inspiruje do głębszego rozumienia struktur miejskich — także tych chaotycznych, wieloskalowych i nie zawsze uporządkowanych. Jak mówi Aleksandra Dębicka, to właśnie Kanton staje się nieformalnym podręcznikiem urbanistyki: jego warstwowość, wzrost i przemiany ukazują rytm rozwoju, który trudno zrozumieć, nie doświadczając go bezpośrednio.

kontakt z wykładowcami, atmosfera i międzykulturowa wymiana

Mimo różnic kulturowych, atmosfera na uczelni jest pozytywna, a relacje z prowadzącymi budujące. Aleksandra Dębicka podkreśla, że wykładowcy są zaangażowani, otwarci, reagują na potrzeby studentów i starają się zapewnić wsparcie również poza salą zajęciową.

Ta relacja działa w dwie strony — Chińczycy są ciekawi europejskiego podejścia do projektowania, a zagraniczni studenci, jak młoda architektka z Polski, chłoną lokalną specyfikę, inny sposób myślenia o przestrzeni, naturze i funkcji. Współpraca odbywa się w języku angielskim, a uczelnia oferuje także obowiązkowe lekcje języka chińskiego, które — choć wymagające — są cennym dodatkiem do edukacyjnego doświadczenia.

natura obecna wszędzie: zieleń jako element tożsamości

Guangzhou bywa nazywane miastem kwiatów — nie bez powodu. Aleksandra Dębicka opowiada o tym, jak roślinność przenika całe miasto: w donicach, na estakadach, między budynkami, na kampusie. Zieleń nie jest tu dodatkiem, a integralną częścią przestrzeni — podświetlana nocą, pielęgnowana, traktowana z ogromnym szacunkiem.

To również element kulturowy — odzwierciedlenie chińskiego podejścia do przyrody jako żywej i współistniejącej z człowiekiem. Jak mówi Aleksandra Dębicka, to wszystko kształtuje inny typ wrażliwości architektonicznej — bliższej ciału, emocjom i otoczeniu.

życie studenckie w Kantonie: między kampusem a karaoke

Kampus Guangdong University znajduje się w centrum miasta i — co ciekawe — jego przestrzeń jest otwarta dla wszystkich mieszkańców. Od rana słychać tu śmiech dzieci, ćwiczenia tai chi, rozmowy sąsiadów. W takich warunkach życie studenckie ma zupełnie inny rytm — bardziej wspólnotowy, zanurzony w miejskiej codzienności.

Aleksandra Dębicka mówi też o tym, jak intensywny klimat (latem nawet 48°C!) wpływa na harmonogram dnia — miasto ożywa dopiero wieczorami. To wtedy pojawia się czas na spotkania, kawiarnie, spacery, eksplorację miejskiej tkanki, ale też karaoke – bardzo popularne w kulturze chińskiej.

równowaga: między nauką a odkrywaniem

Zajęcia są podzielone na dwie części dnia z długą przerwą. Dzięki temu łatwiej jest znaleźć czas na własne pasje, eksplorację miasta czy po prostu odpoczynek. Aleksandra Dębicka przyznaje, że rytuał odkrywania nowych części Kantonu to jej sposób na przewietrzenie głowy i świeże spojrzenie na projektowanie.

Chińskie metro działa sprawnie mimo tłoku, miasto jest bezpieczne i dobrze skomunikowane — wszystko to sprzyja swobodnemu przemieszczaniu się i poznawaniu architektury w skali 1:1.

przyszłość: dyplom w Chinach, praca w Hongkongu?

Uczelnia oferuje możliwość obrony magisterskiej na miejscu, a prowadzący często sugerują Hongkong jako kolejny etap rozwoju – miejsce o jeszcze większym międzynarodowym znaczeniu, oferujące więcej możliwości zawodowych.

Aleksandra Dębicka podkreśla, że studia w Chinach zmieniają perspektywę – uczą pokory wobec skali, wrażliwości wobec kontekstu, a także zachęcają do tworzenia architektury, która reaguje na inne potrzeby niż te znane z Europy.

To także nauka o czystości formy, o potrzebie upraszczania, o dążeniu do funkcjonalnej harmonii — a wszystko to zanurzone w kompletnie innym, dynamicznym, często nieprzewidywalnym świecie.

architektura jako doświadczenie wielozmysłowe

Ten odcinek to nie tylko opowieść o uczelni i życiu w Chinach. To także świadectwo tego, że architektura jest doświadczeniem — emocjonalnym, społecznym i zmysłowym.

Aleksandra Dębicka pokazuje, że wyjazd na drugi koniec świata może zmienić nie tylko zawodowe ścieżki, ale też sposób widzenia przestrzeni — ucząc wrażliwości, uważności i odwagi w projektowaniu.